Monday, September 24, 2007

မိုး ရြာ ေန သည္ ...

ကနဦးအစက ... မိုးသည္ ... တစ္ေပါက္ ႏွစ္ေပါက္ ...

ထို ့ေနာက္ ... တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ ...

ထို ့ေနာက္ ... ရြာလိုက္သည္မွာ ... မစဲေတာ့ ...

ေရမႈန္ေရမႊား ... အစအနေလးမ်ားမွသည္...

ေရစက္ေရေပါက္ၾကီးမ်ား အျဖစ္ အသြင္ကူးေျပာင္း ...

ထီီးလွလွေလးမ်ား ... မိုးစက္ၾကမ္းမ်ားကို အံမတုနိုင္ေတာ့ ...

မိုးစက္မ်ား၌ ေရပါ၏ ...

ေရပါေတာ့ ေရၾကီး၏ ...

လမ္းေပၚက ေရကန္ၾကီးထဲတြင္ ... ပ်က္ေနေသာကားမ်ား ...

ရုန္းထြက္ရန္ၾကိဳးစားေနေသာ ကားမ်ား .....

လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာလူမ်ား ...

ေရခံေနသူမ်ား ...

ဟိုမွ ဒီသို ့ ေမ်ာပါေနေသာ ... ရာဘာဖိနပ္ ၊ သားေရဖိနပ္ ၊ ေဒါက္ဖိနပ္မ်ား ...

ေဆာ့ကစားေနေသာ ကေလးငယ္မ်ား ...

သူတို့ အားလံုး မိုးမိေနၾကသည္ ...

ဟိုဘက္နားက ကေလးတစ္အုပ္ ... ကဗ်ာရြတ္ေနၾကသည္ ...

ေဟာ ... ေဟာ ... နားေထာင္ ၾကည့္ လိုက္ စမ္း...

“ မိုး...မိုး....ဘာလို့ရြာ ...

ဖား ... ေအာ္လို့...ရြာ ...။

ဖား ... ဖား ... ဘာလို့ေအာ္ ...

ေျမြ ... ကိုက္လို့ ... ေအာ္ ...။

ေျမြ ... ေျမြ ... ဘာလို့ ကိုက္ ...

ငါ့ ၀မ္းပူဆာ မေနသာလို့ ... ကိုက္ ...။ ”

3 comments:

Sunday, September 23, 2007

သူရဲေကာင္းမ်ား ႏွင့္ ေတြ ့ဆံုျခင္း ( ဇာတ္သိမ္း)...

“... ကၽြန္မ မေရြးခ်ယ္ တတ္ေတာ့ဘူး ...၊ ရွင္တို့အားလံုး ျပန္ၾကတာပဲ ေကာင္းပါတယ္....”

“...ညီမေလး မဆံုးျဖတ္တတ္ရင္ အစ္ကို ဆံုးျဖတ္ပါမယ္ ... ေကာက်င့္ ...၊ ယြင္ေဖးရန္ ...၊ မင္းတို့လဲ သိုင္းေလာကသားေတြပဲ ....၊ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ေျပာစရာမလိုဘူး ...၊ ငါတို့ သိုင္းေလာကမွာ ... ျပသာနာ တစ္ခု ျဖစ္ရင္ ေျဖရွင္းေနၾက အတိုင္း ... ”
အစ္ကိုက်န္က ေျပာရင္းဆိုရင္း ဓါးအိမ္ကဓါးကို ... ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္ ... ။ ေနေရာင္တြင္ လက္ခနဲ ျဖစ္သြားေသာ ဓါးသြားကို ၾကည့္ရင္း ... သူမ ... တားဖို့ ၾကိဳးစားလိုက္သည္ ... ။ သို့ေသာ္ ေဖးေလးက သူ ့ရဲ့ ပိုးသိုင္းကို ျပဖို့ ... အသင့္ျဖစ္ေနသလို ၊ ေကာက်င့္ကလည္း သူတတ္သမွ် သိုင္းပညာျဖင့္ ... စတင္ ယွဥ္ျပိဳင္ ေတာ့သည္ ... ။
ျပိဳင္ပြဲမွာ တျဖည္းျဖည္း ၾကမ္းလာ၏ ... ။ က်န္ေက်ာင္းက ေျမေပၚမွခြာ၍ အထက္မွ တိုက္ခိုက္သလို ... ယြင္ေဖးရန္ကလည္း... သူ၏ ျမင့္မားထြားက်ိဳင္းေသာ ခႏၶာကိုယ္ကို လွပစြာ လႈပ္ရွားကစား၍ ယွဥ္ျပိဳင္ သည္ ... ။ ေကာက်င့္မွာလည္း အေရွာင္အတိမ္း အသတ္အပုတ္မ်ားနွင့္ အစြမ္းကုန္ ယွဥ္ျပိဳင္ထိုးသတ္ ေန၏... ။
ျပိဳင္ပြဲမွာ ပို၍ ျပင္းထန္လာျပီး ... သံုးေယာက္စလံုး ... ဒဏ္ရာကိုယ္စီ ရလာၾက၏ ... ။ သူမ ဘာလုပ္ ရမည္နည္း ... ။ သူေသကိုယ္ေသ အျပိဳင္ႏြဲေနၾကေသာ ထိုသံုးေယာက္ကိုလည္း တား၍မရ ... မည္သူ ့ကိုမွ လဲ အဆံုးမခံနိုင္ .....။ ကၽြန္မသာ မရိွရင္ သူတို့ ဒီလို တိုက္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူး ... ။
“ ပြင့္ ... လာ.....ေျပးၾက....စို ့....ကၽြန္ေတာ္က သူတို့လို ခ်တဲ့ သိုင္းေတာ့ မတတ္ဘူး ....၊ ေျပးတဲ့ သိုင္းေတာ့ တတ္တယ္ ....”
ဟုဆိုကာ သူမ၏လက္ကို ... လူတစ္ေယာက္က ဆြဲ၍ ေျပးေလသည္ ... ။ သူမလည္း ဘာမွ စဥ္းစားမေန ဘဲ သူ ့ေနာက္ကို လိုက္ခဲ့မိသည္ ... ။ သူမ ဆက္မေျပး နိုင္ေတာ့၍ ...ရပ္လိုက္မိသည္ ... လက္ကို ရုန္း၍ ထိုသူကို ေသခ်ာၾကည့္လိုက္သည္ ... ။
“ ေဟာေတာ့္ ... ကို မင္းမင္း....”
သူက သူမ ဘယ္လိုျငင္းျငင္း ဇြဲမေလွ်ာ့တမ္း အသည္းအသန္ လိုက္ေနသည့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေလး ကိုမင္းမင္း ...။ ထိုသူက သူမကို ခပ္ျပံဳးျပံဳးၾကည့့္ျပီး ...
“ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေရြးခ်ယ္လိုက္ျပီေပါ့ေနာ္ ... ” ဟုေျပာေလသည္ ...။
“...သြား.............မေရြးဘူး....”
သူမ၏ စိတ္တိုစြာ ေအာ္လိုက္သံက ဟိန္းထြက္လာသည္....။ သူမ သတိထားမိတာ ကေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ ေျပာင္းလို့ေနသည္ ... ။ ဇာျခင္ေထာင္ ပန္းေရာင္နွင့္ ေစာင္အနီေလး .....။
“ ဒါေတြ ဘယ္ကေရာက္လာတာလဲ ....” ဟုေရရြတ္၍ ထထိုင္မိသည္ ...။ သူမသည္လွပေသာ အက်ီၤျဖဴေလးနွင့္ မဟုတ္ဘဲ ည၀တ္အက်ီၤ မိုးျပာေရာင္ေလးနွင့္ ျဖစ္သည္ ... ။ သူမသည္ လြင္ထီးေခါင္ျပင္ တြင္ ေရာက္ရိွေနျခင္း မဟုတ္ဘဲ ေႏြးေထြးေသာ ... သူမ၏ အိပ္ရာေလးထဲတြင္ သာ... ရိွေနခဲ့ သည္ ... ။
“....ဟား....ဟား.....ဟား.....” သူမ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ေအာ္ရယ္လိုက္ပါသည္ ... ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင့္ ေျပာခဲ့ေသာ တရုတ္ကားမ်ားကို စိတ္စြဲ၍ သူမ အိပ္မက္ မက္ခဲ့သည္ ... ။ ရယ္စရာေကာင္းေလစြ ...။ တရုတ္မင္းသား သုံးေယာက္စလံုးက ... သူမအား ၀ိုင္းၾကိဳက္ ... ေနလိုက္ၾက ေသးသည္ ... ။ သူမအား ... ေက်ာင္းတြင္ အသည္းအသန္ လိုက္ေနေသာ ကိုမင္းမင္းပင္ ပါလိုက္ေသး၍ သူမ၏ အိပ္မက္ေလးသည္ ပို၍ ဟာသေျမာက္ သြားေပသည္ ... ။
သူမသည္ ရႈပ္ပြေနေသာ ဆံပင္မ်ားကို သပ္တင္ရင္း ... ေက်နပ္စြာျပံဳးကာ တိုးတိုးေလး ... ေရရြတ္လိုက္ ပါသည္ ...။
“ ....ဒီအိပ္မက္ကို မိသြယ္တို့ကို ျပန္ေျပာရင္ .... ငါ့ကို ....မနာလိုျဖစ္ၾကမွာ....အတိအက်ပဲ....” .....။ ။
----------------------------------------------------
က်န္ေက်ာင္း ( ျပည္သူ ့တရားရွင္ )
ေကာက်င့္ ( သိုင္းေလာက ဒ႑ာရီ )
ယြင္ေဖးရန္ ( ပိုးမင္းသားရဲ့ သိုင္း၀ိညဥ္)
ဇာတ္ကားနာမည္မ်ား ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ပါ ...။ ဆယ္ေက်ာ္သက္က ဇာတ္လိုက္မ်ားလို ့ နာမည္ေပးသင့္ တယ္ ထင္တယ္ေနာ္ ... ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ သိပ္ၾကိဳက္တာပဲ .... ခုေတာ့ ... “လီေယာင္ေဂ်း....ဒါရိုက္တာရင္ ... ဂၽြန္ေစာ ... ထယ္ေစာက္ ....so many....so many...” တို့နဲ့ အစားထိုးေရးရမယ္ ထင္တယ္ ... ။ အရီးပန္ေရ ... အကုန္လႊတ္လိုက္ရမွာလား ... ။

4 comments:

Saturday, September 22, 2007

သူရဲေကာင္းမ်ား နွင့္ ေတြ ့ဆံုျခင္း ...(ပ)

ေလးမ ရဲ့ ... အပိုင္းအစ (၃) ထဲက ... ေနာက္ထပ္ အတိုအစေလး တစ္ခုကို ... ဆြဲထုတ္လိုက္ပါတယ္ ...။ ၂၁.၈.၉၇ ဆိုတဲ့ ရက္စဲြေလးနဲ ့... out of date ျဖစ္ေနတဲ့ post ေလးကို ... blog မွာ ... အမွတ္တရ ေနရာေပး လိုက္ပါ တယ္... ။
“သူရဲေကာင္းမ်ား နွင့္ ေတြ ့ဆံုျခင္း ...”
သူမသည္ လြန္စြာလွပေသာ ၀တ္စံုျဖဴကို ၀တ္ဆင္ထား၏ ... ။ ဆံပင္မ်ားကို က်စ္ဆံျမီးေသးေသး ေလးမ်ား က်စ္ထားျပီး ... အျဖဴေရာင္ ဦးထုပ္ကို ေဆာင္းထား၏ ... ။ သို့ေသာ္ လွပလြန္းေသာ သူမနဲ့ မထိုက္တန္ ေလာက္ေအာင္ပင္ ... သူမေရာက္ရိွေနေသာ ေနရာက လြင္ထီးေခါင္ျပင္ တစ္ခု ... ျဖစ္လို့ ေနသည္ ... ။
“ မိုး... မိုး....မိုးပြင့္...” ဟု သူမအား ထစ္ေငါ့စြာ ေခၚလိုက္သည့္ အသံသည္ သူမ နားယဥ္ျပီး ... အသံျဖစ္၏ ။ အသံရွင္မွာလည္း သူမ မ်က္မွန္းတန္းမိသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္ ... ။ သို့ေသာ္ မည္သူမွန္းမသိ ... ။ “ငါ....” .... ထုိသူက နႈတ္ခမ္းကို အနည္းငယ္စူ၍ ... စိတ္ေကာက္ သေယာင္ျပဳကာ ... ခပ္ေစာင္းေစာင္း အေနအထားျဖင့္ မေက်နပ္ဟန္ျပ၏ ... ။ သူ ့ေက်ာ၌ ေလးႏွင့္ ျမွားကို လြယ္ထား၏ ... ။ အို... ဒီအသံ ... ဒီဟန္ ေတြကို သူမ စြဲလန္းခဲ့ရသည္ပဲ .... သူ ့ကို သူမ ေကာင္းေကာင္း သိတာေပါ့ ... ေကာင္းကင္မွာ ပ်ံေနတဲ့ ငွက္ကို ... ထိေအာင္ ပစ္နိုင္တဲ့ ျမွား၀ိဇၨာ တစ္ေယာက္ေလ ...။
“ က်င့္ကိုကို ... မဟုတ္လားဟင္ ...”
ထိုသူသည္ ကေလးတစ္ေယာက္လို ျမဴးေပ်ာ္သြားျပီး ... “ မင္း ငါ့ကို ဘာလို့ ေမ့ေနရတာလဲ ... ” ဟု အျပစ္တင္၏ ... ။ သူမကိုယ္တိုင္လဲ သူမ၏ မွတ္ဥာဏ္ကို က်ိန္ဆဲ လိုက္မိ သည္ ... ။
“ က်င့္ကိုကို ... ဘာလာ လုပ္တာလဲ ...”
“ မင္းကို လာေခၚတာေပါ့ ... ”
“ မိုးပြင့္ကို ....... ၊ ဘယ္ျဖစ္မလဲ ....၊ ရွင္က မြန္ဂိုဘုရင္ရဲ့ ေရႊဓါးသမက္ပဲ ... ”
“ အာ...... ငါမွ မင္းသမီးကို မခ်စ္ဘဲ ... ”
“ ဒါဆို ...ရွင္ဘယ္တရားမလဲ ...၊ သူ ့မွာေတာ့ ရွင့္ကို ခ်စ္လိုက္ရတာ ....ကၽြန္မ မ်က္ျမင္ပဲ....”
“ မိုးပြင့္ ... မင္း...ငါ့ ကိုမုန္းသလား ...”
“မမုန္းပါဘူး ... ရွင့္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မုန္းမွာမဟုတ္ဘူး .... ဒါေပမယ့္ ...”
“ မမုန္းရင္ ဆက္မေျပာနဲ့ ....၊ ငါနဲ့ လိုက္ခဲ့ ...” ေျပာေျပာဆိုဆို သူမလက္ကို ဆြဲ၍ ေခၚ၏ ... ။
“ဟိတ္ေကာင္ ... ေကာက်င့္ ... မင္းဘာလုပ္တာလဲ ... ငါအသက္ရွင္ေနသေရြ့ ညီမေလးကို မင္းမပိုင္ရဘူး...”
အသံနဲ့ အတူ လ်င္ျမန္စြာ ေရာက္လာတဲ့ အနီေရာင္ ၀တ္စံုနဲ့ လူကို သူမ ေသခ်ာၾကည့္ လိုက္မိသည္ ... ။ ေျဖာင့္စင္းေသာ ဆံပင္ရွည္ရွည္မ်ားႏွင့္ ထိုသူက ... နႈတ္ခမ္းနွစ္လႊာကို တင္းတင္းေစ့၍ ... သူမတို့အား မ်က္ေမွာင္ က်ံဳ ့ကာ ၾကည့္ေနသည္ ... ။ တစ္ဖက္လူကို ရင္ဆိုင္ရန္ အသင့္ျဖစ္ေနေသာ ... ရဲရင့္ေသာ...သတၱိရိွေသာ ... ထိုသူရဲေကာင္းကို သူမ မမွတ္မိဘဲ ... ေနပါ့မလား...။
“ အစ္ကို ....”
သူမသည္ ပထမလူ၏ လက္ထဲမွ ရုန္းထြက္ရန္ ... ၾကိဳးစား လိုက္သည္ ... ။ သို့ေသာ္ သူက မလႊတ္... တင္းက်ပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ထား၏ ... ။
“ က်န္ေက်ာင္း ... မင္း ... ၀င္မရႈပ္နဲ့ ... ”
“ ေကာင္းျပီေလ ... ညီမေလး...ဆံုးျဖတ္ပါ ... ”
သူမ မည္သို့ ဆံုးျဖတ္ရမည္နည္း ... ။ မည္သူ ့ကို သူမေရြးခ်ယ္ ရမည္နည္း ... ။ တစ္ဖက္မွာကလည္း သူမ အေျဖကို စိုးရိမ္တၾကီး နားစြင့္ေနတဲ့ သနားစဖြယ္ မင္းမႈထမ္း က်န္ေက်ာင္း ...၊ တစ္ဖက္ကလည္း ... “.. မင္းက ငါနဲ့ အရင္ဆံုးေတြ ့ခဲ့တာပါ ...” ဆိုတဲ့ လူရိုးကေလး ေကာက်င့္ ... ။ သူမ မည္သူ ့ကိုေရြးထိုက္ပါ သနည္း ..။
ထိုအခိ်န္၌ ...
“ မမိုးရယ္ ... မင္းေရြးခ်ယ္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း... စဥ္းစားသင့္ပါတယ္ ... ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခင္ဗ်ားရင္ထဲမွာ တစ္ေနရာစာ ရခဲ့တာပဲ မဟုတ္လားဗ်ာ ...”
ဘုရားေရ ... ေဖးေလး ေရာက္လာျပန္ျပီ ... ။ ဒီလိုဆိုေတာ့လဲ ... မေသမသပ္ စည္းထားတဲ့ ဆံပင္ေတြက ကပိုကရို ၀ဲက်ေနတဲ့ အႏွိမ္ခံ သိုင္းသမားေလးကို သူမ ဥေပကၡာမျပဳနိုင္ပါ ... ။ သူ ့ခမ်ာ ၀ူတန္ ေတာင္ေပၚ မွာ ... အားလံုးရဲ့ အနိုင္က်င့္မႈကို ခံခဲ့ရသည္ ... ။ သိုင္းပညာကို သင္ခ်င္လြန္း၍ အမ်ားတကာ အိပ္ေမာက် ခ်ိန္မွ သင္ခဲ့ရသည္ ... ။ ေမြးကတည္းက အေမကိုလည္းမျမင္ဘူး ... အေဖကိုလည္း ေခၚခြင့္မရခဲ့သည့္ သူ ့ဘ၀ကို သူမ အလြန္ သနားမိသည္ ... ။
အစ္ကို က်န္ နွင့္ ေကာက်င့္ၾကား ဆံုးျဖတ္ရခက္ေနခ်ိန္မွာ ကရုဏာသက္ဖြယ္ ထိုလူငယ္ေလးက ပါ၀င္ လာျပန္သည္ ... ။ သူမ မဆံုးျဖတ္တတ္ေတာ့ပါ ... ။ တကယ္ေတာ့ သူမ ထို သံုးေယာက္လံုးကို ... မပစ္ နိုင္ပါ ...။
“ ကၽြန္မ မေရြးခ်ယ္တတ္ေတာ့ဘူး ...၊ ရွင္တို့အားလံုး ျပန္ၾကတာပဲ ေကာင္းပါတယ္....”

လက္ေညာင္းသြားျပီ... ေနာက္ေန ့မွ ဆက္ေတာ့မည္ .....။

2 comments:

Friday, September 21, 2007

လမ္းေပၚက … ကေခ်သည္…

ေကာင္းကင္က…ငို
မိုးေတြက…စို
တကိုယ္လံုးမွာ… ေရေတြရႊဲ
မ်က္ရည္ … တြဲလဲ …။

အခ်မ္းရယ္ … ပို
လမ္းမွာ … ငို
ပန္းသလို
ႏြမ္းသလိုနဲ ့…
လိႈက္ဖို ေရႊရင္အသည္း…
မယိုင္လဲေအာင္
ထိုင္လွဲ ခ်င္တယ္ …။

ေအာ္ … ကၽြန္မ
ကေခ်သည္…
ကေခ်သည္…
အပူလံုး … ၾကြ
ယူက်ံဳး…မရ
သို့ေသာ္…
လူလံုးလွေအာင္ …
က ရ ေပ ဦး မယ္ …။ ။

4 comments:

Thursday, September 20, 2007

ကၽြန္ေတာ္ နွင့္ စူးစမ္းျခင္း ...

ကၽြန္ေတာ္ေနရတဲ့ ေနရာေလးက ရႈပ္ပြေနတာပဲ ... ။ ဒါေပမယ့္ ေႏြးေထြးလံုျခံဳမႈရိွတယ္ ... ။ ကၽြန္ေတာ္တို့ အမ်ိဳးေတြထက္ ကၽြန္ေတာ္တို့က ပိုျပီး သားသားနားနား ... ေနရတယ္ ... ။ အေဖ နဲ့ အေမ ၾကိဳးစားပမ္းစား ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္ေလးထဲမွာ ... ကၽြန္ေတာ္တို့ ညီအစ္ကို ၃ ေယာက္ ..မေၾကာင့္မၾက ေနႏိုင္ၾကတယ္ ... ။ အခ်ိန္တန္ရင္ အေဖ နဲ့ အေမ ေကၽြးတာ စားရံုပဲ ... ။ ညေရာက္ရင္ အေမ့ရင္ခြင္ထဲမွာ အိပ္ရံုပဲ ... ။ တစ္ခုေတာ့ရိွတယ္ဗ်ာ ... ကၽြန္ေတာ္တို့ အိမ္ေလးနားကို ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ... မၾကာခဏ လာလာ ေခ်ာင္းေနတယ္ ... ။ သူ ့မွာ ဘာအၾကံ ရိွလဲလို ့ေတြးပူေနရတယ္ ... ။
ကၽြန္ေတာ္ ... ေလာကၾကီးအေၾကာင္း သိပ္သိခ်င္တာပဲ ... ။ အထူးသျဖင့္ ... အေဖ နဲ့အေမ ဘယ္ကိုသြားျပီး ဘာေတြလုပ္ေနၾကလဲ ၊ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳး နဲ့ ... စြန္ ့စားႏိုင္မလဲဆိုတာ သိပ္သိခ်င္တယ္ ... ။ အစ္ကိုၾကီး နဲ့ ညီေလးလဲ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ... သိခ်င္ၾကတယ္ဗ် ...။ ဒါေပမယ့္ သူတို့က ေၾကာက္တတ္ တယ္ ... ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မေၾကာက္ပါဘူး ... ေနာက္လဲ ဒီေလာကၾကီးထဲမွာ က်င္လည္ရမွာပဲ ... ။ တစ္ခုပဲ ... ကၽြန္ေတာ္ အရြယ္မေရာက္ေသးဘူး ... ။
ဒီေန့ ... အေဖ နဲ့ အေမ အေစာၾကီးထြက္သြားတယ္ ... ။ကၽြန္ေတာ္ အိမ္အကာ ေပၚကို ... ၾကိဳးစားတက္လိုက္ တယ္ ... ။ အကာနႈတ္ခမ္းသားေပၚကေန ေလာကၾကီးကို အားပါးတရၾကည့္လိုက္တယ္ ... ။ ကၽြန္ေတာ့္ ပတ္၀န္းက်င္ကို ပထမဆံုး ျမင္ရတဲ့ ေန့ပဲ ... ေရေတြ ... ပိုက္လံုးၾကီးေတြ ... အျဖဴေရာင္ အခဲ ... အ၀ါေရာင္အခဲ ေတြ ... ေတြ ့ရတယ္ဗ် ...။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ... “အား.....အေမေရ....” ... ကၽြန္ေတာ္ အရိွန္လြန္ျပီး ဟိုးေအာက္ကို ျပဳတ္က်သြားတာဗ် ... ၊ ေလထဲမွာဗ်ာ ... ေအးခနဲပဲ ...။ ကၽြန္ေတာ္ ေရေတြစိုေနတယ္ ... ။ ကၽြန္ေတာ္ ေအာ္ျပီး အကူအညီေတာင္းၾကည့္တယ္ ... ဘယ္သူမွေရာက္မလာဘူး ...။ ခဏၾကာေတာ့ အေဖျပန္လာတယ္ ...။ ကၽြန္ေတာ့္ကို မျမင္ဘူးဗ်ာ ... အိမ္ထဲတန္း၀င္သြားတယ္ ... ။ အစ္ကိုၾကီး နဲ့ ညီေလးေတာ့ ေကာင္းေကာင္းစားေနရျပီေပါ့ ... ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေခါင္းကိုေမာ့ျပီး ... အသားကုန္ ေအာ္ ေနရတယ္ ... ။ မိန္းမၾကီး တစ္ေယာက္ရဲ့ စူးစူး၀ါး၀ါး ေအာ္သံကို ... ၾကားလိုက္ ရတယ္ ...။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရုတ္တရက္ ေတြ ့လိုက္ရလို့ ... လန့္သြားတာေလ ... ။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ လူၾကီးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာ တယ္... သိပ္ၾကင္နာတဲ့ လူၾကီးဗ် ... ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အိမ္ျပန္ပို ့ေပးတယ္ ... ။
အခုဆိုရင္ ... ကၽြန္ေတာ္ ... ေႏြးေထြးတဲ့ အေမ့အိမ္ေလးထဲမွာ ေအးေအးလူလူ ... ျပန္ေနေနရျပီ ... ။
ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ လည္း ... မွတ္ထားၾကေပါ့ ....။ နာမည္ဆိုေပမယ့္လဲ ... ကၽြန္ေတာ့္မွာ ကိုယ္ပိုင္နာမည္ ရယ္လို ့ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ မရိွပါဘူး ... ။ အားလံုးက ကၽြန္ေတာ္တို ့ အမ်ိဳးအႏြယ္ကို ... ကိုယ္စားျပဳတဲ့ နာမည္တစ္ခုပဲ ေပးထားတယ္ ...။ အဲဒီ နာမည္ဟာ ခင္ဗ်ားတို့နဲ့ ရင္းႏီွးျပီးသားျဖစ္မွာပါ ...။ ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္က “စာကေလး” တဲ့ ... ။ ။
ေနာက္ဆက္တြဲ ။ ။
ေလးမ စာအုပ္ေသတၱာရွင္းရငး္ အပိုင္းအစ (၃) လို ့နာမည္တပ္ထားတဲ့ ငယ္ငယ္က မွတ္စုစာအုပ္ေလးကို ေတြ ့တယ္ ...။ ငယ္ငယ္က အရူးထျပီး ေရးထားတဲ့ ( ခုလဲ အရူးထျပီး ေရးေနတုန္းပါပဲ ) စာအတိုအစေလးကို အမွတ္တရအျဖစ္ ျပန္ကူးလိုက္တာပါ ...။ အဲဒီတုန္းက ဘယ္သူမွ မသိေအာင္ ဟိုနားဖြက္ ဒီနားဖြက္နဲ့ ေရးခဲ့တဲ့ အတိုအစေလးေတြကို ခုေတာ့ သတၱိေကာင္းစြာနဲ ့ online မွာတင္ပါတယ္ ...။ ဒီအတိုအစေလးရဲ့ အဆံုးက ေလးမရဲ့ လက္မွတ္ေလးေအာက္မွာ ၉၅ လို ့ေတြ ့ပါတယ္ ...။ ေလးမ ၁၅ ႏွစ္သမီးတုန္း က ေရးထား တာ ေပါ့ ...။ အဲဒီတုန္းက ေလးမတို့ အိမ္..ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ စာမေလးတစ္ေကာင္အသိုက္ ေဆာက္ ... စာကေလးေတြေပါက္ ... အပ်ံသင္.. ပ်ံတတ္သြားတဲ့အထိ အိမ္မွာေနသြားၾကတယ္ ...။ စာေပါက္စေလးေတြက ခဏခဏျပဳတ္က်လို ့ အသိုက္ထဲျပန္တင္ေပးရတာလဲ ခဏခဏပဲ ...။ သူတို့ကို သြားေခ်ာင္းရတာလဲ အေမာ...။ ေနာက္ေတာ့ သူတို ့မရိွေတာ့ဘူး ။ သူတို့ကို ...သတိရလို ့...ဒီပို ့စ္ေလးကို ေရးျဖစ္ခဲ့တာ ပါ ...။

8 comments:

Tuesday, September 18, 2007

လိႈင္ (သို ့မဟုတ္) စာဆိုရွင္ ...

လိႈင္ဟာ အေမွာင္ထဲက လာတာပါ ... ေမာင္ ... လေရာင္ မရိွမွာ ... ေနမထြက္ မွာကို ...လိႈင္ မေၾကာက္ပါ ဘူး ... ။ လိႈင္ဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက ... မ်က္ရည္နဲ ့ ၾကီးျပင္းခဲ့ရ တာပါ ... ေမာင္ ... ငိုရိႈက္ရမွာ လိႈင္ မေမာပါဘူး ...။ လိႈင္ ဟာ ၁၂ နွစ္သမီးအရြယ္ ... “မယ္မယ္” ကြပ္မ်က္ခံရ ျပီးကတည္းက ... မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္နဲ ့ က်န္ရစ္ ခဲ့ရသူမို ့ ... အထီးက်န္မႈနဲ ့ အားငယ္မႈဆိုတာ ... လိႈင္ ရံုထားတဲ့ ျခံဳပု၀ါ ပါပဲ ... ။ ေမာင္ မခ်စ္အားလို ့ ပစ္ထားရင္လဲ ... အထီးက်န္မႈျခံဳပု၀ါမွာ အဆင္တန္ဆာျပဳလို့ လႈိင္ ... ရတုေတြေရးေနမွာပါ ... ေမာင္...။ ေမာင့္ အေပၚ ျငိဳျငင္လို့ ... မဟုတ္ရပါဘူး... ။ “ေမာင့္” အေပၚ ... ဇနီးမယားကို ပစ္ထားသူၾကီး ရယ္လို ့ ... ေနွာင္းလူေတြ အျမင္လြဲေစ ေတာ့လို့လဲ ... ၾကံစည္ခ်က္ မထားမိပါဘူး ... ။ ခံစားခ်က္ကို ေျပာမျပ ရက္ တဲ့ ... ဇနီးမယားဘ၀မွာ ရတု ... ရကန္ ... ပတ္ပိ်ဳး ေတြသာ ... လိႈင့္ရဲ့ စိတ္ေျဖရာ ပါ....။ “စိန္ျခဴးၾကာေညာင္...” လို့ အစပ်ိဳးျပီး ... စည္ေတာ္ ၃ ခ်က္ထိုး အထိ ... “ေမာင့္” ကို ေမွ်ာ္ခဲ့မိတယ္လို့ ... ေရးခဲ့မိတာ အျပစ္လို့ မထင္ပါနဲ့ ေမာင္ရယ္...။
လိႈင့္ရဲ့ “မယ္မယ္” အေနာက္နန္းမေတာ္ မျမေလးဟာ ... ခမည္းေတာ္ အမ်က္သင့္လို ့ ကြပ္မ်က္ခံ ခဲ့ရတာမို့... ခင္ပြန္းကဇနီးကို သတ္မိန္ ့ေပးတာ ... လိႈင့္အတြက္ မဆန္းလွပါဘူး ... ။ ေမာင္မ်က္လို ့ သတ္မယ္ဆိုလဲ ... လိႈင္ေသရဲပါတယ္ ... ေမာင္... ။ ေမာင္က “သတ္ေစ” လို ့ အမိန္ ့ေပးမွာကို ... လိႈင္ခံယူနိုင္ေပမယ့္ ေမာင္ ကိုယ္တိုင္ ... လက္သံုးေတာ္ဓါးကို ကိုင္ေျမာက္လို ့ “တယ္... ငါးပိုင္း ပိုင္းလိုက္ရ...” လို ့ၾကိမ္းေမာင္းလိုက္တာ ကိုေတာ့ ... အသဲကို ဓါးနဲ ့မြန္းသလို ... ဖ်တ္ဖ်တ္လူးေအာင္ ေၾကကြဲရပါတယ္ ေမာင္... ။ လိႈင္ အလြန္၀မ္း နည္း ရပါတယ္ ေမာင္ ... ။ ဘာမဟုတ္တဲ့ ေခါင္းလိမ္းတဲ့ ဆီကို ... အေၾကာင္းျပဳလို ့ “ေမာင့္ သမီး” (လိႈင့္သမီး မဟုတ္) က ... ငိုယို တိုင္တန္းတာကို ... ေမာင္က အမ်က္ပြားတဲ့ အတြက္လဲ ... ထိခိုက္ေၾကကြဲ ရပါတယ္ ...။ သုန္မႈန္ေနတဲ့ “ေမာင့္” နေဘးမွာ ... ပြဲေတာ္စာ လိုက္ေနရတာ ... နာက်င္၀မ္းနည္း ရလြန္းလို ့... ရပ္တည္ ႏိုင္စြမ္း မရိွေတာ့လို့ ... ရိုေသစြာ ကန္ေတာ့ျပီး ... အနားက ခြာခဲ့မိတာပါ ... ။ လိႈင္ မွားသြားပါတယ္ ေမာင္ ရယ္ ... ပြဲေတာ္တည္ လို့မျပီးခင္ ... အနားကခြာဖို ့ျပင္ မိတာ ... လိႈင္ မွားတာပါ...ေမာင္ရယ္ ... လိႈင္မွား ပါတယ္ ... ။ ဒါေပမယ့္ ... လက္သံုးေတာ္ဓါးနဲ ့ ရြယ္ရေလာက္ေအာင္ ... လိႈင့္အျပစ္က ၾကီးသလား ေမာင္ ရယ္ ... ။
ေခါင္းကေနေျခဖ်ားအထိ ... အစိမ္းေရာင္ေတြနဲ ့ တန္ဆာဆင္လို့ ... သားေလးကို လက္ဆြဲျပီး နန္းေတာ္ကို၀င္ လို ့ ... မင္းတုန္းမင္း တရားၾကီးရဲ့ ေရွ့ေတာ္ေမွာက္မွာ ... “ ကေနာင္မင္းသားၾကီးနဲ ့ မေပါင္းနိုင္ေတာ့ပါဘူး ဘုရား ... ” လို ့ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ “လိႈင့္”ကို ... လိႈင့္ထက္ ၁၃ နွစ္ၾကီးတဲ့ “ေမာင္” က ... ကေလးဆန္လွခ်ည့္ရဲ့လို ့ ေရရြတ္ရံုပဲ ... အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ေရာ့ သလား ...။ တစ္နွစ္ေလာက္ၾကာမွ ... ေမာင္ေမာင္ဘ ... စပ္ေပးတဲ့ “လက္သံုးေတာ္ဓါးကိုမွ ေယာင္မွားကာကိုင္.... ေသေစလိုလို ့ မဟုတ္ပါဘဲ...” ဆိုတဲ့ ေဘာလယ္တစ္ပုဒ္နဲ ့ လိႈင့္ကိုေခ်ာ့လို ့ လိႈင္တို ့... ျပန္ေပါင္း ျဖစ္ခဲ့တာ...။
“ေမာင္” ဟာ လူရႈပ္လူေလ တစ္ေယာက္ မဟုတ္တာ ... လိႈင္ သိပါတယ္ ...။ ႏိုင္ငံ့အေရး အတြက္နဲ ့ အလြန္ တာ၀န္မ်ားတဲ့ သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုလဲ ... လိႈင္ နားလည္ပါတယ္ ... ။ တိုင္းျပည္က “ေမာင့္”ကို လိုအပ္ တယ္ဆိုတာ ... သေဘာေပါက္လို့လဲ ... ေမာင့္အခိ်န္ေတြကို ... လိႈင္ ... မေတာင္းဆိုေတာ့ပါဘူး ...။ ေမာင့္ ကို ပါရမီ ျဖည့္ရင္းနဲ့ပဲ ... လိႈင္ကဗ်ာေတြ ေရးေနခဲ့ ပါတယ္... ။
“ေမာင္”ကေလ ... တိုင္းျပည္ကို သိပ္တိုးတက္ေစခ်င္တာပဲ ... “အေနာက္ႏိုင္ငံေတြနဲ ့ ရင္ေဘာင္တန္း ႏိုင္ရ မယ္” တဲ့ ... “ဒို ့ျပည္မွာ လူေတာ္ေတြ ေမြးရမယ္ ” တဲ့ ... “ပညာေတာ္သင္ေတြလႊတ္ရမယ္ ” တဲ့ ... ။ ေမာင္ က အမ်ိဳးကို သိပ္ခ်စ္တာပဲ ... ဒါေပမယ့္ အမ်ိဳးက ေမာင့္ကို မခ်စ္ဘူး .... ေမာင္....။ ေမာင့္ကို မုန္းၾကတယ္ ... ေတာ္တဲ့သူကို မေတာ္တဲ့သူေတြက မုန္းတယ္ ... အရည္အခ်င္းရိွသူကို အရည္အခ်င္းမဲ့သူေတြက ရန္ျငိဳးဖြဲ ့ ၾကတယ္ ... ။ အဲဒီေန့က ... “လႊတ္ေတာ္ကိုမသြားပါနဲ့ ... ဆင္ေပၚအတက္မွာ ေခါင္းရိပ္မျမင္လို ့ နိမိတ္ မေကာင္းလို ့မသြားပါနဲ ့...” လို ့... အတန္တန္ ေတာင္းပန္ေနတဲ့ၾကားက ... ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္လြန္းတဲ့ “ေမာင္” က “လုပ္ၾကံႏိုင္တဲ့သူ မေမြးေသးဘူး ...” လို ့ရယ္ေမာ ေျပာဆိုျပီး ထြက္သြားလိုက္တာ ... လိႈင္တို ့သားအမိဆီ ... ေမာင္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာနိုင္ေတာ့ဘူး ... ။ အမ်ိဳးကိုခ်စ္တဲ့ “ေမာင့္”ကို ... အမ်ိဳးက သတ္ လိုက္တာေလ ... ။ ရင္နာလိုက္တာ “ေမာင္”ရယ္ ... “ေမာင့္” ကို သတ္လိုက္တာ ... ေမာင္ တို့ေျပာေျပာ ေနတဲ့ မ်က္နွာျဖဴေတြ ... တျပည္သားေတြ မဟုတ္ဘူး .... ေမာင္ခ်စ္တဲ့ ... ေမာင္ တိုးတက္ေစခ်င္တဲ့ ...ေမာင္ ေစတနာ ထားတဲ့ ... ေမာင့္အမ်ိဳး ... လိႈင့္အမ်ိဳး ... တေျမတည္းေန တေရတည္းေသာက္တဲ့ ေသြးခ်င္းေတြက လုပ္ၾကံလိုက္ ၾကတာ....။ လိႈင္ ဘယ္လို နားလည္ရမလဲ ... လိႈင္ ဘယ္လိုေျဖရမလဲ ... လိႈင္ ဘာမ်ား တတ္နိုင္ မလဲ ...။
ေမာင္ေရ....
“ .....
....
.....
ေၾကာင္းမခိုင္
မေပါင္းပိုင္ အေျခစိုက္တာေၾကာင့္
ႏွစ္ေလာင္းျပိဳင္ေသကာလိုက္ခ်င္ရဲ့
ေသာင္းထိုက္ညာဖြား...”
ေလွေလွာ္ရင္းတက္က်ိဳးရတဲ့ ... ျမန္မာနိုင္ငံရဲ့ အနာဂတ္နဲ ့အတူ ... လိႈင္ထိပ္ေခါင္တင္ရဲ့ ဘ၀ဟာ ေမွာင္မိုက္ခဲ့ ရျပန္ပါျပီ ... သားေတာ္ ထန္းတပင္ မင္းသားေလးဟာ သီေပါနန္းတက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ မင္းညီမင္းသားေတြကို ကြပ္မ်က္တဲ့ အထဲ ... ပါသြားတယ္ ဆိုတာကို ... လိႈင္တစ္ေယာက္သိခြင့္ရခဲ့ရင္ျဖင့္ .... ။ ။

13 comments:

Saturday, September 15, 2007

ေမြးရပ္ေျမ ...

အစ္မ ခြန္ျမလိႈင္ က ေရးဖို ့ Tag ထားတာ ၾကာလွျပီ ... ။ အစ္မေရးေစခ်င္တဲ့ပံုစံက ေမြးရပ္ေျမ (သို့မဟုတ္) ေနခဲ့ဖူးတဲ့ေနရာနဲ ့ပတ္သက္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို... ေဒသလမ္းညႊန္အေနနဲ့ ... ေရးေစခ်င္တာ ...။ အစ္မေရ ... ေလးမ သိသေလာက္ ... ေရးတတ္သေလာက္ေလး ... ေရးလိုက္တယ္ေနာ္ ...။

ေရွးေရွးတုန္းက ေမြးရပ္ေျမ ...
“ေလးမ” ရဲ့ ... ဇာတိခ်က္ေၾကြ ေမြးရပ္ေျမကို ...တခ်ိန္က “မဟာရန္ကုန္” ...၊ “ရန္ကုန္ေရႊျမိဳ ့ေတာ္ၾကီး” ... ဟုေခၚပါတယ္...။ ၁၉၄၈ ျမန္မာနိုင္ငံလြတ္လပ္ေရးရျပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ... ျမန္မာနိုင္ငံ၏ ျမိဳ ့ေတာ္ဟု... သတ္မွတ္ခံ ခဲ့ရေသာ ျမိဳ ့ျဖစ္ပါတယ္...။ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ဟာ ... ျမန္မာနိူင္ငံေတာင္ပိုင္း...၊ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသမွာ တည္ရိွတဲ့အတြက္ ... အထက္ပိုင္းမွာရိွတဲ့ ျမိဳ ့မ်ားထက္ ရာသီဥတု မွ်တ ပါတယ္...။ တတိယျမန္မာနိုင္ငံကို တည္ေထာင္တဲ့ ... ဦးေအာင္ေဇယ်က “ရန္အေပါင္း ကုန္စင္ျပီ” ဆိုတဲ့ အတိတ္နမိတ္နဲ ့ ... “ဒဂံု” ကို “ရန္ကုန္” လို ့အမည္ေျပာင္းခဲ့ပါသတဲ့....။ “ေလးမ” က ... “ေငြကုန္” လို ့... အမည္ထပ္ ေျပာင္းေပးလိုက္ခ်င္တယ္... ။ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ကို ... အေလာင္းဘုရားလက္ထက္ကစျပီး ... ေအာက္ျမန္မာနိုင္ငံရဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအခ်က္အခ်ာ ဗဟို ဌာန အျဖစ္ ... သတ္မွတ္ခဲ့ၾကတယ္...တဲ့....။ ၁၈၈၅ မွာ ျမန္မာနိုင္ငံကို ... ျဗိတိသွ်တုိ ့သိမ္းပိုက္ျပီးေတာ့ လည္း ...ဒီလိုပဲဆက္ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကတယ္ ...။ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ရဲ့ အတိတ္မွာ ကိုလိုနီစနစ္ရဲ့ ဆိုးေမြေတြ ...၊ ဂ်ပန္ ေခတ္ရဲ့ နာက်ည္းဖြယ္ရာေတြ ထင္ဟပ္ေနသလို ... လြတ္လပ္ေရးရ ေအာင္ ၾကိဳးပမ္းေပးခဲ့တဲ့ ... အာဇာနည္ ေတြရဲ့ အရိပ္ေတြကလည္း ... မေမ့နိုင္ေအာင္ လႊမ္းျခံဳထားပါတယ္...။ “....ငါတို ့စစ္ေျမျပင္ကို ထြက္ရမယ္... ဆင္းရဲမယ္... ငတ္မယ္... အခက္အခဲေတြနဲ ့ရင္ဆိုင္ရမယ္....” ဆိုတဲ့ ... ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ့ အမွာစကားကို ... ေဖေဖက “ေတာ္လွန္ေရးပန္းျခံ” ေရွ့မွာ ... “ေလးမ”ကို ... ရြတ္ဆိုျပ ခဲ့တယ္ ... ။ ေရႊတိဂံုဘုရားေျခရင္းက “အာဇာနည္ဗိမာန္” ကိုညႊန္ျပျပီး ... အာဇာနည္ေတြ လုပ္ၾကံခံခဲ့ရတဲ့ ...ေသြးစြန္းခဲ့ေသာ ၁၉ ဇူလိုင္ အေၾကာင္း ... ေျပာျပခဲ့တယ္...။ ၁၉၀၁ ဒီဇင္ဘာမွာ ေဆာက္လုပ္ခဲ့တဲ့ ... တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္ ၾကီးထဲမွာ ... တိရစာၦန္ေလးေတြကို ... ခ်စ္တတ္ေအာင္ သင္ယူခဲ့ရတယ္ ... ။ “ေလးမ” ငယ္ငယ္ကေတာ့ အေကာင္ေတြ အစံုပဲ... အမ်ားၾကီးပဲ ... ။ မွတ္မွတ္ရရ... လူ၀ံၾကီးက ငံုထားတဲ့ေရေတြနဲ ့ လွမ္းေထြးလို ့ ... လန္ ့ဖ်ား ဖ်ားသြား ေသးတယ္...။ ငါးျပတိုက္ မွာလဲ ... ငါးေလးေတြ ... လိပ္ေလးေတြနဲ ့ စကားေျပာခဲ့ဖူးတယ္...။ ေရႊတိဂံုဘုရားနဲ ့ ျပည္သူလႊတ္ေတာ္ ၾကားမွာ ...ရိွေနတဲ့... က်ယ္ျပန္ ့တဲ့ ... ျပည့္သူရင္ျပင္ၾကီး အတြက္ စီမံကိန္းဆြဲခဲ့တဲ့ သူေတြကို ... ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္းတယ္... ။ အျမင္ပိတ္ဆို ့မႈ မရိွေတာ့ဘူး ...။ ရင္ျပင္သာ မရိွ ခဲ့ရင္ ...အေဆာက္အဦ အျမင့္ၾကီး ေတြ ... ေရာက္လာျပီး ... အျမင္ ရသကို ... ဖ်က္ဆီးဦးေတာ့မွာ....။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ေစ်းၾကီး ကေတာ့ ... shopping mall ေတြ ... ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ... ပန္းပန္လ်က္ပါတဲ့ ...။ ကမာၻလွည့္ခရီးသည္ေတြကလည္း ျမန္မာျပည္ေရာက္ရင္ ... ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းကိုေတာ့ ... ေရာက္ေအာင္၀င္ၾက တယ္ ... ။ စက္ေလွကားေတြ ... ဓါတ္ေလွကားေတြ ... တပ္ဆင္ ထားတဲ့ ... သူတို့ဆီက ... အဆင့္ျမင့္ ကုန္တိုက္ၾကီးေတြနဲ ့မတူဘဲ ... ေျမျပင္ညီမွာ ရံုေတြခြဲျပီး ေဆာက္လုပ္ ထားတဲ့ ... ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းထဲမွာ ... လွည့္ပတ္ ေစ်း၀ယ္ရတာ ... အရသာ အသစ္ ... ျဖစ္တယ္ ထင္ပါရဲ့ ...။ ရန္ကုန္မွာ ...တန္ခိုးၾကီးေစတီပုထိုး ေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးပဲ ... ။ “ေလးမ” ... ျမန္မာျပည္က မခြာနိုင္ရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ထဲမွာ ... “ေရႊတိဂံု” ဘုရားကို ... ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚက ထိုင္ျပီးဖူးရတဲ့ ပီတိကို ... အဆံုးရံႈးမခံနိုင္ တာလည္း ... တစ္ခုအပါအ၀င္ ပါပဲ ... ။ ရန္ကုန္ျမိဳ ့မွာ ေလ့လာစရာ ... လည္ပတ္စရာေတြ ...အမ်ားၾကီးက်န္ေသးေပမယ့္ ... “ေလးမ” ... ဒီေလာက္ပဲ ေရးပါရေစ ...။

ဇာတိျမိဳ ့ကေလးနဲ ့ပတ္သက္လို့ ... မွတ္သားထားတာေလးေတြကေတာ့...

၁၉၀၁ ဒီဇင္ဘာတြင္ ရန္ကုန္တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္ စေဆာက္ ... ရန္ကုန္ျမိဳ ့ကမ္းနားလမ္းရိွ Strand Hotel ဖြင့္ ...၊၁၉၀၃ တြင္ ေရႊတိဂံု ဘုရားေပၚ က်ားတက္ ...၊၁၉၀၅ ဒီဇင္ဘာ တြင္ Rangoon ( Yangon) Electric Tramway and Supply Co. အိမ္မီးထြန္းရန္နွင့္ ဓါတ္ရထားအတြက္ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အား စေပး ...၊ ရန္ကုန္သို ့ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ား စတင္ေရာက္ရိွ္...၊ ရန္ကုန္ တရားလႊတ္ေတာ္ရံုးခ်ဳပ္ စေဆာက္ ... ၊ ၁၉၀၇ ဒီဇင္ဘာ ၁၉ တြင္ ရန္ကုန္ျမိဳ ့လမ္းမ်ား၌ ေရနံဆီမီးတိုင္မ်ားအစား လွ်ပ္စစ္မီးမ်ားစထြန္း... ဒီလမွာပဲ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ ေျမေအာက္ တယ္လီဖုန္းၾကိဳးမ်ားစတင္တပ္ဆင္...၊

ေဖာ္ျပပါအခ်က္အလက္မ်ားကို ရြက္နုေ၀မဂၢဇင္းတြင္ ဦးျမဟန္ေရးသားေသာ “ျမန္မာျပည္ဒိုင္ယာရီ” မွကူးယူထားပါသည္ ....။

၂၀၀ရ ခုနွစ္ ... ေမြးရပ္ေျမ ...
????????
??????????
???????????????
ေနာင္နွစ္ေပါင္း ( ??? ) ၾကာေလေသာအခါ ...ေမြးရပ္ေျမ ...
????????
??????????
???????????????
ေမြးရပ္ေျမအေၾကာင္း မွ်ေ၀ေစခ်င္တဲ့သူေတြကေတာ့...

13 comments:

Friday, September 14, 2007

Wooden Architecture Forum- Japan-Myanmar

29 September 2007 ( Saturday)
2:00 pm
Myanmar Engineering Society (MES) building , Hlaing Campus , Yangon .

Papers

  • Wooden Architecture in Myanmar ( Sun Oo - Senior Registered Architect , AMA)
  • Conservation of Timber Buildings in Myanmar ( Khin Maung Maung - CEC , MES)
  • Comparative Structural Analysis of Traditional & Modern Timber Roofs ( Saw Htwe Zaw - Structure Engineer , MES )
  • Role of Timber in Recent Building Projects ( Chaw Kalayar - Architect , AMA )

Organized by Myanmar Engineering Society (MES) & Association of Myanmar Architects ( AMA )

CPD points will be given to the participating registered architects.

0 comments:

Wednesday, September 12, 2007

ေဆာင္းအိပ္မက္ ...

ေပ်ာက္ေနတဲ့ ... ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ ကေလးက ... ဒီလို ေလး Tag ထားေၾကာင္း ..လာေအာ္သြားေတာ့ ေဆာင္းကို ေျခရာခံလိုက္မိတယ္...။ ႏွင္းပြင့္ေလးေတြမရိွလို ့ ... ေနျခည္တန္းေလးေတြေနာက္ကို ... ေနာက္ေယာင္ ခံလိုက္ ေတာ့ ... သူတို ့လာဖို ့ ... ေနရာဖယ္ေပးလိုက္ရတဲ့ “ေဆာင္း” ကိုေတြ ့လိုက္ရတယ္...။ “ေဆာင္း” က ေျပာတယ္...သူသိပ္ခ်မ္းေနတယ္တဲ့ ... ။

ႏွွင္းေတြေ၀တဲ့ ေဆာင္းမနက္ခင္းတစ္ခုမွာ ႏွင္းပြင့္ေလးေတြလို မေဖြးတဲ့ ... “ေလးမ”ဆိုတဲ့ မိန္းကေလး...လူ ့ေလာကၾကီးထဲကို ေရာက္ခဲ့တယ္...။ ေဆာင္းအိပ္မက္ေတြ ( ဂေယာက္ ဂယက္ အိပ္မက္ေတြ ) ... မက္ဖို ့ ေလာကၾကီး ထဲကို သတၱိရိွရိွနဲ ့တိုး၀င္လာခဲ့တယ္...။

ဒီဇင္ဘာအိပ္မက္...
ရန္ကုန္ေဆာင္းကို အေႏြးထည္ပါးပါးနဲ ့ ရင္ဆိုင္ခဲ့လို ့ မႏၱေလးေဆာင္းကို အေႏြးထည္ထူမပါပဲ တိုက္ပြဲ၀င္လိုက္ရတယ္... အေမ (သို ့မဟုတ္) “ေငြ” အျမန္လာပါ...လို ့ သံေခ်ာင္းေခါက္ လိုက္ရတယ္...။ ေမေမ ၀ယ္ေပးတဲ့ ျပင္ဦးလြင္က ဆြယ္တာေရာင္စံု သိုးေမႊးဦးထုပ္နဲ ့ ရိႈးေပးခ်င္ေပမယ့္ အသားပတ္ေတာ့ ေခါင္းငံု ့ထားရတယ္...။ “ေဆာင္း”တြင္းမွာ ေစာင္ထဲကမထြက္ခ်င္တဲ့ ေရာဂါက အေတာ္ဆိုးတယ္ ...။ အတန္းလဲ မတက္ခ်င္ဘူး ... ေစာင္ထဲမွာပဲေနခ်င္တယ္....။ အားတင္းျပီးအျပင္ထြက္ လိုက္ေတာ့လဲ .. ေႏြးသြား တာပဲ...။ ေနက ျပင္း လွသည္ေလ ...။
မွတ္မွတ္ရရ ၁၉၉၉ ဒီဇင္ဘာ ၂၅ ရက္က... သိပ္ေအးတဲ့ ေဆာင္းပဲ ... ပိတ္ရက္ဆိုေတာ့ ... ရတနာပံု မွာ တိုက္ကား သြားေမာင္းဖို ့ ... သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္ ... ဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ့ ထြက္ခဲ့တယ္... ။ ထြက္ကတည္း က “မိ” နဲ ့ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ျပီး ... စိတ္က သိပ္မၾကည္ဘူး ... ။ ပုသိမ္ၾကီး အေက်ာ္ေလာက္ ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ ၂ စီးေဘးက လိုက္လာျပီ....။ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးကို ေကာင္မေလး ၃ ေယာက္စီးေတာ့ အစ ခံရျပီေပါ့... ။ စရင္းစရင္း ေခါင္းစည္းအျပာေလး ... စီးထားတဲ့ “ေလးမ” ကို “အလယ္ကအေဒၚၾကီးက ဘယ္တုန္းက ေခါင္းေပါက္ တာတုန္း...” လို ့လဲ ဆိုေရာ ... လက္ထဲက ... စားလက္စ “ဆမူဆာ” နဲ ့ လွမ္းေပါက္ လိုက္တယ္ ... ။ အဲဒါအၾကီးအက်ယ္မွားတာပဲ ... ေဘာ္ဒါေတြျဖစ္သြားၾကေရာ ... ဘယ္လို ျဖစ္သြားတာလဲ...သိခ်င္လား... ေျပာျပဘူး ....။ ဒီလိုနဲ ့ အစ္ကိုသူငယ္ခ်င္း ၄ ေယာက္ရခဲ့တယ္...။ မန္းေလးမွာ ေက်ာင္းတက္ ခဲ့တဲ့ ၅ နွစ္တာကာလအတြင္း ... ေယာက်္ားေလးသူငယ္ခ်င္းဆိုလို ့.... ဒီ ၄ ေယာက္ပဲ .... ဒါအကုန္ပဲ ....။ “တာရာပြၾကီး” ဖတ္ျပီး “တခြြိခြိ”ရယ္တတ္တဲ့အရြယ္မွာ . “နွလံုးသား အာဟာရ ” နဲ့ “ကုတ္အက်ီၤ(ဘာသာျပန္)” ကို သူတို့က ... လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္... ။ သူတို့ ေျပာျပတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြထဲမွာ ... “ေနတိုးအဖြဲ ့” ဆိုတာလဲပါတယ္ ... ။ သူတို့က ေျပာတယ္.... “ ညည္းတို ့က.... ဒို ့ညီေလးေတြ လိုပဲ ” တဲ့ ....။ ေနာက္တစ္နွစ္ ေဆာင္းေရာက္ေတာ့ ... “ ညည္းတို ့ အေဆာင္ေရွ့ ဂစ္တာလာ တီးမယ္...” ဆိုျပီး ... ညဘက္ၾကီး ... ဆိုင္ကယ္ တတီတီ နဲ ့ေရာက္လာတယ္ ... “ ၀ို ့...ဒီဇင္ဘာ....” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းနဲ ့ ေဆာင္းညကိုၾကိဳဆိုခဲ့ၾကတယ္....။ “ေလးမ” တို့ ၃ ေယာက္ကေတာ့ ... ၀ရန္တာမွာ မီးပိတ္ျပီး ... ဖ်ာေလးခင္း ေစာင္ေလးျခံဳလို ့ ... ငုတ္တုတ္ေလးထိုင္ျပီး အားေပးခဲ့ၾကတယ္ ... မိုးလံုးမိႈင္း. .. ေရႊေတာင္ ပံ. ... ဟန္နီ...စတဲ့ သီခ်င္းေကာင္းေလး ေတြကို ... ဂစ္တာသံ သန္ ့သန္ ့နဲ ့ ... သံျပိဳင္ေအာ္သြားၾကတာ ..ဒီေန့ အထိ မွတ္မိ ေနတုန္းပဲ ...။ ဒါက မက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေဆာင္းတြင္း အိပ္မက္တစ္ခုပဲ ....။

တန္ေဆာင္တိုင္အိပ္မက္
အဲဒီေန ့က လျပည့္ေန ့မေရာက္ခင္တစ္ရက္အလို ...။ မီးရွဴးမီးပန္းေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို တေပြ ့တပိုက္ၾကီးပိုက္ျပီး “သူ” ေရာက္လာတယ္.... မီပန္းေတြအတူတူလႊတ္ၾကတယ္ ... မီးက်ည္ေတြက ရင္ထဲမွာလဲ ... အျပင္က မီးပန္းေတြနဲ ့ ... အျပိဳင္အဆိုင္ပဲ ...။ မီးပံုးပ်ံေလးကို မိီးတိုက္ၾကတယ္... မိႈင္း၀ေအာင္ေစာင့္ရင္း မီးပံုးပ်ံကို ... ကိုင္ထားတဲ့ လက္ဖ်ားေတြက ... တဆတ္ဆတ္တုန္ ေနခဲ့တယ္ ...။ တအိအိတက္သြားတဲ့ ... မီးပံုးပ်ံေလးနဲ ့အတူတူ... လူကလဲ မိုးေပၚမွာ ေျမွာက္ေနသလိုပဲ ... ။ စိတ္နဲ ့လူနဲ့ မကပ္ေပမယ့္ ... ခဏခဏျပံဳးျပမိတယ္ ... မၾကာမၾကာဆံုတဲ့ မ်က္လံုးတစ္စံုကို ေရွာင္လြဲရင္းနဲ ့ ခိုးၾကည့္မိတယ္....။ အဲဒီလို သိပ္ကို သိမ္ေမြ ့ကဗ်ာဆန္ ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ... ရင္ခုန္စရာ မေကာင္းလိုက္ပံုက... အဖ်က္သမား “မိ” က ... ေျပာင္စပ္စပ္မ်က္နွာနဲ ့ ... ေဘးမွာ ရိွေနတယ္....။ အဲဒီလိုညမ်ိဳးေတြသာ ... ျပန္ရခဲ့မယ္ဆိုရင္ ...“မိ”ေရ... ငါ့အိပ္မက္ထဲမွာ နင္လဲပါလို့ရ ပါေသးတယ္...။

ေဆာင္းတြင္းအိပ္မက္ေတြကေန ... လန္ ့နိုးလာေတာ့ ... ေဆာင္းကုန္သြားျပီ ...။ ေနာက္နွစ္ ေဆာင္းေတြ ေရာက္တိုင္း ... ေဆာင္းအိပ္မက္ေတြ ကေတာ့ မက္ေနရဦးမွာပဲ ... ။ ။

ေဆာင္းကိုဆက္ခ်မ္းသင့္တဲ့ သူမ်ားကေတာ့ ...
၁။ ကိုရန္ေအာင္
၂။ ကိုဘုရင့္ေနာင္
၃။ ကိုမွ်ားျပာ
အားတဲ့အခ်ိန္ ... ေရးခ်င္စိတ္ရိွတဲ့အခ်ိန္ ...ေရးေပးပါရွင္ ...။

14 comments:

Sunday, September 09, 2007

ေလလြင့္ခရီးသည္ရဲ့ အျပာေရာင္ေက်ာပိုးအိတ္ …

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ... အျပာေရာင္… ဂ်င္း ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးပါ… ။
အဲဒီတုန္းကေပါ့ဗ်ာ… ေက်ာပိုးအိတ္ေတြ ... ဒီဇိုင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးွ ... အမ်ိဳးအစားအမ်ိဳးမ်ိဳး ရိွတဲ့ဆိုင္မွာ ... ေကာင္ေလးက ... ကၽြန္ေတာ့္ကို ... ေရြးခ်ယ္လိုက္တယ္ ... ။ ေကာင္ေလးက ခရီးထြက္မလို ့တဲ့ဗ် ...။ သူ ့လိုပဲ အၾကမ္းခံတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ... ေရြးခ်ယ္လိုက္တယ္ …။




အေ၀းကလမ္းေဟာင္းေလးကို ငါဟာနႈတ္ဆက္ … အေမ့ရဲ့မ်က္ရည္စက္ေတြ ငါဟာနႈတ္ဆက္….
အဲဒီေန ့ကေပါ့ဗ်ာ… အေပအေတေကာင္ေလးက ... အေပအေတခံတဲ့ ဂ်င္းပန္ကို ... ၀တ္ထားတယ္ ... ။
“ေဖ နဲ ့ ေမ” ကို ကန္ေတာ့ျပီး ... ကၽြန္ေတာ့္ကို ပုခံုးေပၚလြယ္လိုက္တယ္ ...။ သူ ့အေမရဲ့ ရင္ခြင္ထဲကို ေခါင္းတ ခ်က္ ေ၀ွ့လိုက္ျပီး ... “က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ေနာ္ အေမ” လို ့ ... တိုးတိုးေလး ေရရြတ္လိုက္တယ္ ... ။သူ ့အေမရဲ့ မ်က္ရည္စက္ေတြကို တစ္ခ်က္ေငးျပီး ... ေကာင္ေလး ... ေတြခနဲ ... ျဖစ္သြားတယ္ ... ။ ဒါေပမယ့္ “ငါ သြားရ မယ္ ... သြားမွျဖစ္မယ္ ... ငါမသိေသးတာေတြကို ရွာေဖြဖို ့အတြက္ ... ငါ...သြားကို သြားရမယ္... ” လို ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ... အားတင္းျပီး ... အေမ့ရဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို ..နႈတ္ဆက္လိုက္တယ္ ..ေက်ာခိုင္းလိုက္တယ္ ...။ ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္ တဲ့အခါ .... ေကာင္ေလးက ... သူေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ... ေျပးေဆာ့ခဲ့ဖူးတဲ့ ...ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ တဲ့ ... ေျမနီလမ္းေလးကို နႈတ္ဆက္တဲ့အေနနဲ ့ ... ျပန္လွည့္ၾကည့္ လိုက္တယ္ ... ။ မ်က္ရည္ေတြေ၀့ေနတဲ့ ... ေကာင္ေလးရဲ့ မ်က္၀န္းေတြကို ... ကၽြန္ေတာ္ ျမင္လိုက္ရတယ္ ...။
သြားရေတာ့မယ္….
အ၀တ္အစား သံုးေလးစံု ... ၊ မရိွမျဖစ္ အသံုးအေဆာင္ေလး တခ်ိဳ ့နဲ ့... မိသားစုဓါတ္ပံုေလးတစ္ပံု... ရည္းစား မေဟာင္း တေဟာင္း ေလးရဲ့ ... ဓါတ္ပံုေလးညွပ္ထားတဲ့ ... ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ကို ... သယ္ပိုး ေပး ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့လက္ကို ... တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ျပီး ... ေျခလွမ္းက်ဲၾကီးေတြနဲ့ ... ေကာင္ေလး ခရီးဆက္ခဲ့ ပါတယ္ ..။

အဆံုးမဲ့မိုးသားထဲကို ..... ငါပ်ံသန္းခဲ့….
ေကာင္ေလးမွာ ... ခရီးစဥ္မရိွဘူး... ခရီးဆံုးမရိွဘူး ... လမ္းညႊန္မရိွဘူး ... အဆံုးမရိွတဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီးထဲမွာ ပ်ံသန္းေနတဲ့ ငွက္တစ္ေကာင္ လိုပဲ ... ေကာင္ေလးလဲ ပ်ံသန္းေနတယ္ ...။ ေလာကၾကီးအေၾကာင္းကို သိဖို ့ ...ေနရာစံုကို... ရြက္လႊင့္ခဲ့တယ္ ... ေထာင့္ေပါင္းစံုက ေလ့လာခဲ့တယ္ ... ။ ေကာင္ေလးရဲ့ သိလိုမႈေတြ က အဆံုးမသတ္ နိုင္ဘူး ...။ စူးစမ္းမႈေတြက အားရတယ္ မရိွဘူး ...။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ေကာင္ေလးနဲ ့အတူ သင္ယူခဲ့တယ္ ...။
ဘယ္ကိုသြားရဦးမွာလဲ .... ဘယ္မွာ အဆံုးသတ္မွာလဲ...
တေနရာကထြက္ခဲ့ရင္ ... ေကာင္ေလးဘယ္ကို ခရီးဆက္ဦးမလဲ... ဘယ္ေလာက္ၾကာမလဲ ... ဘယ္လို အဆံုး သတ္မလဲ .... ကၽြန္ေတာ္ တိတ္တိတ္ေလး ေစာင့္ၾကည့္ရင္း ... ရင္ေမာေနခဲ့ရတယ္ ...။

ရက္စက္တဲ့ လမ္းမ်ား အေ၀းမွာ ... ေခၚသံေတြၾကား …. ေျပးထြက္ခဲ့ ျငင္းမရပါလား ...
ေကာင္ေလးေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့... လမ္းတိုင္းက မေခ်ာေမြ ့ဘူး ... ။ လမ္းၾကမ္းေတြေပါတယ္ ... ခ်ိဳင့္ေတြ ေပါတယ္ ... စိန္ေခၚမႈေတြေပါတယ္ ... ရက္စက္မႈေတြေစာင့္ေနတယ္ ... ။ ေရွာင္သြားလို ့မရဘူး ... ထြက္ေျပးလို့ မရဘူး ... ျငင္းဆန္ခြင့္ မရိွဘူး ... ။ ၾကံ့ၾကံံ့ခိုင္တဲ့ စိတ္ဓါတ္နဲ ့ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတယ္ ... ။ အၾကိမ္ၾကိမ္ ျပိဳလဲေတာ့မလိုျဖစ္ခဲ့တယ္ ... ။ ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္ထိ ေကာင္ေလး လဲမက်ေသးဘူး ...။

အျဖဴေရာင္ မင္းရဲ့ဘ၀ေလး .....
ေနခဲ့ေတာ့......
တခါက ... ေကာင္ေလးရဲ့ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ေလးကို ... ကၽြန္ေတာ္ေမးၾကည့္တယ္ ... ။ ေကာင္ေလးက ခ်စ္သူေလးကို ဘာလို ့ထားခဲ့တာလဲ ... လို ့ … ေကာင္ေလးကေျပာတယ္တဲ့ ... ခ်စ္သူေလးရဲ့ အျဖဴေရာင္ဘ၀ေလးကို ... သူ ့ေၾကာင့္ မညစ္ႏြမ္းေစခ်င္ဘူး ... မေရရာတဲ့ ဘ၀ထဲကို ... ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးနဲ ့ဆြဲမေခၚခ်င္ဘူး ... လန္းဆန္း ေနတဲ့ အျပံဳးေလးေတြကို ..ေသာကေတြနဲ ့မႏြမ္းသြားေစခ်င္ဘူး တဲ့ ...။ ဒါေၾကာင့္.. “ေနခဲ့ေတာ့” တဲ့ ။

ငါ့အတြက္ေမတၱာတရားေတြရိွဦးမလား....
တခါတေလ ရင္ဆိုင္ရတာေတြက ခါးသီးလြန္းလို ့.... “ငါ့အတြက္ ေခၽြးသိပ္စရာေနရာမွ ရိွေသးရဲ့လား ... ငါ့အတြက္ ေမတၱာတရားဆိုတာရနိုင္ပါ့မလား ... ” လို ့ေကာင္ေလးက ... ညည္းတြားတတ္ေသးတယ္ ...။

ဒါဟာအဆံုးသတ္ျခင္းတစ္ခုလား .... ဒါဟာအစျပဳျခင္းတစ္ခုလား...
ေကာင္ေလးရဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ေလး ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ... အခုေကာင္ေလးရပ္ေနတဲ့ေနရာဟာ ..ေကာင္ေလးရဲ့ ခရီးဆံုးသြားတာလား ... ေနာက္တစ္ခုကို စဖို ့အားယူေနတာလား ... ဘယ္ေတာ့မွ မခန့္မွန္းနိုင္ခဲ့ ဘူး ။ ေကာင္ေလး ကိုယ္တိုင္လဲ ေသခ်ာမသိဘူး ... ။

ေလလြင့္ျခင္းလမ္းမမ်ား ….. ေလလြင့္ျခင္းလမ္းမမ်ား…..ေလလြင့္ျခင္းလမ္းမမ်ား
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေလလြင့္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးရဲ့ .... အေရာင္လြင့္ေနတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးအျဖစ္ .. ေလလြင့္ ေနရတာ ... ကၽြန္ေတာ္သိပ္ေက်နပ္ပါတယ္ ... ။ ။

5 comments:

Saturday, September 08, 2007

အထူးသတင္း

Virtual world မွ “ေလးမ” သည္ ယေန ့ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ ညအခ်ိန္တြင္ ေရးျပီးခဲ့ေသာ...ပ႗ိကၡရား၏က်ိန္စာ“အပယ္ရတနာ” ၏ ဖြင့္ဟ ၀န္ခံခ်က္…က်န္စစ္မင္း၏ ေမတၱာ နွင့္ ပတ္သက္၍ “ရွင္းလင္းပြဲ ” ျပဳလုပ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ... ၊ ျပည္တြင္းျပည္ပမွ bloggers မ်ားနွင့္ စိတ္၀င္စားသူမ်ား တက္ေရာက္ေမးျမန္း ေဆြးေႏြးသတင္းယူနိုင္ပါေၾကာင္း အသိေပးအပ္ပါသည္ ... ( အရင္တစ္ေခါက္က တိတ္တိတ္ေလး လုပ္သြားလို ့တဲ့..... MBS ရဲ့ ေတာက္တိုမယ္ရ မန္ေနဂ်ာၾကီး က ေအာ္သြားလို ့ )....။ ၀ါးတီးမက္ေသာ သူမ်ား ...( ဂ်ယ္ရီ နွင့္ ကို သန္ ့ .... ) စားခ်င္တာမွန္သမွ် ..........ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ယူခဲ့ပါ ...။ မတက္ေရာက္နိုင္သူမ်ားလဲ comment တြင္ေမးခ်င္တာေမးသြားနိုင္ပါသည္ ... ေျဖခ်င္တာေျဖပါမည္ ( အဟီး .... ???????... ) ။ ။
--------------------------------------------------------------------------------
ရွင္းလင္းပြဲ စျပီ….
( ဘယ္က ဘယ္လို ဘာကို ... ရွင္းရမွန္းေတာင္ မသိဘူး…အဟမ္း…ဟမ္း….နိုင္ငံေရွာ္ စံုေထာက္ၾကီးကလဲ ေခ်ာင္း ေနတယ္ ဆိုေတာ့ … အေျပာအဆို ဆင္ျခင္မွ …)

ရွင္းလင္းပြဲကို ... စိတ္၀င္တစား တက္ေရာက္လာၾကသူမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါသည္ …။ ဒီကေန့ .ရွင္းလင္းပြဲကို “ သမိုင္းဆိုင္ရာ ရွင္းလင္းပြဲ ” လို ့လဲ အမည္တပ္နိုင္ပါတယ္…။ ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပုဂံဇာတ္လမ္းနဲ ့ ပတ္သက္ျပီး .. ရွင္းခ်င္တာပါ …။ ဒီဇာတ္လမ္းကို ရုပ္ျပ …၊ ၀တၳဳ ၊ သမိုင္း မွတ္တမ္းမ်ားမွာ ... အေတာ္မ်ားမ်ား ရင္းနွီးျပီးသား ျဖစ္ပါတယ္…။ ဒီဇာတ္လမ္းမွာ ရုပ္ရွင္စကားနဲ ့ ေျပာရရင္ ... အဓိက မင္းသားနဲ ့မင္းသမီး ( ကာယကံရွင္ ေတြလို ့ေျပာခ်င္တာပါ ) က ... “ေစာယြန္း” နဲ ့ “ေရႊအိမ္သည္” ပါ …။ “ေလးမ” ေရးထားတဲ့ ႕က်န္စစ္မင္း … အပယ္ရတနာ နဲ ့ … ပဋိကၡရား … တို ့ဟာ...ဇာတ္ပို ့ေနရာက လူေတြပါ …။ ရုပ္ရွင္မွာ ဇာတ္လမ္းပီျပင္ဖို ့ ... ပို ့ေပးရတဲ့ ဇာတ္ရုပ္ေတြကလဲ ... အေရးၾကီးပါတယ္….။ ရာဇ၀င္မွာ ... မင္း...ေတြအမ်ားၾကီးရိွသလို ... သားေတာ္သမီးေတာ္ေတြလဲ ... အမ်ားၾကီးရိွခဲ့ပါတယ္ ... ။ မင္းေတြ ... မိဖုရားေတြက ... အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့... ရာဇ၀င္မွာ နာမည္ထင္ခဲ့ၾကေပမယ့္ ... သမီးေတာ္ေတြထဲက သမိုင္းမွာ မွတ္မွတ္သားသား က်န္ရစ္ခဲ့တာ ... ရွားပါတယ္ … ။ “ေရႊအိမ္သည္”မင္းသမီးမွာလဲ ... ပဋိကၡရားမရိွခဲ့ရင္ ... က်န္စစ္မင္းနဲ ့ အပယ္ရတနာလို ... ဘ၀အေရးကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းသြားတဲ့ ... မိဘေတြသာ မရိွခဲ့ရင္ ... ရာဇ၀င္မွာ “ပုဂံနွင္းဆီ” လို ့ ... ထင္ရွားက်န္ရစ္ခဲ့ဖို ့ဆိုတာ ... ခက္ပါတယ္ ….။ ဒါေၾကာင့္...ဇာတ္ပို ့ေတြ ေနရာကေန “ေလးမ” ေတြးၾကည့္ ... ေရးၾကည့္တာျဖစ္...ပါတယ္ ။ အေသအခ်ာ ထပ္ေျပာရရင္ ... “ေလးမ” ေရးတာ သမိုင္းမဟုတ္ပါဘူးရွင္ ... ။ သမိုင္းက ေပးတဲ့အေတြး ... ရာဇ၀င္ထဲမွာ မထားရစ္ခဲ့နိုင္တဲ့ ... အေတြးေတြပါ ။ အဲဒီအေတြးေတြက အျဖဴေရာင္သက္သက္ပါ ...။ သမိုင္းကို တြန္းလွန္ဖို ့ ... သင္ရိုးညႊန္းတန္းေတြကို ဆန္ ့က်င္ဖို ့... လံုး၀မရည္ရြယ္ပါဘူး ။ “ေလးမ” တို ့သင္ခဲ့ရတဲ့ ... က်န္စစ္မင္းၾကီးက ... အလြန္ေတာ္…အလြန္ျမင့္ျမတ္ ပါတယ္ …တကယ္လဲ တိုင္းျပည္အေပၚေက်းဇူးၾကီးျပီး ... ေလးစားထိုက္ပါတယ္ …. ေလးလဲ ေလးစားပါတယ္ ..။ ဒါေပမယ့္ ... က်န္စစ္မင္းၾကီး ... ဒီလို ေလးစားခံရဖို ့ စေတးခဲ့ရတဲ့ ... ဇနီး နဲ့သမီး ကို ေတြးၾကည့္မိတယ္ ... သူတို ့ေပ်ာ္ရဲ့လားလို ့ …။ ဒါေၾကာင့္ “အပယ္ရတနာ”ကို ... ေရးမိတယ္ … ။ ပဋိကၡရားကေရာ ... သူလဲ ခ်စ္တတ္တဲ့ အသည္းနွလံုးနဲ ့လူပဲေလ ... အခ်စ္မွာမ်က္စိမွ မရိွဘဲ ...ခ်စ္မိသြားတာေတာ့ ဘယ္တတ္နိုင္ပါ့မလဲ ... ။ ဒီေတာ့ ...သူ...ဘယ္လိုမ်ားေနမလဲလို ့... ေတြးမိတယ္ …ေရးခ်မိတယ္ …။ က်ိန္စာကိုထည့္လိုက္တာကေတာ့ ... စိတ္မေကာင္းလို ့ ...။ ဘာကုိစိတ္မေကာင္းလဲ ဆိုေတာ့ ... shopping center ေတြကိုသြားရင္ ... နိုင္ငံျခားသားေတြနဲ ့ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ျပီး ... ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ကဲျပေနတဲ့ ... ျမန္မာမတခ်ိဳ ့ကို ... ခဏခဏေတြ ့ေနရလို ့ပါ ...။ တစ္ေန ့ကလဲ feel မွာဆံုတယ္ ...။ နိုင္ငံျခားသားကမုန္ ့စားေနတယ္ … ဗမာမက ဂါ၀န္နဲ ့…ဒါလင္..ဘာညာနဲ ့့ ေရွ့မွာ ကိုးယိုး ကားယား လာလုပ္ေနတယ္ ...။ မ်က္နွာလြဲလိုက္ေပမယ့္ ... မေနနိုင္တဲ့မ်က္လံုးက ... ေထာင့္ကပ္ျပီး ခိုးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ... ပိုက္ဆံတစ္ထပ္ေတာင္းျပီး ... city mart ဘက္ ... ထြက္သြားတာေတြ ့ရတယ္ ….။ ရင္နာတယ္ ... စိတ္ပ်က္တယ္ ... ကဲ့ရဲ့တာမဟုတ္ဘူး ... ။ ခ်စ္လို ့ယူထားၾကရင္လဲ ... ဗမာျပည္မွာ ... ဗမာေတြရဲ့ မ်က္စိေရွ့မွာ ... အျမင္မရိုင္းေအာင္ေတာ့ ... ေနသင့္တယ္ထင္တယ္ … ။ ဒါမ်ိဳးေတြ ေတြ ့ရဖန္ မ်ားလာေတာ့ ... ပဋိကၡရား မ်ား ... က်ိန္စာတိုက္သြားေလသလားလို ့ ... သံသယ၀င္မိတယ္ ... ။ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္နဲ ့... ဆိုင္တာမဆိုင္တာေတြ ... လံုး၀ ထည့္မေျပာဘူး ... အျမင္မေတာ္တာကို ေျပာတာ ….။ “က်န္စစ္မင္းရဲ့ေမတၱာ” ကေတာ့ “ေလးမ” ၾကီး ... မွ သိတဲ့ အသိ...။ ဆရာမၾကီးေဒါက္တာမတင္၀င္း ေရးတဲ့ “ မင္း၁၀ပါးရာဇ၀င္” ကိုဖတ္ျပီးမွ သိတဲ့အသိကို ဆက္ပြားလိုက္တာ ... ။ ငယ္ငယ္က က်က္ခဲ့ရတာက တိုင္းရင္းသား စည္းလံုးညီညြတ္မႈမျပိဳကြဲေအာင္ ... သမီးေတာ္ကို ေစာယြန္းနဲ ့ ... လက္ဆက္ေစသည္ ... ဆိုတာ ေလာက္ပဲ သိတယ္ … ေစာယြန္းက ဘာလဲ ... ေစာယြန္းနဲ့လက္ဆက္ရင္ ... ဘာလို ့တိုင္းရင္းသား စည္းလံုးညီညြတ္မႈမျပိဳကြဲတာလဲဆိုတာ ... မသိခဲ့ဘူး ... အခုၾကီးမွ....သိတယ္ ... ။ဒါေၾကာင့္ “ေလးမ” လိုပဲ သမိ္ုင္းကို စိတ္၀င္စားတဲ့သူ ... မသိေသးတဲ့သူေတြရိွရင္ ... သိရေအာင္လို ့ ... ေရးခ်လိုက္တယ္ … ေသခ်ာ ေတြးၾကည့္ လိုက္တယ္ ...။ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲရွင္ ...။
ဒီပုဂံဇာတ္လမ္း ဒီမွာ အဆံုးသတ္ပါျပီလို ့ေျပာရင္းနိဂံုးခ်ဳပ္ပါတယ္…။
သိလိုသည္မ်ားေမးျမန္းရာ
ေမး - ပဋိကၡရား က ဒီလို တကယ္က်ိန္ခဲ့တယ္လို ့ထင္ပါသလား...
ေျဖ - မသိပါဘူး …
ေမး - ပဋိကၡရားနဲ့ ေရႊအိမ္သည္ ဘယ္မွာခ်ိန္းေတြ ့ၾကပါသလဲ...
ေျဖ - မသိပါဘူး...
ေမး - ပဋိကၡရားနဲ ့ ေရႊအိမ္သည္ ဘယ္လို ဘာသာစကားနဲ ့ ေျပာဆိုဆက္ဆံၾကပါသလဲ...
ေျဖ -မ်က္လံုးခ်င္းသာ စကားေျပာခဲ့တယ္လို ့ “မင္းက်န္စစ္ ကို ခ်စ္တဲ့သူမ်ား” ထဲမွာေရးထားပါတယ္ ... စကားျပန္ မုတၱမသား အဖိုးအိုကတဆင့္ လက္ေဆာင္ဆက္တယ္လို့ ေရးထားပါတယ္...
ေမး - က်န္စစ္မင္းမွာ သမီးတစ္ေယာက္ထဲရိွတာလား...
ေျဖ - သမီးတစ္ေယာက္ သားတစ္ေယာက္ပဲရိွပါတယ္...
ေမး - ေစာယြန္းဟာ သူ ့အေဖ ေစာလူးလို ယုတ္မာပါသလား...
ေျဖ - ေစာယြန္းသည္ စာေပသမားတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး သိမ္ေမြ ့ပါသည္...
ေမး-မ်က္ေမွာက္ေခတ္တြင္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ား နိုင္ငံျခားသားမ်ားနွင့္ လက္ထပ္ျခင္းကို ကန္ ့ကြက္ပါသလား...
ေျဖ - မကန္ ့ကြက္ပါ...
ေမး -ထိုသို ့ လက္ထပ္ျခင္းအေပၚ ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ...
ေျဖ - ဘယ္လိုမွ မျမင္ပါ...
ေမး- က်န္စစ္မင္းကို ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ...
ေျဖ - အရည္အခ်င္းရိွေသာ မင္းေကာင္းမင္းျမတ္ဟုျမင္ပါသည္...
ေမး - အပယ္ရတနာကို ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ...
ေျဖ - ဇနီးေကာင္းတစ္ေယာက္ပါ...
ေမး - ေရႊအိမ္သည္ကို ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ ...
ေျဖ - ၾက့ံခိုင္ေသာ မိန္းမသားတစ္ေယာက္...
ေမး -ေနာက္ဆံုးေမးခြန္းပါ … ဒီဇာတ္လမ္းတစ္ခုလံုးကို ျခံဳငံုသံုးသပ္မိေသာ မေလးမရဲ့ အျမင္ကို တိုတိုနဲ ့လိုရင္းေျဖပါ ...
ေျဖ -အတိုဆံုး အရွင္းဆံုး အျမင္ကိုေျပာရရင္...
“ သမိုင္းမွာ ေရႊအိမ္သည္ နာမည္ေကာင္းက်န္ရစ္တာ... အျပစ္တင္မခံရတာ ... က်န္စစ္မင္းနဲ ့ အပယ္ရတနာ ေၾကာင့္ပါ .... ”

ဖတ္ရႈသြားၾကေသာ... ျပည္တြင္းျပည္ပမွ ... bloggers မ်ားနွင့္ စိတ္၀င္စားသူမ်ားအားလံုးကို ...ေက်းဇူးတင္ ပါတယ္ရွင္ … ။ ။

10 comments:

Friday, September 07, 2007

က်န္စစ္မင္း၏ ေမတၱာ …

ပုဂံမွ ဇာတ္လမ္းမ်ား (သို ့) မွတ္တမ္းမ်ား (၃) ။ ။
ရတနာေရ … နန္းသံုးစကားေတြကို ... ခဏေဘးမွာထားျပီး … ရိုးရိုးရွင္းရွင္းပဲ... ေျပာပါ့မယ္ ... ။ ႏွစ္သိမ့္တာ မဟုတ္ဘူး ... ဆင္ေျခေပးတာ မဟုတ္ဘူး ... အယူခံ၀င္တာမဟုတ္ဘူး ... က်ဳပ္လုပ္ရပ္ ( သမီးေတာ္ကို ေစာယြန္းနဲ ့ လက္ဆက္ေပးမႈ ) နဲ ့ ပတ္သက္ျပီး ... မိခင္တစ္ေယာက္အေနနဲ ့ ... ရတနာ စိတ္နာမယ္ဆို နာသင့္ပါတယ္ ... ။ မိဘဆိုတာ ... ကိုယ့္သားသမီး ေကာင္းစားတာကို ... ျမင္ခ်င္ၾကတာခ်ည္းပဲေလ ... ။ သားသမီး ဒုကၡေရာက္ေအာင္ ... ဘယ္သူမွမလုပ္ၾကဘူး …. မိဘအရင္းမွန္ရင္ေပါ့ ... ကမၻာမီးေလာင္ရင္ သားကိုခ်နင္းတယ္ဆိုတာ ... မီးေလာင္ေတာ့ ... ေသြးရူးေသြးတန္းနဲ ့... လူစိတ္ေပ်ာက္ အသိစိတ္ကင္းမဲ့ျပီး .. မလုပ္သင့္မလုပ္ထိုက္တာေတြ လုပ္မိတဲ့ ... တခ်ိဳ ့ေသာ လူနည္းစု မိဘေတြကို ... ဆိုလိုတာပါ ... ။ လူစိတ္ရိွတဲ့ မိဘကေတာ့ ... သားသမီးကို အသက္နဲ ့လဲျပီး ... ကာကြယ္သြားၾကတာပါ ... ။ အဲဒီေတာ့ က်ဳပ္ေျပာခ်င္တာက ... မိဘဆိုတာ သားသမီးကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ... မလုပ္ေပးနိုင္ရင္သာရိွမယ္ ... တတ္နိုင္သမွ် ေဘးကင္းေအာင္ ... ဒုကၡမေရာက္ေအာင္ေတာ့ ... အားထုတ္တတ္ၾကတယ္ ... ။ က်ဳပ္လဲ အဲဒီမိဘေတြထဲက ... မိဘ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေလေတာ့ ... ဒီသေဘာအတိုင္းပါပဲ ... ။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ရဲ့ ရင္ေသြးက “ေရႊအိမ္သည္” တစ္ေယာက္ထဲ မဟုတ္ဘူး ... ေဟာဒီ...ပုဂံျပည္သူျပည္သား အားလံုးဟာ...က်ဳပ္ရဲ့ သားသမီးေတြပဲ ... ။ နိုင္ငံသားအားလံုးကို ...အုပ္ခ်ဳပ္သူ မင္းတစ္ပါးအေနနဲ ့ ... က်ဳပ္ရဲ့ ရင္မွျဖစ္ေသာ သားသမီးမ်ား ... လို ့ က်ဳပ္ သတ္မွတ္ထားတယ္ ... ။ ဒီသေဘာကို ေရႊစည္းခံုဘုရားမွာ ... က်ဳပ္မွတ္တမ္းတင္ ထားတယ္ ... ။ က်ဳပ္ပုဂံထီးနန္းကို အုပ္စိုးခဲ့တာ ... အစဥ္အလာေၾကာင့္မဟုတ္ဘူး ... အာဏာေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး ... က်ဳပ္ဟာ ... အၾကိမ္ၾကိမ္ နယ္နွင္ခံခဲ့ရေပမယ့္လည္း ... စိတ္မနာနိုင္ခဲ့ဘူး ... ။ ပုဂံျပည္မွာ အေရးၾကံဳ ျပီဆိုတာနဲ ့ ...က်ဳပ္ေရာက္ေအာင္ လာခဲ့တယ္ ... ။ ပုဂံျပည္ကို က်ဳပ္ခ်စ္တယ္ ... ပုဂံသားေတြကို က်ဳပ္ေစာင့္ေရွာက္မယ္ ... က်ဳပ္ကာကြယ္မယ္ ... ။
ရတနာေရ ... လူဆိုတာအမ်ိဳးမ်ိဳးရိွတယ္ ... ။ နန္းတြင္းမွာဆို ပိုဆိုးေသး ... ။ က်ဳပ္“မင္း”လုပ္တာကို အလိုတူ တဲ့သူ ရိွသလို ... မၾကည္ျဖဴတဲ့သူ လဲရိွတယ္ ... ။ အစဥ္အလာသမားတခိ္်ဳ ့က ... အေနာ္ရထာမင္းရဲ့ မိ္်ဳးဆက္ ကို မွ ... ပုဂံျပည့္ရွင္ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္ ... အေဖရဲ့ထီးနန္းဟာ သားအတြက္ပဲ ျဖစ္ရမယ္လို ့... ယံုၾကည္ ထားၾကတယ္ ... ။ တခ်ိဳ ့ကေတာ့ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္တာ ... အုပ္ခ်ဳပ္နိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းျပည့္၀ဖို ့ပဲလိုတယ္ လို ့...ယူဆတယ္...။ ဒီေတာ့ အျမင္မတူတဲ့ အုပ္စုနွစ္စု ရန္ေဆာင္ၾကျပီေပါ့ ...။ နန္းတြင္းမွာတင္မကဘဲ ...သူတို ့နဲ ့ နီးစပ္ ပတ္သက္ရာ ေတြက တဆင့္ ... အရပ္သူအရပ္သား ေတြထဲကို ... ဒီပဋိပကၡ က ... စိမ့္၀င္ျပီး သေဘာထားေတြ ကဲြလြဲေနၾကတယ္ ... ။ ဒီအေျခအေနေတြကို ... တိုင္းျပည္ဥေသွ်ာင္ျဖစ္တဲ့ က်ဳပ္လို ဘုရင္က မ်က္နွာလြဲေနလို ့ရမတဲ့လား ... ။ အေနာ္ရထာရဲ့ ထီးနန္းကို ဆက္ခံဖို ့ သားေစာလူးမရိွေတာ့ ေပမယ့္ ... ေစာလူးရဲ့သားအရင္း ... အေနာ္ရထာရဲ့ ေျမး ... “ေစာယြန္း” ... ရိွေနေသးတယ္ေလ ... ။ က်ဳပ္..ေစာယြန္းကို လက္စတံုးပစ္လို ့ရတယ္ ... အက်ဥ္းစံ အိမ္နိမ့္စံ ထားလို ့ရတယ္ ... ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္က အဲလို မညစ္ပတ္ဘူး ... က်ဳပ္တစ္နပ္စားမၾကံဘူး ... က်ဳပ္တို ့ဟာ ကိုယ့္သမိုင္းကိုယ္ေရးၾကရတာ ... က်ဳပ္သမိုင္း ကို ... က်ဳပ္မဖ်က္ဘူး ... ။
က်ဳပ္ကိုလိုလားတဲ့ အုပ္စုက ... က်ဳပ္ေသြးသားကိုဘဲ ေနာင္ပုဂံမင္းအျဖစ္ ... လက္ခံ ခ်င္တယ္ ...။ ဒီေတာ့ နွစ္ဘက္လံုးေက်နပ္ေအာင္ က်ဳပ္စီမံရေတာ့မယ္ ... ။ျပည့္ရွင္မင္းတစ္ပါးအေနနဲ့ က်ဳပ္ကို မလိုလားတဲ့သူေတြကို ... က်ဳပ္နွိပ္ကြပ္လို ့ရတာပဲ ... ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္မလုပ္ဘူး .. ဒီလိုလုပ္လိုက္ရင္ သားေကာင္းေတြရွားကုန္လိမ့္မယ္ ... ။ “ေစာယြန္း”ကို ... မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ... က်ဳပ္ေသြးသားကို ထီးနန္းေပးလိုက္ရင္လဲ ရတာပဲ ... ။ ဒီလိုဆို ျပည္သူေတြ နွစ္ျခမ္းကြဲကုန္ၾကမယ္ ... ။ အိမ္ၾကက္ခ်င္း ခြပ္ရင္..အိမ္နာတယ္ ... ။ က်ဳပ္ေၾကာင့္ေတာ့ ဒီလို အျဖစ္မခံနိုင္ဘူး ... ။ ဒီေတာ့ က်ဳပ္သမီး“ေရႊအိမ္သည္” နဲ ့ အေနာ္ရထာေျမး “ေစာယြန္း”ကို လက္ဆက္ေပးျပီး ... သူတို ့ရဲ့ရင္ေသြး ( ေနာင္အခါ အေလာင္းစည္သူျဖစ္ လာသည္) ကို ... ထီးနန္းအပ္လိုက္တာဟာ ... အုပ္စုနွစ္စုလံုး လက္ခံေက်နပ္နိုင္မယ့္ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းပဲ ... ။ ျပည္သူေတြေက်နပ္မွ... စည္းလံုးမယ္ ... စည္းလံုးမွညီညြတ္မယ္ ... ညီညြတ္မွ ေသြးညီွနံ ့ကင္းမယ္ ... ေသြးညွီနံ ့ကင္းမွ ျပည္သာမယ္ ... ျပည္သာမွ ညီညာမယ္ ... အရာအားလံုးဟာ အျပန္အလွန္ ဆက္စပ္ေနတယ္ ...။
တိုင္းသူျပည္သားေတြကို ... စည္းလံုးညီညြတ္ေစခ်င္တာ ....၊ ေသြးေခ်ာင္းမစီးေစခ်င္တာ ...၊ ျပည္သူေတြ ၾကားက အမုန္းမီးေတြကို ျငိမ္းသတ္ေနရလို ့ ... တိုင္းျပည္ တိုးတက္မႈ ေနွာင့္ေနွးမွာကို စိုးရိမ္တာ….ဒါေတြဟာ တုိင္းသူျပည္သားေတြ အေပၚထားတဲ့ က်ဳပ္“က်န္စစ္မင္း”ရဲ့ ေမတၱာပါပဲ ....။ ။

5 comments:

Tuesday, September 04, 2007

မန္းမွတ္တမ္း …

ဒိုင္ယာရီ စာမ်က္နွာ (၁၁) ။ ။

ဒီလမ္း…
(ေဘးမွာ တမာပင္ေတြရိွတယ္... ခြန္အားအျပည့္ေပးတဲ့ ေတာင္ၾကီးကို လွမ္းျမင္ေနရတယ္...အိမ္ကိုလြမ္းရင္ ေတာင္ေတြကိုၾကည့္ျပီး အားယူရတယ္...တခ်ိဳ ့ကေတာ့ ... “ေတာင္” ၾကည့္ျပီး ငိုသတဲ့)

*MTU main road *

ဒီ လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ... “ေလးမ” ေျခရာေတြ ... ထင္က်န္ရစ္ပါတယ္...( အခုေတာ့ ပ်က္ကုန္ေရာေပါ့ )…..။
ဒီလမ္းမၾကီးေပၚမွာ ... စက္ဘီးကေလးနဲ ့ “ေလးမ”…. လမ္းျဖတ္ကူးတဲ့ ေျမြေတြကို ..ခဏခဏ ရပ္ေစာင့္ ခဲ့ရတယ္…..။
ဒီလမ္းမၾကီးေပၚမွာ... “ေလးမ” …ေက်ာက္စိမ္းေရာင္ စူပါကပ္ေလး ...ဟိုယိုင္ဒီယိုင္ ျဖစ္ေအာင္ စီးခဲ့တယ္ …။
ဒီလမ္းမၾကီးေပၚမွာ ... dream ဆိုင္ကယ္ထက္…. “မိ” ခါးကို တင္းတင္းဖက္ျပီး ….. ေက်ာင္းတက္ ခဲ့တယ္….။ ဆိုင္ကယ္ အိပ္ေဇာ ေလာင္ထားတဲ့ အမာရြတ္ကလဲ ... ဒီလမ္းေပၚမွာပဲ ရခဲ့တာ…..။
ဒီလမ္းမၾကီးေပၚမွာ ... နွင္းေတြေ၀တဲ့ မလင္းတလင္း ... ေဆာင္းမနက္ခင္းတစ္ခုမွာ ... “ေလးမ”….. ေမွာက္ရက္ လဲ ခဲ့တယ္ …..။ ဇာတ္လမ္းေတြထဲကလို ဆြဲထူမယ့္သူ ... မရိွခဲ့ပါဘူး….။ အိပ္ပုတ္မ “မိ” ကလဲ အိပ္ေနတုန္းပါ….။ “ေလးမ” မငိုခဲ့ပါဘူး …. ဒူးမွာ ေသြးစက္လက္နဲ ့... မုန္ ့တီသုတ္ ၂ ပြဲစားခဲ့ပါတယ္…..။ ( အေၾကာင္းရင္း …. မုန္ ့တီသုတ္မွာ အလြန္စားေကာင္းေသာေၾကာင့္ ….. သူမ်ားေတြထက္ဦးေအာင္ ပန္းကန္ အသစ္ျဖင့္စားခ်င္ေသာေၾကာင့္…. အေျပးအလႊား ေျပးထြက္လာရာမွ အရိွန္မထိန္းနုိင္ဘဲ ကတၱရာလမ္းေပၚ ဟတ္ထိုးလဲက် ဒူးျပဲရျခင္းျဖစ္၏…..)
ဒီလမ္းမၾကီးေဘးက ... တမာပင္ေတြ ၾကားထဲမွာ…..အတြဲေတြ….(သူမ်ားေတြ) ….. လမ္းေလွ်ာက္ ေနတာကို ေျပာင္ခဲ့ ဖူူးတယ္…… ( တမာေတာမွာ ေပ်ာ္တယ္ဆိုတဲ့ ေမာင္ရယ္…ေမာင္ရယ္…လို ့….) ။
ဒီလမ္းမၾကီးေပၚမွာ … ည ၆ နာရီ … အေဆာင္ပိတ္ခ်ိန္က်ရင္ …. မခြဲနိုင္မခြာရက္ လည္တလွည့္လွည့္နဲ ့ အေဆာင္ထဲ၀င္သြားတဲ့ အေဆာင္သူေလးေတြနဲ ့…. လမ္းမေပၚကေန လက္တျပျပ ကဲျပေနတဲ့ ကိုကိုေတြကို … ၀ရန္တာကေနေငးၾကည့္ …အာလူးေၾကာ္၀ါး … ဟားတိုက္ေ၀ဖန္ရင္း … ညေနခင္းေတြကို ကုန္ဆံုးေစ ခဲ့တယ္…..။

*workshop ေရွ့က လမ္းပါ…..။*

ဒီလမ္းေပၚကေန ... ညာဘက္ကိုေကြ ့ျပီး ေရွ့နဲနဲဆက္သြားလိုက္ရင္ “ေလးမ” တို ့ရဲ့ ... ပညာေရနို ့ ေသာက္စို ့ရာ ... ဗိသုကာဌာနေလးကို ေရာက္ပါမယ္… ။ ဗိသုကာဌာနက သီးသန္ ့ ဌာနေလး …။ လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ ….. ေအးေအးေဆးေဆး……. ေသာင္းက်န္းခ်င္တိုင္း ေသာင္းက်န္း လို ့ ရတယ္ ……။

ဒီဇိုင္းစတီရီယို room လို ့ေခၚတဲ့ ... အခန္းထဲမွာ ... ပံုေတြဆဲြခဲ့ၾကတယ္ … ။ အခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္က သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ စေအာ္လိုက္ရင္ ... က်န္တဲ့သူေတြက ေနာက္ကဆက္ေအာ္ျပီး ... ပံုေတြဆြဲ ၾကတယ္……။ ပံုဆြဲရင္းေခါင္းရႈပ္လာရင္ ... အလယ္က courtyard ထဲက ... ျမက္ခင္းေဘးမွာ သြားထိုင္ျပီး ... အၾကံထုတ္လို ့ရတယ္ ... “မိ” နဲ ့ရန္ျဖစ္ရင္လဲ ထြက္ထိုင္ျပီး စိတ္ေကာက္လို ့ရတယ္ ... ။
ရွားရွားပါးပါး exhibition တစ္ၾကိမ္လုပ္ခြင့္ရခဲ့တယ္ … ။ အေဆာင္မွဴးရဲ့ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ ့ ဌာနမွာ ပြဲအတြက္ ညဘက္ၾကီး ျပင္ၾကဆင္ၾက ရတာ ေပ်ာ္စရာၾကီး……။ Exhibition ကိုလာၾကည့္တဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား ေတြကို သိသလိုလို တတ္သလိုလိုနဲ ့ ေလွ်ာက္ရွင္းျပရတာ အရသာရိွလိုက္တာ ….(အမွန္ကဘာမွ သိပ္မသိ ေသးတဲ့ ဒုတိယနွစ္ပဲ ရိွေသးတယ္ )။

ဒီ Building

* Main Building*

ဒီအေဆာင္ၾကီးက main building လို ့ေခၚတဲ့ အေဆာက္အဦၾကီး….။ ဒီအေဆာက္အဦၾကီးရဲ့ ေအာက္ထပ္မွာ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲ….. ေမာင္မယ္သစ္လြင္ၾကိဳဆိုပြဲေတြ ... လုပ္ခဲ့တယ္…. ။

ဒီ building ရဲ့အေပၚထပ္က ... စာသင္ခန္းေတြမွာ ျမိဳ ့ျပဌာနကသင္တဲ့ အတန္းေတြမွာ အိပ္ငိုက္ခဲ့ဖူးတယ္…။ ဆရာစာေရးေနတဲ့ ... အခ်ိန္မွာ လိုက္မကူးနိုင္ဘဲ ... လံုခ်ည္မွာကပ္ေနတဲ့ Paper tape ေတြကို အသာအယာ ခြာေနတဲ့ ( ပံုဆြဲေနရာကေန ထလာတာကိုး) အာခီေက်ာင္းသူကို ... ေကာင္ေလးေတြက “ျမင္ျမင္သမွ် စိတ္ပ်က္ေအာင္ လွပါတဲ့... အိုဗ်... မအာခီ...” လို ့မ်ား...ကြယ္ရာမွာ ေျပာေလမလား ...။ တကယ္ေျပာတာပါ ... မ်က္တြင္းေဟာက္ပက္နဲ ့... အိပ္ေရးပ်က္လြန္းတဲ့ “အာခီပ်က္” ပါ....။
ဒီ အေပၚထပ္က .... ပါခ်ဳပ္ရံုးခန္း ကိုလဲ... ခဏခဏေရာက္ခဲ့ပါတယ္... (ဒီလိုပဲ...ပါပါၾကီးနဲ ့ စကားစျမည္ ေျပာရတာေပါ့)... ။ အဲဒီအေပၚထပ္ စာသင္ခန္းေရွ့မွာ “ေလးမ” နဲ ့“မိ” …. ေကာင္ေလးတစ္အုပ္နဲ ့... ရန္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္…. အေၾကာင္းရင္းက “ေလးမ” ... ခလုတ္တိုက္တာကို ေလွာင္လို ့…. “မင္းကဘာေကာင္မို ့လို ့ ငါ့ကိုေလွာင္ရတာလဲ …. မင္းငါ့ကို ဘာမွတ္ေနလဲ… ပါခ်ဳပ္နဲ ့တိုင္မယ္ ” ဆိုျပီး ရွက္ရမ္းရမ္းျပီး ... သြားခ်ဲခဲ့တာ….။ တိုင္ရတာလြယ္လြန္းလို ့ ... ျခိမ္းေျခာက္မိတာပါ....။ “မိ” ေတာင္ ေဘာလံုးပြဲမွာ “ေသေစနိုင္ေလာက္တဲ့ အၾကည့္ျဖင့္ၾကည့္ျခင္း ...” ဆိုတဲ့ ျပစ္မႈနဲ ့ အတိုင္ခံရေသးတယ္ ... အဲဒီေလာက္...ဆတ္ဆတ္ထိမခံ အတိုင္အေတာထူတဲ့ ... MTU ေက်ာင္းသားေတြပါ ....။
ဒီအေဆာက္အဦမွာပဲ ... ၀တ္ရံုဖားဖားၾကီးေတြ ၀တ္ျပီး ... ဒီေက်ာင္း...ဒီလမ္း...ဒီအေဆာင္...ဒီသူငယ္ခ်င္း ေတြကို ေနာက္ဆံုးနႈတ္ဆက္ခဲ့ရတယ္....။ ( မ်က္ရည္ေတြပါေတြ၀ဲလို ့.... မင္းဟာ ငါ့ရဲ့ အေကာင္းဆံုး သူငယ္ခ်င္းပါပဲ ..................လို ့ဘယ္သူ ့ကိုမွ မေျပာျဖစ္ခဲ့ဘူး...) ။ ။
ဓါတ္ပံုေတြကို ဒီက “မ” လာပါတယ္..။

12 comments:

ေျခလွမ္း...

ကိုေနဘုန္းလတ္နွင့္ ျမန္မာ Blogger မ်ားမွ seminar တစ္ခုကို လွလွပပလြတ္က်နိုင္ခဲ့ျခင္းကို ...ဂုဏ္ျပဳ ေသာအားျဖင့္ ....နွစ္ဆယ္ေက်ာ္ သံုးနွစ္ ပတ္လည္က... ေသာ့ခတ္ထားခဲ့တဲ့ ....ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ...လြတ္ေျမာက္ ခြင့္ ျပဳလိုက္သည္…..။ ( ဘာမွေတာ့ မဆိုင္ဘူး...)
အမိန္ ့အရ
ေလးမ
“ေျခလွမ္း”

“ တိုးဆိတ္
ညင္သက္…
နွင္ရခက္သည္….၊

သခင့္ေျခလွမ္း
ဖြဖြျမန္းလို ့
စမ္းလို ့၀င္ေရာက္
“ငါ” ေၾကာက္ခဲ့လဲ…....။ ။”

2 comments:

Monday, September 03, 2007

August လမွာ အၾကိဳက္ဆံုး…

ေရးျပီးတဲ့ထဲက ... အၾကိဳက္ဆံုး ၅ ပုဒ္ကို ... ေျပာပါလို ့ ...ကိုဘုရင့္ေနာင္က ... ဒီလို Tag လို ့ ... ေဟာဒီလို ေလး ... ေရးခဲ့ျပီးပါျပီ … ။ ဒါေပမယ့္ ... အေျမာ္အျမင္ၾကီးမားတဲ့ “ေလးမ” က ... ေမ၊ ဇြန္ ၊ဇူလိုင္ ၃ လစာထဲက ေရြးပါတယ္ …Aug ထဲကေနာက္တစ္ေခါက္ ေရြးပါမယ္လို ့ ... ေရးခဲ့ပါတယ္ … ( အမွန္ေတာ့ အေျမာ္အျမင္ၾကီးတာ မဟုတ္ပါဘူး ... ေနာက္ ၃ လေလာက္ေနရင္ ... ဘယ္သူမွ မေရးခိုင္းလဲ ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ ေရးမလို ့။ ) အခုေတာ့ ခင္မင္ရေသာ….မေလးက ဒီလို tag ေသာေၾကာင့္ Aug လမွာေရးခဲ့သမွ်ထဲက အၾကိဳက္ဆံုး ၅ ပုဒ္ ကိုေရြးပါမယ္…။
(ေလးမရဲ့ Blog ေလးျဖစ္တည္မႈကို label ၁၂ ခု ၊ post ၄၈ ပုဒ္ ျပည့္တဲ့ ေန ့က မွတ္တမ္းတင္ခဲ့တာပါ...)
၂။
သနပ္ခါးပန္းေျပာတဲ့ “ သနပ္ခါးပန္း”
( ေလာကမွာ “သနပ္ခါးပန္း” နဲ ့တူတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြရိွေနတဲ့အေၾကာင္းေလးပါ...)
၃။ အရူးမ်ားမဖတ္ရ…ဖတ္သူမ်ားမရူးရ…(၁) နွင့္ (၂)
( အရူးသုေတသန စာတမ္းပါ...)
၄။
အလင္း
( ကိုမိုးညိဳရဲ့ မွတ္ခ်က္က စကားကိုျပန္သံုးရမယ္ဆိုရင္... ၁၃ ကြာတဲ့ အလင္းပါ ... ေနာင္ အသက္ ၄၅ ေက်ာ္ရင္ အလင္းကေျပာင္းနိုင္ပါေသးတယ္ ...)
( သီခ်င္းက အၾကားအာရံုကတဆင့္ ... နွလံုးသားကို ရိုက္ခတ္လာတဲ့အခါ ... ထြက္ေပၚလာတဲ့ ပဲ့တင္သံကို ... ေ၀မွ်ထားပါတယ္...)

အရင္တစ္ေခါက္က လူ ၁၂ ေယာက္ေလာက္ကို ဒုကၡေပးျပီးျပီျဖစ္လို ့... ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ တစ္ေယာက္ကိုပဲ အလုပ္ေပးပါေတာ့မယ္….။
“ေတေလသီတဲ႕သက္ၿငိမ္ေတးသြားမွာ......ငါတို႕ေတြ .....ပြား မ်ား သက္ ၀င္ ေနဦးမယ္ ...” လို ့ ကိုငွက္ကို လြမ္းျပတဲ့ ကဗ်ာဆရာ ၊ “သားၾကီးလာရင္ ဘာလုပ္မလဲ” လို ့ေမးျပီး … သီရိမဂၤလာေစ်းထဲကို ဆြဲေခၚသြားတဲ့ ရာသီဥတုအုပ္စုထဲက ရဲရဲျဖဴတဲ့ Blogger ကို Tag ပါတယ္….အားရင္ေရးေပးပါရွင္ ….။

3 comments:

Sunday, September 02, 2007

Why Do We Blog ???

၁၁ နာရီစမယ္မွန္း သိေပမယ့္ ...ဘာေတြရႈပ္မွန္းမသိေအာင္ ရႈပ္ေနလို့ ...၁နာရီထိုးမွ ေရာက္သြားပါတယ္ ။ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ၀ါးတီးအစီအစဥ္က ျပီးသြားျပီ… ေကာ္ေကာ္လဲ မေသာက္လိုက္ရေတာ့ဘူး … ။ သူမ်ားေတြ လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ ... စာအုပ္၀ါ၀ါေလးလဲ မရေတာ့ဘူး… ။ ေယာင္လည္ ေယာင္လည္ ... ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ ့... ၀င္သြားေတာ့ ...Plastic sheet အျဖဴၾကီးနားမွာ ...လူေတြတျပံဳၾကီး ေတြ ့တယ္…။ စာအုပ္ထဲမွာ ကူးေရးတဲ့ သူေတြကကူးေရး …၊ ဓါတ္ပံုရိုက္တဲ့သူေတြက ရိုက္ဆိုေတာ့… ဘာေတြမ်ားေရးထားလဲ အနားတိုးၾကည့္လိုက္ေတာ့ …Oh….my god !! Blogger ေတြရဲ့ ေအာ္တိုေတြပါလား… စာသားေတြပါတယ္… လိပ္စာေတြ ပါတယ္ … လက္မွတ္ေတြ ပါတယ္ …။ ဘယ္ရမလဲ … “ေလးမ” လဲ လူရွင္းေအာင္ေစာင့္ျပီး ...ကမန္းကတန္းေလး ေကာက္ျခစ္ျပီီး ... ေျခရာလက္ရာ ခ်န္ခဲ့တာေပါ့ …။ ဒုတိယပိုင္းစျပီတဲ့…..
ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ ပါးပါး အရိပ္တစ္ခု... တိုက္ပံုတလႊားလႊားနဲ ့ ... စင္ေပၚတက္လာတယ္….။ ကိုေစတန္ေဂါ့ဒ္ ပါ …။ သူေျပာတာေတြ နားေထာင္ရင္းနဲ ့ ... ေရငတ္လာတယ္… စာေမးပြဲတဖက္နဲ ့ အေတာ္အားထည့္ ထားပံုပဲ … သူက ေျပာသင့္တာေတြ ေျပာျပီး ျပန္ဆင္းသြားတယ္…။
တက္ေရာက္လာတဲ့သူေတြ အလွည့္ေရာက္ျပီတဲ့ … ေမးေတာ့မယ္တဲ့ …။ မိုုက္ၾကီးနဲ ့ လူၾကီးတစ္ေယာက္ ...ရယ္လို ့ေမာလို ့ … ။ ေသခ်ာေအာင္ ေနာက္နားက... blogger ညီမေလးကိုေမးၾကည့္ေတာ့... ကိုစိုးေဇယ် တဲ့ … လိပ္စာေလးေတာင္ေျပာျပလိုက္ေသး … ။
“Blog ရိွလား… ေအာ္... မရိွဘူးလား … ဒီပြဲအေၾကာင္း ဘယ္လိုသိျပီး ေရာက္လာ တာလဲ … သူငယ္ခ်င္းက ဘယ္သူလဲ … Blog လိပ္စာေလး ေျပာေပးပါဦး … ေက်ာင္းသားလား… ဘာလုပ္လဲ …”
ဒီလို…ဒီလိုေတြ …တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ေမးလာလိုက္တာ…. ဘုရား….ဘုရား…အနားေရာက္လာျပီ… “ေလးမ”ကို... အာရံုမက်ပါေစနဲ ့… လက္ဖ်ားေတြေတာင္ ေအးလာတယ္… ေမးလာရင္ Blogလိပ္စာ ေျပာရေတာ့မယ္ … ေျပာလိုက္ရင္ ...လူၾကားသူၾကားထဲ ....“ေလမန္း”လို ့ေခၚလိုက္ရင္ အရွက္ကြဲေတာ့မယ္…ထျပန္ရင္ ေကာင္းမလား … ေခါင္းငံု ့ျပီး ...အသက္ျပင္းျပင္းရွဴလိုက္တာ... အဲဒီသတင္းေထာက္ၾကီး ဟိုဘက္လႊင့္သြားေရာ ….။ ေတာ္ပါေသးရဲ့ … ။
မမယ္လိုဒီေမာင္ကေတာ့ ... ေၾကာ့ေၾကာ့ေမာ့ေမာ့ေလး...အရႊန္းေဖာက္လို ့ ...အကိ်ဳးအျပစ္ေတြ သံုးသပ္ျပသြားပါတယ္ … ။ Blog လိပ္စာထည့္ရိုက္ထားတဲ့ ...လိပ္စာကဒ္ေလးကိုလဲ ၾကြားသြားေသးတယ္…။

မေမာင္ရဲ့ သံစဥ္ေတြျပီးေတာ့ ... ျဖဴျဖဴ ပါးပါး ရွည္ရွည္္ အရိပ္တစ္ခု ...တက္လာပါတယ္ … ကိုမ်က္လံုးပါတဲ့ … သူကေတာ့ ျဖည္းျဖည္း မွန္မွန္နဲ ့ ... စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာသြားပါတယ္… ။ Blog ေလးတစ္ခုလဲ လက္ေတြ ့ဖန္တီးျပသြားပါတယ္…။

သိလိုသည္မ်ားကိုျပန္ေျဖတဲ့ အစီအစဥ္မွာေတာ့ ... နာမည္ၾကီး blogger ေတြ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္္ အာေျခာက္ေအာင္ ေျဖသြားၾကပါတယ္ … ။ ကပ္သီးကပ္သပ္ အမွန္အကန္ေမးထားတဲ့ ေမးခြန္းေတြကို တာ၀န္ေက်ေက် ေျဖသြားၾကတာ ခ်ီးက်ဴးစရာပါ …..။

Cameramen ေတြကလဲ ...ရိုက္သလား ... မေမးနဲ ့ … ေရွ့က ရိုက္လိုက္…ေနာက္က ရိုက္လိုက္ …ေဘးက ရိုက္လိုက္… ခံုေပၚတက္ ရိုက္လိုက္နဲ ့….။ ေနာက္မွပဲ သူတို ့ဆီမွာ ... ပံုေတြသြားၾကည့္ရဦးမယ္ …။ ကိုသန္ ့ေဇာ္မင္း ကလဲ လက္ထဲက ကင္မရာေလး တဖ်ပ္ဖ်ပ္နဲ ့... လက္စြမ္းျပေနတယ္ … ဘက္ထရီ အားျပည့္ မျပည့္ေတာ့ ... ကာယကံရွင္ပဲ သိမွာေပါ့ေလ …။ ဓါတ္ပံုေလးရိုက္ရင္း ေဘးက ျဖဴျဖဴေသးေသး ညီမေလး ၂ ေယာက္နဲ ့လဲ ... စကားလက္ဆံုက် ေနလိုက္ေသးတယ္ … သူတို ့ေဆြးေႏြးတဲ့ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ အခုတေလာ လူၾကည့္အမ်ားဆံုး Blog တစ္ခုနဲ ့ပတ္သက္ပါတယ္ … ကိုသန့္ကေတာ့ တစ္ေခါက္ပဲသြားျပီး …. ေနာက္မသြားေတာ့ဘူးဆိုလား…. သိပ္ေတာ့မၾကားလိုက္ပါဘူး ….။ သူတို ့အုပ္စုထဲမွာ ... အနွင္းလို ့ေခၚတဲ့ မနွင္းမိုးေ၀လဲ ရိွတယ္ ထင္ပါရဲ့...။

၃ နာရီခြဲေက်ာ္ သြားျပီ … ကိုေစတန္ေဂါ့ဒ္ က ေမးခြန္းေတြကို ေျဖေနရတုန္း …။ ဗိုက္က အေတာ္ဆာလာျပီ… “ေလးမ”တစ္ေယာက္ထဲ ဆာတာမဟုတ္ဘူး… ေဘးက blogger ညီမေလးဆီကလဲ ….ဂြီ..ဂြီ... တဲ့ အသံၾကား ရတယ္ … “ေလးမ” လဲ အသံမထြက္လာခင္ အျမန္ျပန္မွ ... ဆိုုုျပီး ကံစမ္းမဲ အစီအစဥ္ကို မေစာင့္ေတာ့ဘဲ ထျပန္လာခဲ့ပါတယ္ ….။
အၾကံျပဳခ်က္ ။ ။
၁။ Blog စာအုပ္ထုတ္ေ၀ျခင္းျဖင့္ရရိွေသာ အက်ိဳးအျမတ္မ်ားကို လွဴဒန္းေသာအခါ ... တစ္ေန ့လွ်င္ နာရီ ၂၀ blog ေရး၍ ၄ နာရီသာအိပ္ေသာ ကိုညီလင္းဆက္ကို အက္ပီတြန္၀ိတ္ဂိမ္း နွင့္ ကိုေစတန္ေဂါ့ဒ္ကို ကယ္လီစပြန္လွဴဒါန္းသင့္....။
၂။ ညီမေလး ဘာညာမွလြဲ၍ ... အျခားေသာ blogger မ်ား ... ေလထန္ေသာ ကြင္းျပင္တြင္... တစ္ေယာက္ထဲ မေနသင့္ ...။
…………………………………………………….
Myanmar Bloggers Society ဆိုတဲ့ အသိုက္အျမံဳေလး ... ခုလိုပဲ စည္းစည္းလံုးလံုးနဲ ့ အဓြန့္ရွည္ပါေစ….။
လူငယ္ မ်ားရဲ့ အေတြးအေခၚေတြ … ပညာေတြ … မွ်ေ၀ေပးလိုမႈေတြ ... လြတ္လပ္စြာ အေတာင္ျဖန့္လို ့ ေပါ့ပါးစြာပ်ံသန္းနိုင္ၾကပါေစ ….လို ့လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲဆုေတာင္းရင္း ... စက္တင္ဘာ ၁ရက္ေန ့ မွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ Why Do We Blog ? ဆိုတဲ့ ပြဲေလးကို မွတ္တမ္းတင္လိုက္ပါတယ္ရွင္ ….။ ။
Blogger ေမာင္နွမမ်ားအားလံုးကို ခင္မင္ေလးစားလ်က္…
ေလးမ
P.s. သက္ဆိုင္သူမ်ားစိတ္မဆိုးေၾကး..... စိတ္ဆိုးတဲ့သူ မုန္ ့၀ယ္ေကၽြး....ပံုေတြကို ဒီမွာ နဲ့ ေဟာဒီမွာ...ပဲသြားၾကည့္ေတာ့ေနာ္..။

10 comments: