Monday, July 30, 2007

Hello....

“ တီ…တီ…” “hello ”
“ ငယ္ေလးလား…” “ဟုတ္ကဲ့….”
“ ကို….ပါ….။ အသံကိုမွတ္မိလား…” “ ဟင့္အင္း….”
“ ဖုန္းဆက္တာအေနွာင့္အယွက္ျဖစ္လား…”
“ ရပါတယ္….”
..................................................
“ တီ…တီ…” hello
“ ငယ္ေလးလား…” “ဟုတ္….”
“ထမင္းစားျပီးျပီလား…” “ ဟုတ္ကဲ့….”
“ ဘာဟင္းနဲ ့စားလဲ….” “ၾကက္….”
“ ၾကိဳက္လို ့လား….” “ ဒီလိုဘာပဲ….”
“ တရုတ္စာ….ယိုးဒယားစာ…ခ်စ္တီးဟင္း…ဗမာဟင္း….ဘာၾကိဳက္လဲ…”
“ ဘာမွၾကိဳက္ဘူး…ထမင္းစားဖို ့လိုအပ္လို ့ စားတာပါ….ၾကိဳက္လို ့မဟုတ္ဘူး….”
..................................................
“ တီ…တီ…” “ hello ”
“ ငယ္ေလးလား…” “ဟုတ္….”
“ ငယ္ေလးက ထမင္းမၾကိဳက္ေတာ့ ဘာၾကိဳက္လဲ…” “ မုန္ ့…ၾကိဳက္တယ္…”
“ ကေလးလဲ မဟုတ္ဘဲနဲ ့….”
“ ဟင္…မုန္ ့ဆိုတာ ကေလးေတြ အတြက္ပဲလား….လူၾကီးစားလို ့မရဘူးလား….”
“ ဒါဆို ဘာမုန္ ့ေတြ ၾကိဳက္လဲ….”
“ ျမန္မာမုန္ ့….မုန္ ့စိမ္းေပါင္း…မုန္ ့ဘိုင္းေတာင့္….ထန္းသီးမုန္ ့…ကေရကရာ….ေခါက္မုန္ ့….ေရမုန္ ့…ေကာက္ညွင္းေပါင္း….”
“ ဒါဆို ငယ္ေလး စားဖို ့ လာပို ့မယ္ေနာ္….”
“ ဟင့္အင္း…ေနပါေစ….”
“ ၾကိဳက္တတ္တာေလးေတြ ပို ့ေပးခ်င္လို ့ပါ…”
“ ရပါတယ္….”
..................................................

“ တီ…တီ…” “ hello ”
“ ငယ္ေလးလား…” “ဟုတ္….”
“ ဘယ္လို သီခ်င္းေတြၾကိဳက္လဲ…”
“ နားေထာင္ေကာင္းရင္ၾကိဳက္တယ္…”
“ ထီးဆိုင္ ၾကိဳက္လား…” “ ဟုတ္…”
“ ဒါဆို ၀ယ္ေပးမယ္…” “ မုန္ ့ဖိုးက်န္ေသးတယ္….”
“ ဟင္..ဘာေျပာတာလဲ….” “ ကိုယ့္ဖာသာ ၀ယ္မယ္လို ့…”
“ လက္ေဆာင္ေပးခ်င္လို ့ပါ…” “ ဟင့္အင္း…”
“ ဒါဆို ငယ္ေလးကို နားေထာင္ေစခ်င္တဲ့ သီခ်င္းေလးေတြ selection သြင္းေပးမယ္ေနာ္….”
“ သေဘာပဲ….”
..................................................
“ တီ…တီ…” “ hello ”
“ ငယ္ေလးလား…” “ဟုတ္….”
“ အေရးၾကီးတဲ့ စကားေလးေျပာခ်င္လို ့ ….. မွာေကာ္ဖီသြားေသာက္ရေအာင္…”
“ဟင့္အင္း…”
“ ဖုန္းထဲက ေျပာလို ့မေကာင္းဘူး…”
“ ရတယ္…ဖုန္းထဲကပဲေျပာ…”
“ ကို….က အေလးအနက္ေျပာခ်င္တာ….ေပါ့သြားလိမ့္မယ္…”
“ ဒါဆိုေျပာနဲ ့ေတာ့…..ဆိုင္ေတာ့မလိုက္နိုင္ဘူး….”
“……..ဒါဆို အခုမုန္ ့လာပို ့မယ္….၁၅ မိနစ္အတြင္းေရာက္ေအာင္လာမယ္….မုန္ ့ဆင္းယူေနာ္….”
.................................................

“ တီ…တီ…” “ hello ”
“ အငယ္လား…”

“ဟုတ္….”
“ ဘယ္သြားေနလဲ…”
“……..”
“ တေယာက္ထဲလား….ဘယ္သူပါလဲ….”
………………
“ တီ…တီ…” “ hello ”
“ အငယ္လား…”
“ဟုတ္….”
“ ျပန္လာျပီလား…” “ဟုတ္ကဲ့….”
“ ဘယ္နားေရာက္ေနျပီလဲ….”
“ အ၀ိုင္းမွာ….”
“ ဘယ္အ၀ိုင္းလဲ….”
………………
“ တီ…တီ…” “ hello ”
“ အငယ္လား…”
“ဟုတ္….”
“ ဘယ္မွာလဲ…”
“ လာေနျပီ….လာေနျပီ….”
“ အခု ဘယ္ေနရာမွာလဲ….”
“ ျပည္လမ္းေပၚမွာ….”
..................................................
“ တီ…တီ…” “ hello ”
“ ေဒၚငယ္ေလးလား…”
“ဟုတ္ပါတယ္….”
“ ရံုးမွာ အေရးေပၚ အစည္းအေ၀းလုပ္မယ္….၁၅ မိနစ္အတြင္း ေရာက္ေအာင္လာပါ….”
..................................................
“ တီ…တီ…” “ hello ”
“ ေဒၚငယ္ေလးလား…”
“ဟုတ္ပါတယ္….”
“ ဟိုေနရာက အဲဒီရံုးကို၀င္ျပီး……အဲဒါ၀င္ယူခဲ့ပါ…..”
..................................................

“ တီ…တီ…” “ hello ”
“ ေဒၚငယ္ေလးလား…”
“ဟုတ္ပါတယ္….”
“ တျခားလူေတြ ဆက္သြယ္လို ့မရလို ့…..ေဒၚငယ္ေလးပဲ ရံုးကို အျမန္လာခဲ့ပါ….”
..................................................
သူငယ္ခ်င္း sparrow မွ “ danger of mobile phone….especially for lady ေရးေပးပါ အစ္မ ”

လို ့ ေျပာထားတာၾကာပါျပီ….ဘာေရးရမွန္းမသိတာနဲ ့ မေရးျဖစ္ခဲ့ဘူး…..။ မေန ့က cbox ကို sparrow လာလည္ေတာ့မွ ေရးဦးမွပဲဆိုျပီး စိတ္ကူးေပါက္သလို ထေရးလိုက္ပါတယ္…..။ Mobile phone ကို နုနယ္တဲ့ ကေလးငယ္ေတြ အသံုးျပဳရင္ မွတ္ဥာဏ္ခ်ိဳ ့ယြင္းေစျပီး ၊ မိုးရြာေနတဲ့ အခိ်န္သံုးရင္လဲ မိုးၾကိဳးပစ္တတ္တယ္ လို ့မွတ္သားဖူးပါတယ္….။ “လက္ကိုင္ဖုန္းဘက္ထရီ ေပါက္ကြဲမႈေၾကာင့္ တရုတ္တြင္ လူတစ္ဦးေသဆံုး ”လို ့ လဲဂ်ာနယ္တေစာင္မွာ ဖတ္ဖူးပါတယ္……။ အျခားေသာ danger မ်ားကိုလဲ စိတ္၀င္စားရင္ google search မွာရွာနိုင္ပါတယ္….။
တခ်ိဳ ့ေတြ အတြက္ေတာ့ “Love story on mobile ” ဆိုတဲ့ အျဖစ္ေလးေတြ ၾကံဳနိုင္သလို တခ်ိဳ ့လူေတြ အတြက္ ဖုန္းဟာ ခ်ည္ေနွာင္ထားတဲ့ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ ့ တူပါတယ္ လို ့“ ေလးမ ” က ေတြးျပလိုက္တာပါ…..။ sparrow ေက်နပ္နိုင္ပါေစ…။ ။

7 comments:

Sunday, July 29, 2007

“အလွ”အေၾကာင္း….ၾကားခဲ့ရတဲ့ စေန ၊ တနဂၤေႏြ

စေန
စေနေန ့က “ေလးမ” ျမန္မာနိုင္ငံ ဗိသုကာမ်ားအသင္းရဲ့ Seminar ကို တက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္…။ ပထမပိုင္းမွာ ဆရာဦးထြန္းသန္းက “ကၽြန္ေတာ္နားလည္ေသာ ဗိသုကာပညာ ” ၊ ဒုတိယပိုင္းတြင္ ဦးေက်ာ္ထြန္းမွ “Sustainable architecture ” ဟူေသာ စာတမ္းမ်ားကိုဖတ္ၾကားခဲ့ၾကျပီး တက္ေရာက္လာေသာ ဗိသုကာမ်ားမွ အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကပါသည္….။ တက္ေရာက္လာေသာ လူငယ္ဗိသုကာမ်ားနွင့္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ အလြန္တန္ဖိုးရိွေသာ ဗိသုကာ ဘာသာစကားမ်ားကို အားပါးတရ နားေထာင္ခဲ့ၾကရပါသည္…..။ ဗိသုကာတို ့ ဖန္တီးေပးရေသာအလွ (အျမင္ရသ) ပိုင္းဆိုင္ရာ အယူအဆမ်ားကိုလဲ အေသအခ်ာ နားလည္ခဲ့ရပါတယ္….။
J.Ruskin ၏ Architecture is the rightly placing of sculptures and paintings. ဟူေသာအယူအဆ ၊ A. Loos ၏ Ornamentation is Crime ဟူေသာအယူအဆ ၊ Do not construct the decoration . Decorate the construction . ဟူေသာ အေတြးအေခၚမ်ားနွင့္ အတူ ၊ စြမ္းအင္ အလဟသမျဖစ္ေစေသာ ၊
ပတ္၀န္းက်င္ ကို မထိခိုက္ေစေသာ ဒီဇိုင္းမ်ားျဖစ္ရန္ ဗိသုကာမ်ားတြင္ တာ၀န္ရိွေၾကာင္း အသိတရားမ်ားနွင့္ .....Regional character, National character စေသာလက္ရာဟန္မ်ား အေၾကာင္း ေတြးေတာစရာ တေပြ ့တပိုက္နွင့္ …..၁၈ ရာစုနွစ္သည္ ကမၻာမွာ ဗိသုကာပညာ အနိုင္က်င့္ခံခဲ့ရေသာ အခ်ိန္ဟူေသာ ဆရာ၏ စကားတခြန္းကို အထပ္ထပ္ ၾကားေယာင္ရင္း ကေမာက္ကမ ေတြးေနက် အေတြးေတြနဲ ့……၊ ျမန္မာမွာ လက္ရိွ သြားေနတဲ့ Architecture trend ဟာ Client-architecture ပါလို ့ ေျပာသြားတဲ့ သံုးသပ္ခ်က္တခုကို အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ စဥ္းစားရင္း…..ေလးမ အိမ္ျပန္ခဲ့ပါသည္….။
ၾကားျဖတ္သတင္း
စေနမနက္က အိမ္တြင္ မနက္ ၅နာရီက ၀ါဆိုသကၤန္းကပ္….ထို ့ေနာက္ ဘုရားတက္…ျပီးေနာက္ Seminar တက္….ျပန္ေရာက္ေတာ့ Post တပုဒ္ဖတ္….Seminar ကပါလာေသာအေတြးမ်ား….Post မွေပးေသာ အေတြးမ်ားျဖင့္ “ေလးမ” ပလန္လက္သြားေသာေၾကာင့္ cbox မွာ ေနမေကာင္းဟု ေရးခဲ့ရျခင္းျဖစ္ပါသည္….။
တနဂၤေႏြ
ကုမၸဏီတစ္ခု၏ Skin care နဲ ့color care ဆိုင္ရာ product အသစ္မ်ား မိတ္ဆက္တဲ့ ပြဲတစ္ခုကို “ေလးမ” စပ္စပ္စုစုေရာက္ခဲ့ျပန္ပါတယ္…။ စိတ္၀င္စားစရာ ေမးခြန္းေလးေတြနဲ ့ ျမိဳင္ျမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ တင္ဆက္သြားပါတယ္….Skin care ပိုင္းကိုေျပာတဲ့ အခါ…. “မြဲေျခာက္ေျခာက္မ်က္နွာ…၀က္ျခံတင္းတိတ္ရိွတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ ့ အသားအေရၾကည္လင္တဲ့မ်က္နွာ….ဘယ္လိုမ်က္နွာကိုျမင္ခ်င္လဲ….” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြနဲ ့

အတူ “ကိုယ့္ခ်စ္သူကို အခုဘဲ၀ယ္ေပးလိုက္ပါ ” လို ့ တိုက္တြန္းရင္း မိတ္ဆက္သြားပါတယ္…။ ေကာင္ကေလးေတြေတာ့ မ်က္ခံုးလႈပ္စရာပါဘဲ….။ ေကာင္မေလးေတြလဲ မေခ်ာင္ရွာပါဘူး….ေယာက်္ားနဲ ့ မိန္းမ အသားအေရခ်င္းလံုး၀မတူတဲ့ အတြက္ ေယာက်္ားေလးေတြက Facial Foam (for men) ကို သံုးရမယ့္အေၾကာင္း သိုင္းသိုင္း၀ိုင္း၀ိုင္း တင္ဆက္သြားျပန္ပါတယ္…..။ Color care ပိုင္းကေတာ့ အေရာင္ေတြျခယ္ျပတာပါ….။ ေမာ္ဒယ္ေလးတေယာက္ကို ျခယ္ျပတာပါ….။ မျခယ္ခင္နဲ ့ ျခယ္ျပီး ေတာ္ေတာ္ ရုပ္ကြာသြားတာကိုေတြ ့ရပါတယ္…..။ ေလးမ ကေတာ့ နုနုငယ္ငယ္ ေမာ္ဒယ္ေလးကို ၾကည့္ျပီး “ ငါေတာ္ေတာ္ အိုသြားျပီ ” လို ့တရားရခဲ့ပါတယ္…..။ Skin ကိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ထိန္းသိမ္းရေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ ့ Facial Foam (For men) တဗူး ၀ယ္ျပီး အိမ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္….။ ။

4 comments:

Friday, July 27, 2007

သို ့….သူငယ္ခ်င္း…

သို ့….သူငယ္ခ်င္း
သူငယ္ခ်င္းေရ….
ေလာကၾကီးက ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္နဲ ့….
ကံၾကမၼာက ဗရုတ္က်လိုက္တာေနာ္….
ငါ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ နင္ပိုင္ဆိုင္လို ့…
နင္ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ငါျဖစ္ေနခဲ့ရျပီ…..
နင္ေနခ်င္တဲ့ဘ၀မ်ိဳးမွာ ငါေနေပ်ာ္ေနသလို
ငါေမွ်ာ္မွန္းခဲ့တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြနဲ ့
နင္ေပ်ာ္ေအာင္ေနလိုက္ပါ……။
တခ်ိန္တုန္းကေတာ့…
ဒို ့နွစ္ေယာက္တတြဲတြဲ…ဘယ္တုန္းကမွမခြဲခဲ့ၾကဘူးေနာ္….
အခုေတာ့ ရွင္ကြဲ ကြဲ…..
ေနာက္ေတာ့ ေသကြဲ…ခြဲၾကရျပန္ဦးေတာ့မယ္…..။
နင္လား…ငါလား….
ဘယ္သူအရင္ က်န္ခဲ့မွာလဲ…..

က်န္ခဲ့ရင္ဘဲျဖစ္ျဖစ္......မခ်န္ခဲ့ခင္ဘဲျဖစ္ျဖစ္....
လမ္းၾကံဳတဲ့အခါ ဖတ္ျဖစ္ေအာင္.....
မန္းေျမက လမ္းေတြေပၚမွာ ပဲ့ေၾကြခဲ့တဲ့ရက္စြဲေလးေတြကို.....
“ငါ” .... ဒိုင္ယာရီေတြ ေရးထားတယ္.....
အလြမ္းေျပမလား...အလြမ္းေ၀မလားေတာ့....မသိဘူး...
ငါ ကေတာ့ ေပ်ာ္စရာေတြဘဲ ေရးထားတယ္....
မ်က္ရည္ေ၀တဲ့ ညေတြ ၊ အခဲမေက်တဲ့ “လ”ေတြကို တမင္တကာခ်န္ထားခဲ့တယ္......
ေ၀ဒနာဆိုတာ တမ္းတေကာင္းတဲ့ အရာမွမဟုတ္ဘဲ.....သူငယ္ခ်င္းရယ္.....။ ။
မွ.....ေလးမ
ကဗ်ာလဲမဟုတ္ဘူး....စာလဲမဟုတ္ဘူး.....ဘာမွန္းလဲသိဘူး.....။ ေလးမ သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာျပခ်င္တာေလးေတြပါ....။ ။

3 comments:

Wednesday, July 25, 2007

အခ်စ္ငွက္

မဂ်စ္ရဲ့ ေလွ်ာက္ျခစ္ထဲမွာ “အခ်စ္ဆိုတာ.. အေတာင္ပံနဲ့ငွက္လား...” လို ့ေမးထားလို ့ ေရးျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ခပ္ည့ံညံ့ကဗ်ာတပုဒ္ကို ခပ္လန္ ့လန္ ့ နဲ ့ပဲတင္လိုက္ပါတယ္....
“အခ်စ္ငွက္”
Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket
ငါ့ရင္ထဲကို
အခ်စ္ငွက္ေလး
မဖိတ္ေခၚဘဲ ၀င္လာဖူးတယ္.....။
ငါ့ရဲ့အခ်စ္ကို
ရယူျပီးေတာ့
မႏွင္ေသာ္လဲ ျပန္လို ့သြားတယ္.....။
လြမ္းလို ့က်န္ရစ္
ငါ့အျဖစ္ကို
အခ်စ္ငွက္ေလး
သိပါရဲ့လား သိခဲ့လား.....။ ။

6 comments:

Tuesday, July 24, 2007

AMA ၏လႈပ္ရွားမႈ


ျမန္မာနို္င္ငံဗိသုကာမ်ားအသင္းမွ Green Architecture နွင့္ Architecture as I understand it ေခါင္းစဥ္မ်ားျဖင့္ Seminar ကို ျမန္မာအင္ဖိုတက္ တြင္ ဇူလိုင္ ၂၈ မြန္းလြဲ ၂ နာရီ တြင္က်င္းပမည္ျဖစ္ေၾကာင္း......။ ။ (၂၀ရက္ေန ့ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာမွ)

2 comments:

Sunday, July 22, 2007

ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသူဘ၀ ( ဒု )

ဒိုင္ယာရီစာမ်က္နွာ (၈) ။ ။
Scene (4 )_
ဒီတခါ ဒီဇိုင္းက Library……။ ပံုစံငယ္ပါတင္ရမည္….။ အခန္းထဲက အ၀တ္ေသတၱာ ၊ စာၾကည့္စားပြဲ ၊ ခုတင္ ေပၚမွာ ပံုစံငယ္ျပဳလုပ္ရန္ ပလတ္စတစ္ျပားမ်ား ၊ ျပတင္းေပါက္ ေနရာတြင္ကပ္ရန္ စတစ္ကာ အညိဳ အနက္ ၊ လႊ ၊ ဓါး ၊ သံေပတံ ၊ ဇာဂနာ ၊ spray ဗူး ၊ ေကာ္ရည္ ၊ ATM ေကာ္ ၊ ေကာ္ရည္သုတ္ရန္ စုတ္တံ ၊ Drawing မ်ား စတဲ့ ပို္င္ဆိုင္မႈမ်ားက အျပည့္အ၀ ေနရာ ယူထားပါသည္……။
“ မိ…နင္ဟာေလ….model ခ်ိဳးရပါမယ္ဆိုမွ ဒီဇိုင္းကို အ၀ိုင္းၾကီးထုတ္တယ္…. ေတာ္ေတာ္ ေျမြဖမ္းခ်င္တယ္…..”

“ငါက နင့္လို ေလးေထာင့္မွ မၾကိဳက္တာ.....ငါက နူးည့ံေပ်ာ့ေပ်ာင္းတဲ့ လိုင္းေကြးေတြပဲ ၾကိဳက္တယ္.... နင္သာ ေက်ာင္းျပီးေတာ့မယ္ square ကေနကို မထြက္ေတာ့ဘူး......”
“ဟဲ့.....ငါက simple ၾကိဳက္တာ....လက္ေတြ ့ဆန္တာ....မာေရေက်ာေရ ဒီဇိုင္း sense ရိွတာမဟုတ္ဘူး.....နားလည္လား.....”
ဒီလိုနဲ ့ မိရဲ့ library အ၀ိုင္းၾကီးကို ျငင္းရင္းခံုရင္း နွစ္ေယာက္သား model ခ်ိဳးၾကတယ္......။ အေကြးၾကီးရေအာင္ ပလတ္စတစ္ျပားကို မူရင္းစေကးထက္ ဘယ္ေလာက္ပိုျဖတ္ရမလဲတြက္......၊ ေစာင္နဲ ့ ပတ္.....အေပၚကမီးပူနဲ ့ဖိျပီး အပူေပး.....ေပ်ာ့သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ထိုင္ခံု အ၀ိုင္းေလးမွာ ေျပးကပ္ျပီး ပံုသြင္းရတယ္....။ တၾကိမ္မရ ေနာက္တၾကိမ္ထပ္ၾကိဳးစားရင္း ..... ေနာက္ဆံုးေတာ့ မိ ရဲ့ library အ၀ိုင္းၾကီး ေအာင္ျမင္စြာ ပံုေဖာ္နိုင္ခဲ့ပါတယ္.....။ “ေလးမ” ရဲ့ ပထမနွစ္ကတည္းက အိမ္ကထည့္ေပးလိုက္တဲ့ မံုရြာခ်ည္ေစာင္ေလးလဲ မီးကၽြမ္းသြားပါတယ္....ေနာက္ေတာ့ ေခြးသားအမိ လက္ထဲထည့္လိုက္ရပါတယ္......။


Scene (5)_
“ ေဟ့….ေလးမ တို ့ ပံုေတြ ျပီးျပီလား….”
“ ဘယ္ျပီးဦးမလဲ ဟာ ”
“ ငါတို ့လဲ မျပီးဘူး….ဆရာမကို ဂ်ဴရီ ရက္ေရႊ ့ခိုင္းၾကရေအာင္….”
“ ေကာင္းတယ္…..ေကာင္းတယ္…..လူစုလိုက္….”
“ အာခီေတြ….အခန္းနံပါတ္ (…..) ကိုလာခဲ့ၾကပါ…..အေရးေပၚ meeting ”
အေဆာင္ရဲ့ ဟိုဘက္ေထာင့္…..ဒီဘက္ေထာင့္မွ ဟိုဘက္ wing ဒီဘက္ wing မွာေနသူမ်ားသို ့…..အေပၚထပ္၀ရန္တာမွ ေအာက္ထပ္၀ရန္တာသို ့ အသံေပးလိုက္ေတာ့ ၅ မိနစ္အတြင္းမွာ လူစုျပီးသားျဖစ္သြားပါတယ္…..။
( တခါကလဲ အုပ္စုလိုက္ အတန္းလစ္လို ့ ပါခ်ဳပ္ဆီမွာ လက္မွတ္ထိုးျပီး အေဆာင္ေရွ့မွ ပါခ်ဳပ္အိမ္အထိ ေျပးခိုင္းျခင္းျဖင့္ အျပစ္ေပးခံခဲ့ရပါတယ္…..ပါခ်ဳပ္ၾကီး ေျပာတာကေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲ အတန္းလစ္တာ အျပစ္မရိွဘူး…..အုပ္စုဖြဲ ့တာက အျပစ္ၾကီးတယ္တဲ့…..ဒါေပမယ့္ ေလးမ တို ့က အမွတ္မရိွဘူး….အျမဲတမ္းအုပ္စုလိုက္ တိုင္ပင္ျပီးလုပ္တယ္……စည္းလံုးညီညြတ္တာမဟုတ္ဘူး….. သူခိုး ေသေဖာ္ ညိွတာ )
၅ မိနစ္ေလာက္ တိုင္ပင္ျပီးတာနဲ ့ ဆရာမ အိမ္ကို တအုပ္စုလံုး ခ်ီတက္ၾကပါတယ္……။
ေသခါနီးမ်က္နွာေလးေတြနဲ ့ ဆရာမကို ဘယ္လိုပဲ သနားေအာင္ ေျပာေျပာ အသည္းမာလွတဲ့ ဆရာမက လံုး၀ရက္မေရႊ ့ေပးတဲ့အျပင္ ေျပာရမယ့္ နံပါတ္စဥ္ကိုေတာင္ မဲနိႈက္ခိုင္းလိုက္ေသးတယ္……။ ျပန္ေရာက္ေတာ့ အစည္းအေ၀းျပန္ထိုင္ၾကတယ္…..။
“ ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ…”
“ ငါကေတာ့ လံုး၀မတင္ဘူး…”
“ ငါလဲ အက်ခံလိုက္ေတာ့မယ္….မတင္ဘူး….”
“ ဒါဆို တစ္ေယာက္မွ ဂ်ဴရီ မ၀င္နဲ ့….သေဘာတူလား….”
“ ေယာကၡမက အေဆာင္ကို လိုက္လာမွာေပါ့….”
“ ဟဲ့….ဆရာမက အပ်ိဳၾကီးဟာကို…..”

“ ေအးေလ….အပ်ိဳၾကီးမို ့လို ့ေျပာရဲတာေပါ့….”
“ ဒါေပမယ့္ ဆရာမ ေမြးထားတဲ့ ေခြးၾကီး ငညိဳ ရိွတယ္ေလ….ဟာ..ဟ ”
“ ဟဲ့….အေရးၾကီးပါတယ္ဆိုမွ…..။ ဆရာမ အေဆာင္ကို လိုက္လာလို ့ ငါတို ့ကိုေတြ ့ရင္ ပြဲၾကမ္းမွာ…..အဲေတာ့ ငါတို ့ေတာခိုမယ္…..”
“ ဘာ….”
“ ေအာ္….အေနာက္ဘက္က သရက္ေတာထဲမွာ သြားပုန္းမယ္လို ့ ေျပာမလို ့ပါ….”
“ အေဆာင္မွာ ၂ ေယာက္ေလာက္ေတာ့ ေနခဲ့….အေျခအေန ေကာင္းျပီဆိုရင္ သရက္ေတာထဲကို လာအေၾကာင္းၾကား…..က်န္တဲ့သူေတြက ထမင္းခ်ိဳင့္နဲ ့ မနက္ ၈ နာရီကတည္းက သရက္ေတာကို သြားၾကမယ္……အျပန္က်မွ ဆရာ့အိမ္မွာ သြားေတာင္းပန္မယ္……ဆရာက ဆရာမေလာက္ ေဒါသမၾကီးေတာ့ ျပသနာမရိွဘူး….ဆရာမကိုေတာ့ ၃ ရက္ေလာက္ေနမွ ေတာင္းပန္မယ္….”

“ OK….good ”
ေလးမ နဲ ့ မိ ကအေဆာင္မွာေနခဲ့တယ္…..။ က်န္တဲ့သူေတြက သရက္ေတာထဲမွာ….။
ဂ်ဴရီေန ့မွာ .....
“ ေလးမတုိ ့….နင္တို ့ ဆရာမ အေဆာင္ေအာက္ေရာက္ေနျပီ…..”
“ အမယ္ေလး….မွန္းထားတဲ့ အတိုင္းပါပဲလား…..လုပ္ၾကပါဦး….ငါတို ့ကို အျပင္ကေသာ့ခတ္သြား…..မျဖစ္ေသးဘူးဟ….ဆရာမကလဲ ငါတို ့လိုပဲ ဟိုဘက္၀ရန္တာကေန ေက်ာ္ျပီး၀င္လာရင္ ကြိကနဲမိမွာ…..ပဲပဲတို ့ အခန္းထဲမွာ ပုန္းေနမယ္….”
ပဲပဲက ေလးမ နဲ ့မိကို အခန္းထဲထည့္ျပီး အျပင္ကေသာ့ခတ္သြားတယ္…..။
ဆရာမကေတာ့ ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ အာခီိခန္းေတြကို တခန္းခ်င္းလိုက္ၾကည့္ျပီး ေဒါကန္ကန္နဲ ့ ျပန္သြားတယ္….။ ညေန ဆရာ့အိမ္မွာ သြားေတာင္းပန္တယ္….။ ေလးမ တို့ကအဲလိုပဲ…..။ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ျပီးရင္ ထိုင္ကန္ေတာ့ေနက်….။ ။
ဒါေတြကေတာ့ ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးတဲ့ ဗိသုကာ ေက်ာင္းသူဘ၀ရဲ့ Scene ေလးေတြပါ….။ ေနာက္ရက္ေတြမွာ စိတ္ပါရင္ အတိတ္က ရက္စြဲေလးေတြကို ထပ္ျပီးခ်ိတ္ဆက္ပါဦးမည္…။

2 comments:

Saturday, July 21, 2007

ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသူဘ၀ ( ပ )

ဒိုင္ယာရီစာမ်က္နွာ (၈) ။ ။
Scene (1)_
မနက္ ၃ နာရီ ေလာက္ သန္ ့စင္ခန္းေတြဘက္ကို ငိုက္စိုက္ငိုက္စိုက္ ေလွ်ာက္လာရင္း ယိုင္တိ္ယိုင္တိုင္ ေလွ်ာက္လာတဲ့ အရိပ္ တစ္ခုနဲ ့ ျဖတ္ခနဲ ဆံုတယ္…..။ ေမာ့ၾကည့္ျပီး ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ ျပံဳးျပလိုက္တယ္…..ထမင္း ၂ ရက္မစားရတဲ့ အသံနဲ ့ “ ပံုေတြ ျပီးျပီလား....” တဖက္က အရိပ္က ေခါင္းခါျပီး “ ျပီးေသးပါဘူးဟာ…..”
“ ဒါ၀ဋ္ေၾကြးပဲ အခ်စ္ရယ္….” သီခ်င္းသံတိုးတိုး ေျခသံ တရွပ္ရွပ္ ၾကားရတယ္…..။ အာခီ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ဆိုတာ ေသခ်ာတယ္…. “ ေဟ့..ဘယ္လို လဲ အေျခအေန ေကာင္းလား” …..။

“ ငါေတာ့ interior တစ္ပံုပဲ ဆြဲေတာ့မယ္….အားလံုးေပါင္းမွ ၈ ရြက္ပဲ ျပီးတယ္..... section လဲမျပီးေသးဘူး… .တတ္နိုင္ဘူး…ဒီေလာက္ပဲ ရမယ္ေဟ့….”
Scene (2)_
“ေၾကာင္ကေလးက နားရြက္ေထာင္ ပညာရိွေယာင္ေဆာင္….”
“ေလးမ….နင္ဘာေတြ ေအာ္ေနတာတုန္း…..နင္အရမ္းအိပ္ခ်င္ေနျပီ…..ခဏအိပ္လိုက္ ”
“ No….”

“ ဟာ…..ေလးမ…..နင္…အိပ္ငိုက္ငိုက္နဲ ့ ေလွ်ာက္ဆြဲကုန္ျပီ….ဒီနားမွာ နင္….ျပတင္းေပါက္ မေဖာက္ဘူးဆို….ဘာလို ့ ျပတင္းေပါက္ေတြ ဆြဲထားတာတုန္း….”
“ ဟာ…..ေသေရာ….လုပ္ၾကပါဦး…. ဘရိတ္ဓါး…ဘရိတ္ဓါး ….ဘယ္ေရာက္ေနပါလိမ့္….”
“ နင္ မျခစ္နဲ ့….ေပါက္ကုန္မယ္….ငါဖ်က္ထားေပးမယ္…..သယ္ရင္းေလး ခဏအိပ္လိုက္….”
“ ငါ ၁၅ မိနစ္ပဲ အိပ္မယ္……၁၅ မိနစ္ျပည့္ရင္ ငါ့ကိုနိႈိုးေနာ္…..မနိႈိုးရင္ ေသခန္းျပတ္ပဲေနာ္….ငါ ဘာမွမျပီးေသးဘူး…..ေသခ်ာနႈိးေနာ္ “မိ” .....”
ေျပာေျပာဆိုဆို Drawing Board ေနာက္က ေနရာလြတ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာ ေစာင္ေလးပိုက္ျပီး ေခြေခြေလး အိပ္လိုက္တယ္….
“ သယ္ရင္းေလး….ထေတာ့….၁၅ မိနစ္ျပည့္ျပီ…..”
“ ရွင္….ဆရာ…..သမီး ေနာက္ဆို ဒီလိုမျဖစ္ေအာင္ ဒီဇိုင္းကို ေစာေစာထုတ္ပါ့မယ္….ဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ ့ ေလွ်ာက္လည္မေနေတာ့ပါဘူး…” ငုတ္တုတ္ထထိုင္ျပီး တတြတ္တြတ္ရြတ္လိုက္တယ္….။
“ ဟဲ့….ေယာင္ေနျပန္ျပီ…..မ်က္စိဖြင့္စမ္း…” ပခံုးကေန ဆြဲလႈပ္ ခံလိုက္ရတယ္….။
“ ေတာ္ပါေသးရဲ့ “မိ” ရယ္…..နင္နိႈးလိုက္လို ့…..ငါ့ကို ဂ်ဴရီမွာ ဆရာက ကိြဳင္ေနတာဟ….”
Scene (3)_
“ ေဒါက္….ေဒါက္….ေဒါက္….အခန္းရွင္တို ့…”
“၀င္ခဲ့ပါ…..ေစ့ထားတယ္….”

“ နင္တို ့ဖို ့ စားဖိုေဆာင္ကဟင္းထုတ္လာတယ္….နင္တို ့ ထမင္္းစားကတ္ေတြ ငါတို ့ပဲ ယူထားေပးမယ္….ထမင္းကေတာ့ ၀ယ္စားမွာ မဟုတ္လား….စားျပီးရင္ ပန္းကန္ေတြ ထားထားလိုက္…..ငါတို ့ လာယူ့ျပီး ေဆးေပးမယ္…..”
“ ေက်းဇူးဘဲဟာ…..ငါတို ့ ဂ်ဴရီ ျပီးရင္ နင္တို ့ ပန္းကန္ေတြ ငါတို ့ တပတ္တိတိ ေဆးေပးမယ္ေနာ္….. ဒါနဲ ့ ညက်ရင္ ငါတို ့ကို လာကူဦးေနာ္……”
“ ေအးပါ…..ငါက ေဘာင္ခတ္ေပးမယ္….”
“ ငါက ျပတင္းေပါက္ေတြ အနက္ျခယ္ေပးမယ္…..”
“ ငါက စာေတြေရးေပးမယ္….”
“ Good….good….thanks ”
“ ေဒၚခင္စန္းေရ…..ထမင္း ၅၀ ဖိုး….” ၀ရန္တာထြက္ျပီး အေဆာင္ေရွ့က ထမင္းဆိုင္ကို အသံကုန္ျခစ္ျပီး လွမ္းေအာ္လိုက္တယ္…..။
ထမင္းရျပီ ”
၀ရန္တာမွာ က်စ္ၾကိဳးနဲ ့ ခ်ည္ထားတဲ့ ေရပံုးအေသးေလးထဲကို ပိုက္ဆံ ၅၀ ထည့္ျပီး ေအာက္ခ်ေပးလိုက္တယ္…..။ ေဒၚခင္စန္းက ပိုက္ဆံ ၅၀ ကိုယူျပီး ထမင္းထုတ္ကို ပံုးထဲျပန္ထည့္ေပးလိုက္တယ္……။ ဒီလိုနဲ ့ တနပ္စာေတာ့ အဆင္ေျပသြားျပန္ျပီ…..။ ။

ခက္ဆစ္
ဂ်ဴရီ = ဒီဇိုင္းစာေမးပြဲ ေျဖဆိုျခင္း ၊ မိမိဆြဲထားေသာ ပံုမ်ားကို Board တြင္ကပ္၍ ဆရာမ်ားနွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားအား မိမိ ဒီဇိုင္းကို ရွင္းလင္းေျပာဆ္ိုရျခင္း ၊ ဆရာမ်ား၏ ေ၀ဖန္ အၾကံေပး…ဆံုးမ မႈကို ခံယူရျခင္း ….။
ဘရိတ္ဓါး= Tracing စာရြက္ေပၚတြင္ မင္ျဖင့္ဆြဲထားသည္ကို ျဖတ္ရန္ ထုတ္လုပ္ထားေသာခဲဖ်က္မွာ ေစ်းၾကီးျခင္း ၊ ဖ်က္ရတာ ၾကာျခင္းေၾကာင့္ Eagle တံဆိပ္ ဘရိတ္ဓါးကို ေလးပိုင္းခ်ိဳး၍ မင္ဖ်က္ရန္ အသံုးျပဳရသျဖင့္ ပံုဆြဲအေထာက္အကူပစည္း…..။

(ညႊန္ၾကားခ်က္အရ ျဖည့္စြက္ျခင္း)
ထမင္း ၅၀ ဖိုး= လြန္ခဲ့ေသာ ၆ နွစ္ခန္ ့က ၅၀ က်ပ္တန္ျမန္မာေငြစကၠဴျဖင့္ ၀ယ္ယူနိုင္၍ ၉၅ေပါင္သာရိွေသာ လူနွစ္ဦး ၀လင္စြာစားသံုးနိုင္ေသာ ထမင္း.....။

5 comments:

Friday, July 20, 2007

သိခဲ့ရဲ့လား….

“ ……ကေလးေလး သိပ္ခ်စ္တယ္….ကို ဒါေလးဘဲ ေျပာတတ္တယ္ေနာ……ဘယ္အခ်ိန္ဘယ္လို စကာ ကိုယ္ခ်စ္သြားမွန္းမသိေပမယ့္ ……….”
ဒီသီခ်င္းစာသားေလးကို “ေလးမ” သိပ္ၾကိဳက္ခဲ့တာ…. ထူးအိမ္သင္ရဲ့ “စကားလံုးေတြ သိပ္မလိုဘူး…” ထဲကေလ….။ အခုေတာ့ ျဖိဳးၾကီး ျပန္ဆိုထားတယ္……။


“ လူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္တုန္းက စခ်စ္သြားခဲ့သလဲလို ့ အတိအက် မသိဘူးဆိုတဲ့လူေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အံ့ၾသတယ္ ” စာမ်က္နွာ ၁၉၉ (ခ်စ္သူလား…စကားတစ္ပြင့္ ပြင့္ခဲ့တယ္ - ဂ်ဴး)
ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တုန္းကေတာ့ စကားပြင့္ေတြၾကားမွာ နစ္ေမ်ာေနခဲ့လို ့ ဒီစာေၾကာင္းေလးကို အမႈမဲ့ ၊ အမွတ္မဲ့ ပဲ…….။ တေန ့က “ အခ်စ္ဆိုတာ ၾကိဳးနဲ ့သီဖို ့မလိုတဲ့ ပန္းကေလးမ်ား ”ဆိုတဲ့ ၀တၳဳတိုေလးမွာ ဒီလို အေတြးေလး ျပန္ေတြ ့ရေတာ့မွ ဆရာမ ဂ်ဴး ရဲ့ အျမင္ေလးကို သတိထားမိသြားတယ္…..။

“ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္အခ်ိန္က စခ်စ္သြားမွန္းမသိဘူး ဆိုတဲ့လူေတြ ေတာ္ေတာ္ည့ံတာပဲဟု ကၽြန္မထင္ပါသည္။ သည္ေလာက္အေရ႕းၾကီးသည့့္ အေျပာင္းအလဲတစ္ခုကို သူတို ့ဘာေၾကာင့္ သတိမထားမိၾကတာလဲ။” စာမ်က္နွာ ၂ (အခ်စ္ဆိုတာ ၾကိဳးနဲ ့သီဖို ့မလိုတဲ့ ပန္းကေလးမ်ား-ဂ်ဴး)
ဒီလိုဆိုေတာ့လဲ “ဂ်ဴး ”ေျပာတာဟုတ္သားပဲ…….။ ဘ၀မွာ သမရိုးက် မဟုတ္ဘဲ ထူးထူးျခားျခား တစံုတရာ ျဖစ္ပ်က္သြားတာကို တကယ္မသိလိုက္ၾကဘူးလား……။ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခဲ့ရတာလား……..။ မေသခ်ာလိုက္တာလား……။ စာေရးဆရာေတြ…..သီခ်င္းေရးဆရာေတြက သူတို ့ရဲ့ အေတြးေတြ ၊ အယူအဆေတြ ခံစားခ်က္ေတြကို ကေလာင္တံ ( Typing ) နဲ ့ အသက္သြင္းလိုက္တဲ့ အခါ “ေလးမ” တို ့ စာဖတ္သူေတြက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးစရာေတြ ၊ ေတြးစရာေတြ ၊ သံုးသပ္စရာေတြ ရလာတတ္ပါတယ္…….။ အခ်စ္တစ္ခုတည္းမွ မဟုတ္ပါဘူး……။ အရာရာတိုင္းမွာ တခုခုေျပာင္းလဲသြားတိုင္း သတိထားခဲ့မိပါရဲ့လား…….။


“သိျခင္း ၊ မသိျခင္း
ပုစၦာရွင္းဖို ့
ထိုင္ရင္း ၊ ငိုင္ရင္း
ေတြးျခင္းေတြ စတယ္…။
တခါတုန္းဆီက
အျပံဳးေတြ
အရႈံးေတြ
(ငါ) မသိခဲ့တာလား…
မရိွခဲ့တာလား…။
တခါတုန္းဆီက
ရခဲ့ဖူးတာေတြ
မရခဲ့ဖူးတာေတြ
(ငါ) သိဖို ့ ရွက္ခဲ့သလား
ရိွဖို ့ ခက္ခဲ့သလား…။
(ငါ) ေတြးဆဲ ေမးဆဲ
မရဲတရဲ ျဖစ္ေနတုန္းမွာဘဲ
ငါ့နားကိုကပ္
တိုးတိုးေလး “မွတ္” …တဲ့
“You have No Extra Time”….။ ။

4 comments:

Tuesday, July 17, 2007

အာဇာနည္ဗိမာန္


Source: from yanaung.blogspot.com and google search

( အာဇာနည္ဗိမာန္အား ကၽြမ္းက်င္ပညာရွင္ ရႈေထာင့္မွ မဟုတ္ဘဲ သာမာန္ျပည္သူတစ္ဦး အေနျဖင့္ ဗိသုကာရႈေထာင့္မွ ရႈျမင္ၾကည့္ပါသည္……။ )
ေရႊတိဂံုဘုရားရဲ့ ေျခရင္း ေျမာက္ဘက္မုခ္အနီးမွာ ရိွတဲ့ အာဇာနည္ဗိမာန္ကို “ေလးမ” ဘုရားတက္တိုင္း ကားေပၚကေန ျမင္သေလာက္ လွမ္းၾကည့္မိေနက်ပါ……။ ျပီးေတာ့ တခုခုကို ေတြ ့ရနိုးနဲ ့ ရွာမိတတ္တယ္……။ ဘာကိုရွာမိမွန္းလဲ မသိ…….။ ကားျဖတ္သြားတုန္း ၾကည့္ရတာဆိုေတာ့ ၾကည့္ရတာလဲ အားမရဘူး……။ ဒီအသက္ ဒီအရြယ္အထိ ဗိမာန္ရိွတဲ့ေနရာကို တခါမွ မေရာက္ဖူးေသးဘူး…….။ တေန ့ေတာ့ သြားျဖစ္ေအာင္ သြားဦးမည္…….။ အာဇာနည္ေတြ ေအးခ်မ္းပါေစ……ျငိမ္းခ်မ္းပါေစေတာ့လို ့ ဘုရားရိပ္နဲ ့ အနီးဆံုးမွာ ေနရာေပးခဲ့ေလသလား…….။ ေရႊတိဂံုဘုရား ၊ ေတာ္လွန္ေရးပန္းျခံ ၊ ေသြးေဆးကန္ ၊ လႊတ္ေတာ္ ၊ ရင္ျပင္ ၊ အာဇာနည္ဗိမာန္ စတဲ့ နိုင္ငံရဲ့ အေရးပါတဲ့ အထင္အရ အေဆာက္အအံုေတြကို တဆက္တစပ္တည္း တစုတေ၀းတည္း ျဖစ္ေအာင္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္လဲ ပါမွာပါ……။ ဗိမာန္ကိုတည္ေဆာက္ထားတဲ့ ေျမေနရာကို ၾကည့္မိျပန္ေတာ့ ေျမညီမဟုတ္……ကုန္းျမင့္ကေလး……ထို ့ေၾကာင့္ တခ်ိဳ ့က အာဇာနည္ကုန္း ဟုလဲ ေခၚခဲ့ၾကတယ္……..။ ေရွးျမန္မာေတြက ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ ဘုရားတည္ၾကတယ္…….ဂရိ ေတြက ကုန္းျမင့္ေပၚမွာ temple ေဆာက္တယ္…...ကုန္းျမင့္ မရိွရင္ ခံုျမင့္ ၾကီးေပၚမွာ ဘုရားေက်ာင္းေတြ ေဆာက္ခဲ့ၾကတယ္……။ ရည္ရြယ္ခ်က္က ကုန္းျမင့္ေပၚက အေဆာက္အဦးေပၚကို လြယ္လင့္တကူ မေရာက္ဘဲ ေလွကားေတြနဲ ့ တက္လာေစခ်င္တာ…….ေလွကားတထစ္တက္တိုင္း ေလးနက္တဲ့ခံစားခ်က္ေတြ ၊ ဦးညြတ္မႈေတြ ၊ ၀ပ္တြားမႈေတြ ၀င္လာေစခ်င္တာ……..။ ဗိမာန္ေပၚေရာက္ဖို ့ ဓါတ္ေလွကား မရိွဘူး…….က်ယ္ျပန္ ့တဲ့ ေလွကားထစ္ေတြကို တထစ္ခ်င္းတက္လာရတယ္…….။ တက္လာရင္းနဲ ့ ဗိမာန္ကို လွမ္းျမင္ေနရတယ္…….ျမင္ေနရင္းနဲ ့ ေလးစားမႈ ၊ ဦးညြတ္မႈ ၊ နွေျမာတသျဖစ္မႈ စတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြက ရင္ထဲမွာ တခုျပီးတခု ေနရာယူလာနိုင္တယ္……..။ အ၀င္၀ မုခ္ဦးေတြကလဲ ဦးညြတ္ေနတဲ့ပံုစံ အတြင္းကိုေကြးထားေတာ့ ၀င္လာကတည္းက ဦးညြတ္ျပီးသား……။ ဗိမာန္က ရဲရင့္မႈကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ အနၤီေရာင္……..။ အနီေရာင္ block က ၉ခု….. ထူးထူးျခားျခား block တစ္ခုမွာ ၾကယ္ျဖဴတစ္ခုရိွေနတယ္…… ။ နိုင္ငံလြတ္လပ္ေရးအတြက္ လမ္းျပၾကယ္လို ့မ်ား ညႊန္းဆိုခ်င္သလား……..။ ျပည္သူတို ့၏ ရင္ထဲတြင္ အျမဲလင္းလက္ေတာက္ပေနမည့္ ၾကယ္စင္ လို ့မ်ားေျပာခ်င္တာလား………။ ငယ္စဥ္ကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ့ အရိုးအိုးရိွတဲ့ ေနရာလို ့ သူမ်ားေျပာတာၾကားဖူးတယ္………။ ဗိသုကာ ဘာသာစကားနဲ ့ ေျပာရရင္ေတာ့ ၾကယ္ရိွေနတဲ့ ေနရာဟာ တျခားေနရာေတြထက္ ပိုထူးျခားသြားတဲ့ အတြက္ ဒီဇိုင္းကို unity ရိွေစတယ္……..။ ဗိမာန္ရဲ့ Form က vertical နဲ ့ horizontal effect ကိုညီညြတ္ေအာင္ ေပါင္းစပ္ထားတယ္…..။ ျငိမ္သက္လဲေလ်ာင္းသြားျပီ ျဖစ္ေပမယ့္ ရွင္သန္ေနတုန္းပဲ ဆိုတဲ့ အဓိပါယ္မ်ားလား……။ တကယ္လဲ ရွင္သန္ေနခဲ့တာ အနွစ္ ၆၀ ရိွသြားပါျပီ……..။ ဆက္လက္ျပီးေတာ့လဲ ရွင္သန္ေနဦးမွာပါပဲ………။ ။

P.S. အေ၀းကေနၾကည့္ရင္း “ေလးမ” ခံစားမိေနက် အေတြြးေလးေတြကို ေရးခ်ရံုသက္သက္ပါပဲ………။ ဒီဇိုင္းထုတ္ခဲ့တဲ့ ဗိသုကာ ဆရာ ဦးဆန္းဦးကေတာ့ ဒီထက္ ေလးနက္တဲ့ design concept ေတြနဲ ့ ပံုစံထုတ္ခဲ့တာပါ…….။

8 comments:

Sunday, July 15, 2007

စကားစုေလးတစ္ခု

ဂ်ဴး ေရးေသာ အခ်စ္ဆိုတာ ၾကိဳးနဲ ့သီဖို ့မလိုတဲ့ ပန္းကေလးေတြနွင့္ အျခား၀တၳဳတိုမ်ား မွ
မ်က္ရည္တစ္စက္မိန္းမ ” ကိုဖတ္ျပီးေနာက္…….
အသက္ ၃၉-၄၀ အရြယ္ OG မမတစ္ဦး၏ အမ္အက္စ္စီ ေက်ာင္းသား ဆရာ၀န္ တစ္ဦး အေပၚ မ်က္ရည္တစက္က်ရာမွ အေၾကာင္းျပဳျပီး တြယ္တာမိတဲ့ တဖက္သတ္ သံေယာဇဥ္ကို မ်က္ရည္တစက္ျဖင့္ အဆံုးသတ္ေပးထားေသာ ၀တၳဳတိုေလးျဖစ္သည္……။ တဖက္သတ္ဆိုေပမယ့္လဲ “ေလးမ” ကေတာ့ အေၾကာင္းရိိွလို ့ အက်ိဳးျဖစ္လာခဲ့တာလို ့ ျမင္တယ္……..။ မိန္းမေတြက ရက္စက္မႈ ၊ ဥေပကၡာျပဳမႈေတြကို ရင္ဆိုင္နိုင္ေပမယ့္ ဂရုစိုက္ခံရမႈ ၊ အေလးထားခံရမႈေတြကို ခံနိုင္ရည္မရိွၾကဘူး…..။
“ ရွင္စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့ ။ ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္အ့ံၾသတုန္လႈပ္သြားမလဲ ဆိုတာ ။ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္မွာရိွေနေသာ ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္္ တစ္ေယာက္၏ နွာေခါင္းစည္းအ၀တ္ထက္က မ်က္လံုးတစ္စံုမွာ မ်က္ရည္တစ္စက္ ဖ်တ္ခနဲတြဲခိုသြားတာကို ဘာေၾကာင့္ ရွင္ျမင္ရမွာလဲ ။ တကယ္ဆို ရွင့္မ်က္လံုးအၾကည့္က ခြဲစိတ္သည့္ ေဆာင္ရြက္မႈေပၚမွာပဲ တစ္သမတ္တည္း ရိွေနရမွာ မဟုတ္လား ။ ကၽြန္မကို လိုအပ္သည့္ ကူညီမႈေပးရင္း တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ကၽြန္မ၏ မ်က္လံုးကို ရွင္သတိထားမိေနခဲ့သည္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မအံံ့ၾသမိပါသည္ ။”
“…..ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီညက ကၽြန္မ၏ မ်က္ရည္ တစ္စက္ကို ရွင္သုတ္ဖယ္ေပးလိုက္သည့္ အျဖစ္သည္ ခြဲစိတ္ခုတင္မွာ အလုပ္လုပ္ေနသူ အားလံုးအတြက္ ေျပာစမွတ္က်န္ရစ္ခဲ့သည္…..

............
............
“ မမရဲ့ လက္ေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ သနားလိုက္တာ ”
ဆရာ၀န္မက ေက်ာင္းသားနဲ ့အသက္ခ်င္းကြာလွတာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားရဲ့ ေမတၱာကို လံုး၀ေမွ်ာ္လင့္္မထားပါဘူး…..။ လိုမယ္ထင္တာေလးေတြ ေပးဆပ္ရင္း ပီတိျဖစ္ေန ခဲ့ပံုရပါတယ္……။
“အဲဒီစကားက ငါတီထြင္ခဲ့တဲ့စကားမဟုတ္ဘူးဟ ၊ ဘုန္းသက္နိုင္တို ့ စကား၀ိုင္းကေန ၾကားခဲ့ရတဲ့ စကားလံုး ၊ နင္က သူ ့အေပၚ ေၾကာင္ေနတယ္တဲ့ ”
“ ခြဲစိတ္ခန္းမွာေရာ ၊ အျပင္မွာေရာ နင္က ဘုန္းသက္နိုင္ အတြက္ဆို ဘာမဆိုလိုက္ေလ်ာတယ္ဆို ၊ နင္က ဘုန္းသက္နိုင္ကို က်ေနတာတဲ့ ”
“ ဘုန္းသက္နိုင္က ဘာျပန္ေျပာလဲ”

“………ေတာ္စမ္းပါကြာ ၊ ငါ့မွာ အိုတီထဲမွာ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္ရတာက တစ္မ်ိဳး ၊ အျပင္ေရာက္တဲ့အခိုက္ေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေလးေနပါရေစ……တဲ့ ”
ဇာတ္လမ္းက ေက်ာင္းသားမွာ ရည္းစားရိွေနတယ္ဆိုရင္ ေျဖသာေသးတယ္…..။ အခုေတာ့…...။
ကၽြန္မ ရွင့္အေပၚ ထားခဲ့မိသည့္ ေပးဆပ္မႈသက္သက္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြကို ေၾကာင္သည္ ဆိုသည့္ စကားျဖင့္ ေပါ့သြမ္းေစခဲ့ရတဲ့ အတြက္ ကၽြန္မ အလြန္ ၀မ္းနည္းမိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ ။

မိန္းမတစ္ေယာက္ ( ဆရာ၀န္မ မွမဟုတ္ပါဘူး….)ရဲ့ အရွက္နဲ ့ ဂုဏ္သိကၡာကို စကားစု တခ်ိဳ ့နဲ ့ ျဖတ္ရိုက္ပစ္လိုက္တယ္…….။ တခ်ိဳ ့ စကားေတြ ၊ အသံုးအနႈန္းေတြ က တဖက္သားကို နစ္နာပါေစေတာ့ ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ ့ တမင္တကာေျပာတာ မဟုတ္ေပမယ့္ တခါတေလမွာ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ ထိခိုက္မႈေတြ ျဖစ္ေစတတ္ပါတယ္……။ “ေလးမ” ေတြးမိတဲ့ ေနာက္တခ်က္က “နံရံေတြမွာ နားေတြရိွေနပါလား” ဆိုတဲ့ တခ်က္…..။ ဘယ္စကားကိုမွ လက္လြတ္စပယ္မေျပာမိဖို ့ ၾကိဳးစားရဦးမယ္……။ မိန္းကေလးအုပ္စုရဲ့ စကား၀ိုင္းထဲမွာ “ ဟိုေကာင္…နင့္ကိုေၾကာင္ေနတယ္” ဆိုတဲ့ စကားကသိပ္ျပသနာ မရိွေပမယ့္ ေယာက်္ားေလးအုပ္စုၾကားမွာ ဒီစကားၾကား ရတဲ့အခါမွာေတာ့ မိန္းမတေယာက္အေနနဲ ့ (ဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ……မဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ) ေတာ္ေတာ္သိကၡာက် ပါတယ္……..။ စိတ္နာစရာလဲ ေကာင္းပါတယ္…..( ေလးမရဲ့ အျမင္ပါ) ။ ၂၁ ရာစုနွစ္ကို ေရာက္ေနေပမယ့္ တခ်ိဳ ့ေနရာေတြမွာ ေယာက်္ားေတြကို မိန္းမေတြ ရင္ေဘာင္တန္းလို ့ မရနိုင္ပါဘူး……..။ ဥပမာ ဒီလို စကားမ်ိဳး အေျပာခံခဲ့ရရင္ ဘာမွ မခံစားရပဲ ေနလို ့မရနိုင္ဘူး ထင္ပါတယ္…….။ ။

4 comments:

Wednesday, July 11, 2007

ေရးဖူးတဲ့ ကဗ်ာ…

“ေလးမ ရဲ့ Blog မွာ ကဗ်ာလဲ မရိွဘူး” လို ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာလို ့ မခံခ်င္တာနဲ ့ သစ္ရြက္လႈပ္တိုင္း ကဗ်ာေရးခ်င္တဲ့ အခ်ိန္က ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ စာအုပ္ထဲကေန ေသာ့ဖ်က္ျပီးေတာ့ ကူးေပးလိုက္ပါတယ္…….။ ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ အခုမွ ေကာက္ခါငင္ခါ ေပးလိုက္တာပါ…….။
myspace layouts, myspace codes, glitter graphics

“ေလးမ နွင့္ ေကာင္းကင္”
“ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္
ငါေလွ်ာက္မိရင္ ခလုတ္တိုက္မလား……
ဒါဆိုရင္.....
ေျမၾကီးကို ငံု ့ၾကည့္
ငါေလွ်ာက္ၾကည့္ လိုက္မယ္…….။
တခါတရံေတာ့.....
ေကာင္းကင္ကို သတိရ
ငါတမ္းတတဲ့အခါ
ေကာင္းကင္က ရယ္ေမာ
ငါကေတာ့ စိတ္ေမာ…..လို ့…….။
မၾကာခဏေတာ့.....
ေကာင္းကင္က ငါ့ကို
လက္ကမ္းလို ့ ၾကိဳတတ္ပါရဲ့…….
ဒါေပမယ့္ ငါေလ……
ကမ္းၾကိဳတဲ့ လက္ကို
လွမ္းခိုဖို ့ ခက္ေနလို ့………။

.......
.......
.......
.......
.......
ဒီလိုနဲ ့ ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲ.....
ေကာင္းကင္က ျပံဳးျပ
ငါကလဲ မုန္းမရေတာ့
ရုန္းမရတဲ့ အခ်စ္ေတြနဲ ့
ငါဟာ
မိုက္မဲ…..
လိႈက္လွဲစြာ ခ်စ္ခဲ့တယ္…….။ ”


11 comments:

Tuesday, July 10, 2007

Ready-made စြပ္ျပဳတ္

ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ ခ်က္ဖို ့ “ေလးမ” မနက္က ေစ်းသြားခဲ့ပါသည္……။ ၾကက္သားေစ်းေလး ေမးၾကည့္ေတာ့ ၆၀၀၀ ေစ်းပါ….. ။ ေလးမ က ေစတနာ အလြန္ေကာင္းေတာ့ အရသာရိွေအာင္ နွစ္ေကာင္ေလာက္ ျပဳတ္မွ အဆင္ေျပမွာ…….။ ခ်ိန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တစ္ေကာင္ကို ၇၀ သား……။ ဒါနဲ ့ဘဲ…….အေမႊးနုတ္ခံထားရတဲ့ အသက္မရိွတဲ့ ၾကက္ကို တခ်က္ငဲ့ၾကည့္ျပီး ေစ်းသည္ရဲ့ မ်က္ေစာင္းကို ေက်နပ္စြာခံယူရင္း ျပန္လွည့္ထြက္ ခဲ့ပါတယ္……။ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ…….ဟို လူမမာကလဲ လာလာ ေတာင္းေနတယ္…….။ ေလးမ ကလဲ စြပ္ျပဳတ္တိုက္ခ်င္တယ္………ဆိုေတာ့…..။ အၾကံေကာင္းရင္ တခ်က္ပါ……။ ဟိုနားက “ ထို Mart ” မွာ အထူးစပယ္ရွယ္ discount ဆိုျပီး တစ္ထုတ္၀ယ္ရင္ တစ္ထုတ္ အလကားရတဲ့ date expire ျဖစ္ဖို ့ တလၾကီးမ်ားေတာင္ လိုေသးတဲ့ ready-made ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ ထုတ္ေလး ေတြ ေျပး
၀ယ္လိုက္တာေပါ့………။ အခုေတာ့ ဒီ ready-made ေလးဘဲ ေသာက္ဦးေနာ္…..။ လခထုတ္ျပီးရင္ေတာ့ ၾကက္အစစ္နဲ ့ ျပဳတ္တိုက္ဖို ့ စဥ္းစားေပးပါမယ္…….။

ကုလားထိုင္တစ္လံုးသာ ေရြးထိုင္ပါ
အီတာလ်ံလူမ်ိဳး နာမည္ၾကီးအဆိုေက်ာ္ လူစီယာနို ပါဗေရာ့တီ (Luciano Pavarotti ) ( 1935- ) ၏ ဖခင္သည္ မုန္ ့ဖုတ္ သမားတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္ ။ သို ့ေသာ္ ဂီတဘက္တြင္ အလြန္ထက္သန္သည္ ။ သူ ့သားကို ေအာင္ျမင္ေသာ ဂီတပညာရွင္တစ္ဦး ျဖစ္ေစလိုေသာ ဆႏၵရိွသည္ ။ ထို ့ေၾကာင့္ ငယ္ရြယ္စဥ္မွာပင္ ေတးဂီတ အနုရသမ်ားနွင့္ ကၽြမ္း၀င္ေအာင္ ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့သည္ ။ ဖခင္၏ ပဲ့ကိုင္လမ္းညႊန္မႈ ၊ မိမိကိုယ္တိုင္ ထက္သန္တက္ၾကြစြာ အားထုတ္မႈတို ့ေၾကာင့္ ပါဗေရာ့တီသည္ ကမၻာသိ အဆိုေတာ္တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့သည္ ။
ေအာင္ျမင္ခဲ့ေသာ သူ ့ဘ၀နွင့္ ဆက္စပ္၍ ပါဗေရာ့တီက ဤသို ့သံုးသပ္ေျပာဆိုခဲ့သည္ ။
“ အေဖက ကၽြန္ေတာ့္ကို အသံေကာင္းလာေအာင္ တအားေလ့က်င့္ခိုင္းတာ ၊ အီတလီက ကၽြန္ေတာ္တို ့ဇာတိျမိဳ ့ မိုနာေဒသမွာ အာရီဂိုပိုလာဆိုတဲ့ အဆိုသင္ဆရာ တစ္ေယာက္ရိွတယ္ ၊ ကၽြန္ေတာ့္လို ညာသံဘဲ ၊ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို တပည့္ အျဖစ္ လက္ခံျပီး သင္ၾကားေပးတယ္ ၊ အဲဒီလို ေတးဂီတ လိုက္စားရင္းနဲ ့ ဆရာအတတ္သင္ ေကာလိပ္လဲ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ဖက္က တက္လိုက္ေသးတယ္ဗ် ၊ ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ အေဖ့ကို ကၽြန္ေတာ္ ေမးတယ္ ၊ “ အေဖ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းဆရာလုပ္ရမလား အဆိုေတာ္လုပ္ရမလား ” ဆိုေတာ့ အေဖကေျပာတယ္ ။ “ လူစီယာနို” တဲ့ ၊ “ မင္းကုလားထိုင္နွစ္လံုးထိုင္ဖို ့ ၾကိဳးစားရင္ အဲဒီကုလားထိုင္ႏွစ္ခုၾကားထဲ လိမ့္က်မွာပဲ ၊ မင္းဘ၀အတြက္ ကုလားထိုင္တစ္လံုးပဲ ေရြးရလိမ့္မယ္ ” တဲ့ ။ “အေဖေျပာတဲ့ အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ တစ္လံုးပဲ ေရြးလိုက္ပါတယ္ ၊ အဲဒီေနာက္မွာ ပညာသည္အဆင့္နဲ ့ စင္ေပၚစတက္ခြင့္ရဖို ့ ခုနစ္နွစ္တိတိ ေလ့လာရ သင္ၾကားရတယ္ ၊ စိတ္ညစ္စရာ စိတ္ဓါတ္က်စရာေတြလည္း အမ်ားၾကီး ၾကံဳရတယ္ ၊ အဲဒီကမွ တစ္ခါ မက္ထရိုပိုလီတန္ ေအာ္ပရာဇာတ္ရံုၾကီးမွာ ေဖ်ာ္ေျဖခြင့္ရတဲ့ အဆင့္ေရာက္ဖို ့ ေနာက္ထပ္ ခုနစ္နွစ္ ၾကိဳးစားရတယ္၊ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္တယ္ ၊ အုတ္စီတဲ့အလုပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ စာေရးတဲ့ အလုပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို ့ဘ၀အတြက္ ဘယ္အလုပ္ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့သည္ျဖစ္ေစ ၊ အဲဒီအလုပ္ထဲကို ကၽြန္ေတာ္တို ့ဘ၀တစ္ခုလံုး ထည့္ေပးနိုင္ဖို့လိုတယ္ ၊ ကိုယ္ေရြးတဲ့ အလုပ္ထဲမွာ ကိုယ့္ဘ၀ကို ျမွဳပ္နွံနုိင္မွ အဲဒီ အလုပ္မွာ ေအာင္ျမင္တယ္ ၊ ဒါ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ အဓိကေသာ့ခ်က္ပဲ ၊ အဲဒီေတာ့ ၾကိဳက္တဲ့ ကုလားထိုင္တစ္လံုးကို ခင္ဗ်ားေရြး ၊ ျပီးေတာ့ အဲဒီမွာ ျပတ္ျပတ္သားသား ထိုင္ဗ် ” ။
( ဆရာေဖျမင့္၏ နွလံုးသားအာဟာရ (၂) မွကူးသည္….မူရင္း-Choose One Chair)

သူငယ္ခ်င္းတို ့လဲ ထိုင္ခံုတစ္လံုးဘဲ ထိုင္ၾကေနာ္…….ဟိုမွာလဲထိုင္ခ်င္…..ဒီမွာလဲ လက္မလႊတ္နိုင္ ဟိုဟာေလးလဲ ၾကိဳက္…….ဒီေနရာေလးလဲ ပါခ်င္ ဆိုရင္ေတာ့ …… ျပဳတ္က်လိမ့္မယ္…….။ ျပဳတ္က်ခဲ့တဲ့ သူေတြလဲ မနဲေတာ့ဘူးေနာ……… ျပဳတ္မက် ေသးရင္ေတာင္ “ ဟိုပင္ ဒီပင္ ကူးပါလို ့……….” ဆိုတာ ၾကားဖူးမွာပါ…..၊ ေလးမ ေျပာခ်င္တာ အဲဒါဘဲ…….။ ။

2 comments:

Monday, July 09, 2007

ေဆးလိပ္ေသာက္သူမ်ား မဖတ္ရ….





* Source :ကိုျပဴး ႏွင့္ မျပံဳး (ကာတြန္း၀ိဇၨာ အလကၤာေက်ာ္စြာ ဦးဘဂ်မ္း)
----------------------------------------------------------------------
ေဆးလိပ္ေသာက္တယ္.......ၾကိဳက္လို ့ေသာက္တယ္.....ေပ်ာ္လို ့ေသာက္တယ္......
ညစ္လို ့ေသာက္တယ္......ေလလို ့ေသာက္တယ္.......စိတ္လႈပ္ရွားလို ့ေသာက္တယ္........ေသာက္ခ်င္လို ့ေသာက္တယ္.....။
ဘာေၾကာင့္ဘဲေသာက္ေသာက္ မေကာင္းတာေတာ့ အမွန္ဘဲ ( အရသာေတာ့ ရိွခ်င္လဲရိွမွာေပါ့ ေလ).....။
ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္ က်န္းမာေရးကို ထိခိုက္တယ္ ဆိုတာေတာ့ ေလးမ မေျပာေတာ့ဘူး......။
ဆရာ၀န္ေတြဘဲ ေျပာလိမ့္မယ္.........။ ေလးမ ေျပာခ်င္တာက ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္ ေသာက္တဲ့သူကိုယ္တိုင္ နဲ ့ သူ ့ပတ္၀န္းက်င္ကိုထိခိုက္တယ္........သူနဲ ့ထိေတြ ့ေနတဲ့ အသံုးအေဆာင္ေတြမွာ အနံ ့ေတြ စြဲေနတတ္တယ္.......။ သူကိုယ္တိုင္မွာလဲ အနံ ့ ေတြစြဲေနတတ္တယ္.......ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိမထားမိေပမယ့္ ကိုယ့္ေဘးကလူေတြက ဒီအနံ ့ကို အသက္ရွဴ လမ္းေၾကာင္းထဲ ရွဴသြင္းေနရတယ္......။ အားနာေပးလိုက္ပါ........။ ကိုယ့္အတြက္ကိုယ္ မစဥ္းစားရင္ေတာင္ ( မရိွေသးတဲ့...ရိွျပီးတဲ့ ) ရင္ေသြးငယ္ အတြက္ စဥ္းစားေပးလိုက္ပါ.......ကိုယ္၀န္ေဆာင္ရမယ့္ အမ်ိဴးသမီးေတြမွာဘဲ ဒီတာ၀န္ရိွတာ မဟုတ္ပါဘူး.........။ ဖခင္လုပ္မယ့္ သူေတြမွာလဲ တာ၀န္ရိွပါတယ္.......။ တခါက စီးကရက္ေသာက္ေလ့ရိွတဲ့ ဖခင္ရဲ့ ခ်ီေပြ ့ျခင္းခံရတဲ့.......နမ္းရံႈ ့ျခင္းခံရတဲ့ လသားကေလး ငယ္ေလးတစ္ဦး အသက္ရွဴ လမ္းေၾကာင္းဆိုင္ရာ ေရာဂါနဲ ့ အသက္ဆံုးခဲ့ဖူးပါသည္.........။ “ေလးမ” ရဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦး ငယ္ငယ္က အဆုတ္တြင္ ေရာဂါရခဲ့ရာ သူမရဲ့အေဖက ယူၾကံဳးမရျဖစ္စြာျဖင့္ ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္းကို အျပီးတိုင္ စြန္ ့လႊတ္ ခဲ့ရပါသည္........။ အဲဒီေတာ့ ေလးမရဲ့ blog ကို လာလည္ၾကတဲ့ ဦးဦး၊ ေဒၚေဒၚ ၊ ကိုကို ၊ မမ ၊ ေမာင္ေလး ၊ ညီမေလး မ်ားနွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ခင္မင္တတ္ေသာ ေလးမ မွ ခင္မင္မိ ပါေသာေၾကာင့္ “ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္းသည္ မိမိ ကိုယ္တိုင္နွင့္ မိမိပတ္၀န္းက်င္ရိွ သက္ရိွ သက္မဲ့ မ်ားကို ထိခိုက္ေစပါသည္ ” လို ့သတိေပးခ်င္ပါတယ္.....။ ။
( ကာတြန္းေလးတင္ရင္း ၾကံဳတုန္း ခ်ရာ လုပ္ၾကည့္တာပါ )

5 comments:

Saturday, July 07, 2007

ေနာက္တမိုး (သို ့) M.T.U မွာရြာတဲ့မိုး

ပုဂံသားက ရြာခိုင္းလို ့ တမိုးေတာ့ ရြာျပီးုျပီ……..အခုတခါ EOT လုပ္ေပးထားတဲ့ ေက်းဇူးရွင္ၾကီး ကိုရန္ေအာင္က “ စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူေဟာင္းတစ္ဦးရဲ့ မိုးရြာခဲ့ေသာ ရက္စြဲမ်ား ” ကိုသိခ်င္ပါတယ္ဆိုလို ့ အတိတ္ကို အာရံုခံျပီး ၾကိဳးစားပမ္းစားထပ္ရြာလိုက္ရပါတယ္……။
M.T.U မွာ ရြာတဲ့မိုး…..


(အေဆာင္ေခါင္မိုးေပၚကေန ေတာင္ေတြဘက္ကို လွမ္းရိုက္ထားတဲ့ ပံုပါ.......ဒီေခါင္မိုးေပၚ အေဆာင္မွဴးမသိေအာင္ ညဘက္ၾကီး ခိုးတက္ျပီး “ေလး” နဲ ့ “မိ” ၾကယ္ေတြ ေရခဲ့ဖူးပါသည္......“မိ” က “ေလး”
နဲ ့ ရန္ျဖစ္တဲ့ အခါ ဒီေခါင္မိုးေပၚတက္ျပီး စိတ္ေကာက္တတ္ပါသည္......)




၀ရန္တာမွာ ထြက္ရပ္ျပီး…..ေတာင္ေတြဆီကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္……။ ေအာ္…..မိုးရြာေနပါလား……“မိ….ေရ……..လာၾကည့္စမ္းေဟ့…….ေတာင္ေပၚမွာ မိုးရြာေနတာ သိပ္လွတာဘဲ……..”။ ေတာင္ေတြဘက္မွာမိုးရြာေနေပမယ့္ “ေလးမ”တို ့ အေဆာင္မွာေတာ့ မိုးမရြာဘူး…..။ မိုးမရြာေတာ့ မိုးမပက္ဘူး…….မိုးမပက္ေတာ့ ၀ရန္တာမွာ ထြက္ရပ္
လို ့ရတယ္…….၀ရန္တာမွာ ထြက္ရပ္လို ့ရေတာ့……. ေတာင္ေပၚမွာရြာေနတဲ့မိုးကို ၾကည့္ျပီး တေယာက္ေယာက္ကို လြမ္းလို ့ရတယ္……၊ သီခ်င္းဆိုလို ့ရတယ္……။
…………………..
“ မိ…..ေရ…..တိမ္ညိဳ တိမ္မဲေတြ ေတာင္္ေပၚကျဖတ္ျပီး…. ဒီဘက္က္ို ေရြ ့လာ ျပီေဟ့…..ရြာေတာ့မယ္ထင္တယ္…….” ေျပာလို ့မွမဆံုးေသး……… မိုးစက္ေတြက ၀ရန္တာေပၚ လြင့္စင္က်လာသည္………။ အခန္းတခါးကို တေဒါက္ေဒါက္ ေခါက္သံၾကားရျပန္တယ္………( ေလထန္ကုန္းထဲကလို Let me in ေတာ့မဟုတ္ဘူး….)..။ ပဲပဲတို ့ အုပ္စု……“ငါတို ့…..မိုးေရခ်ိဳးၾကမလို ့……နင္တို ့ေရာ ခ်ိဳးမလား”တဲ့……။ နွစ္ခါမေခၚရဘူး……“ ေအးလာခဲ့မယ္…….” ။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ နဲ ့ရွပ္ လက္ရွည္ …..အျမန္လဲျပီး…..အေဆာင္ေပၚတီကို ေပၚက
၀ရန္တာ အက်ယ္ၾကီးဆီကို ခ်ီတက္……..မိုးေရထဲမွာ……မတ္တပ္ရပ္ျပီး……..ေခါင္းေမာ့…….အဲဒါ…..မိုးေရခ်ိဳးတာဘဲ……။ အေဆာင္မွဴးကေတာ့……မသိရွာဘူး…..(သူလဲ မိုးေအးေအးနဲ ့ ေကြးေနရွာမွာ )…..။
“ ဟယ္…ဟိုမွာ……စစ္ကိုင္းသား……စက္ဘီးၾကီးနဲ ့ တို ့အေဆာင္ဘက္ကို လာေနတယ္…….ေဘာ္ေဘာ္တို ့ေရ…….ရန္သူလာတယ္……၀ပ္…..” ….။ လက္ရန္းကို အကာအကြယ္ျပဳျပီး

၀ပ္လိုက္ရတယ္…….စပ္စုခ်င္စိတ္ေတြက ခ်ိဳးနွိမ္လို ့ မရေတာ့……အသာေလး ေခါင္းေထာင္ျပီး ခိုးၾကည့္ၾကတယ္……..။ ေက်းဇူးရွင္က သစ္ပင္ေအာက္မွာ စက္ဘီးေလး ေဒါက္ေထာက္ျပီး ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ရဲ့ အခန္း မ်က္ေစာင္းထိုး ေနရာေလာက္ကရပ္ျပီး……..“ မမေရ…….မမ……မမကိုခ်စ္တယ္……” တဲ့……။ မိုးရြာထဲမွာလာျပီး ေရာဂါသည္းျပေနတာ…….အေအးမိျပီး ေသပါေစလို ့ ဆုေတာင္းျပီး…….“ေလးမ” တို ့လဲ ကုတ္ကုတ္…..ကုတ္ကုတ္ နဲ ့ တပ္ဆုတ္ ခဲ့ၾကရတယ္……။ မဆုတ္လို ့ဘယ္ရမလဲ…….မိုးေရခ်ိဳးတာ ျမင္သြား လို ့ကေတာ့…… ေယာက်္ားေလးေဆာင္က အရက္၀ိုင္းမွာ ျမည္းစရာသတင္းစကား ျဖစ္သြားျပီး…… ေနာက္တေန ့…..ေက်ာင္းသြားတဲ့အခါ ရစရာမရိွေအာင္ အဖဲ့ခံရမွာေလ…..။ စစ္ကိုင္းသားကေတာ့ မိုးေရထဲမွာ……ေ၀ဒနာေတြ ရုပ္သိမ္းပါဦး……” တဲ့……ေၾကြလို ့ ေကာင္းတုန္း…….။
…………………..
အဲဒီညက…….မိုးေတြ သည္းခဲ့တယ္……။ ေျမၾကီးက်င္းတူးျပီး ေခြးသားေလးေတြ ေပါက္ထားတဲ့ အေဆာင္ကစားၾကြင္းစားက်န္ေတြ စားေနက် ေခြးမၾကီးကို စိတ္ပူသြားမိတယ္…….။ မနက္နိုးလာေတာ့ ေဘးမွာ “မိ” မရိွဘူး……( ခါတိုင္းဆို သူက ၅ မိနစ္…၅မိနစ္ ဆိုျပီး ျပန္အိပ္ေနက်)……။ မ်က္နွာသစ္ျပီး
၀ရန္တာက ထြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိုးဖြဲေတြၾကားမွာ မိုးကာအက်ီၤေလးနဲ ့ ကယ္ဆယ္ေရးသမား “မိ”ကိုေတြ ့ရတယ္…….။ ေျမျပိဳျပီး ပိတ္မိေနတဲ့ ေခြးသားေပါက္ေလးေတြကို တေကာင္ျပီးတေကာင္ ကယ္ထုတ္ျပီး အေဆာင္ေလွကားေအာက္ကို ပို ့ေပးေနတယ္ေလ…….။ “ေလးမ….ေရ……. အ၀တ္ေဟာင္းေတြယူခဲ့……ဒီေကာင္ေတြ…..သိပ္ခ်မ္းေနတယ္” တဲ့……။ “ေလးမ” အ၀တ္ ၃ ထည္ ဒါနလုပ္လိုက္ရတယ္……..။ မိုးေတြစိုေနတဲ့ “မိ” က “ေလးမ” အတြက္ေတာ့ “နိုက္တင္ေဂး” လိုဘဲ……..။
…………………..
အဲဒီေန ့က……..ရန္ကုန္က ဗိသုကာ တစ္ဦးလာျပီး ေဟာေျပာတယ္…….။ လူမစံုဘူး…….ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္လိုေနတယ္……….မိုးကလဲ ဖြဲဖြဲရြာေနတယ္…… ေဟာေျပာပြဲျပီးေတာ့ “ေလးမ” တို ့ျပန္လာၾကတယ္……..ေဟာ…….ေတြ ့ ပါျပီ…..ထိုေက်ာင္းသား……ေကာင္မေလးနဲ ့ မိုးကာအက်ီၤခ်င္းလဲ
၀တ္ျပီး…….. စက္ဘီးေလးတြန္းလို ့……မိုးေရထဲမွာ…….MTV ရိုက္ေနသလား….မွတ္ရတယ္……။ သူတို ့ကို ေလွာင္မိေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာက်ိတ္ျပီး အားက်သြားသလား…….မေသခ်ာဘူး…… မမွတ္မိေတာ့ဘူး……ၾကာခဲ့ျပီကိုး…..။
…………………..
ေနာက္ဆံုးနွစ္ေရာက္ျပီ……..မၾကာခင္…….သူငယ္ခ်င္းေတြ……ခြဲၾကရေတာ့မယ္……။ အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ ေမျမိဳ ့တက္လည္ၾကတယ္………။ လည္စရာကုန္ေတာ့ DSTA (DSIT) ကို ၀င္ၾကည့္ခ်င္လာတယ္…….သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူ ့သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရိွတယ္….. တဲ့……။ DSTA ၀င္းၾကီးထဲေရာက္ေတာ့……သူတို ့ အေဆာင္ေတြက မိုက္လိုက္တာ……

ငါတို ့အေဆာင္ေတြနဲ ့ တျခားစီဘဲ……ဧည့္ေတြ ့ေဆာင္လဲ သီးသန္ ့ ရိွတယ္……ျမင္ျမင္သမွ်……ကိုယ့္ေက်ာင္းနဲ ့နိႈင္းယွဥ္ျပီး အားက်ခဲ့ရတယ္……..။ ဧည့္မွတ္တမ္းမွာ စာရင္းေပး……သူ ့သူငယ္ခ်င္းကို ေစာင့္…….တိုက္ပံုနက္နဲ ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြက ကြက္ၾကည့္ ကြက္ၾကည့္…….။ သူ ့သူငယ္ခ်င္းကျပံဳးျဖဲျဖဲနဲ ့……ေကာင္မေလးေတြ တအုပ္ၾကီး သူ ့ကိုလာေတြ ့လို ့ ဂုဏ္ယူ ၀့ံၾကြား ေနပံုရပါတယ္……..။ တစ္ေယာက္နဲ ့ တစ္ေယာက္ မိတ္ဆက္……… သူတို ့ခ်င္း စကားနဲနဲပါးပါး ေျပာျပီးေတာ့…..ျပန္ခဲ့ၾကတယ္ ……..မိုးကရြာလာျပီေလ……။ ျပန္ေရာက္ျပီး တစ္ပတ္ေလာက္ ေနေတာ့ သူငယ္ခ်င္းဆီကို ထိုပုဂၢိဳလ္ဆီက
ခ်စ္သ၀ဏ္လႊာေရာက္လာတယ္……… ေမျမိဳ ့မွာ မိုးရြာခဲ့မိတာကိုး……..။
…………………..
“ေလးမ” က “သူ” မိုးမိမွာ သိပ္ေၾကာက္တယ္…..သူက “ေလးမ” ကို မၾကင္နာေပမယ့္ “ေလးမ” က သူ ့ကိုသိပ္တန္ဖိုးထားတယ္………။ မိုးရြာရင္ “ေလးမ” မိုးစိုခ်င္စိုပါေစ…..သူ မစိုေအာင္ၾကိဳးစားခဲ့တယ္……..။ “သူ” ဆိုတာ “ေလးမ” ဆြဲထားတဲ့ Drawing paper ေတြေလ…….။ မိုးရြာရင္ Drawing Paper ေတြကို ရင္မွာပိုက္……..ျပီးမွ အေပၚကမိုးကာအကီၤ်ထပ္၀တ္ျပီး ေက်ာင္းသြားရတယ္……..။ ညေပါင္းမ်ားစြာ အိပ္ေရးပ်က္ခံျပီး ဆြဲထားရတာ…..မိုးစိုလို ့ ဘယ္ျဖစ္မလဲ……။
…………………..
အျပင္မွာ မိုးရြာေနတယ္……..။ ျပတင္းေပါက္ပိတ္ထားလို ့ မိုးလဲမပက္ပါဘူး……။ ဒါေပမယ့္ “ေလးမ” မိုးေတြစိုေနတယ္……..အတိတ္က မိုးေရစက္ေတြ စိုေနတယ္……။ ။

6 comments:

Thursday, July 05, 2007

အမတ္ၾကီးႏွင့္ တိုးတိုးတိတ္တိတ္…..

မင္းကြန္းေခါင္းေလာင္းၾကီးနားမွာ “ေလးမ” ထိုင္ေနသည္........။ ပြဲထဲက ၀န္ၾကီးအက်ီၤ
၀တ္ထားေသာ ဘဘၾကီးတစ္ဦး အနားေရာက္လာသည္.........။ သူ ့နားက နားကပ္ၾကီးကလည္း အၾကီးၾကီး..... ခုေခတ္ခ်ာတိတ္ေတြတပ္သလို စိန္နားကပ္ေသးေသးေလးလဲ မဟုတ္ဘူး......။ ေက်ာက္နားကပ္ အၾကီးၾကီးနဲ ့........မ်က္နွာကျပံဳးရႊင္ရႊင္......အကီၤ်ၾကီးဖားလ်ားဖားလ်ားနဲ ့ ဘဘၾကီးကိုၾကည့္ျပီး “ေလးမ” ျပံဳးစိစိျဖစ္သြား၏ .......။
အကင္းပါးလွေသာ ထိုဘၾကီးက “ဟဲ့ သူငယ္မ.....ဘယ္အတြက္ေၾကာင့္....သင္ျပံဳးသနည္း......”
ေလး - “ ဘၾကီးကလဲ ဇာတ္ကျပီး အက်ီၤမလဲဘဲ ထြက္လာေတာ့.....ရယ္ခ်င္တာေပါ့.....”
“ တယ္.....ငါ့ ကိုေတာင္မသိဘူးလား ဟဲ့.......ထူးေတာ္ျမဴးသည့္ ဦးေပၚဦး ဆိုတာငါဘဲ.......”
ေလး- “ တကယ္ေျပာတာလား......ဒါဆို မွန္မမွန္ စစ္ေဆးမယ္.....ဒီေခတ္မွာ အတုအေယာင္ေတြကမ်ားလြန္းလို ့........လြယ္လြယ္နဲ ့ေတာ့ လက္မခံနိုင္ဘူး.....”
ေပၚ- “ စစ္ခ်င္ရင္လဲ စစ္လေရာ့ဟယ္.....ဘယ္ဘက္ကစစ္စစ္.......ညာဘက္ကစစ္စစ္.....အျဖစ္မရိွတဲ့ ဦးေပၚဦး မဟုတ္ဘူး.....”
ေလး- “ သိပ္ေတာ့ မခက္ပါဘူး.......ဟိုနားက ျခေသၤ့ၾကီး နွစ္ေကာင္ကို ဦးေပၚဦးက ဘာေျပာခဲ့ သလဲ....ဆိုတာေလးဘဲ မွန္ေအာင္ေျဖ....”
ေပၚ- “ ဟဲ့....သူငယ္မရဲ့......စစ္ေဆးတယ္လဲ ဆိုေသးတယ္.....ဒီေလာက္ ျပီးစလြယ္ေမးရသလား.......နင္တို ့ေခတ္ လူငယ္ေတြ.....တယ္ခက္သကိုးကြဲ ့.......ေမးလည္းေမးခ်င္ေသး......ေမးလဲမေမးတတ္ဘူး......ျခေသၤ့ၾကီး နွစ္ေကာင္ကို ဘာေျပာသလဲဆိုတာ ဘိုးေတာ္ဦး၀ိုင္း မေရာက္လာခင္မွာလား......ေရာက္လာျပီးမွလား.......ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေျပာတဲ့ စကားကို သိခ်င္တာလဲ.....”
ေလး-“ နွစ္ခုစလံုးဘဲ.....အဘရာ......” (ေလးမ ကလဲ ထံုးစံအတိုင္း ကိုယ္တလြဲလုပ္တာ မသိသာေအာင္ စကားကို လံုးခ်လိုက္သည္ )
ေပၚ- “အိမ္း......ဘုရင္ မရိွတုန္းကေတာ့ ကဲ့ရဲ့မလို ့ဘဲ.......ဘုရင္ အနားေရာက္လာျပီး.....ဟဲ့ ေပၚဦး....နင္က...ငါ၏ ျခေသၤ့ၾကီးမ်ားကို
ဘယ္သို ့ကဲ့ရဲ့ အ့ံနည္းဆိုေတာ့ လဲ.......... အေရွ့ဘက္ကမ္းသို ့ ခုန္ေတာ့မည့္ အသြင္ေဆာင္ေနေၾကာင္းပါ လို ့ေျပာခဲ့သကြဲ ့......”
ေလး- “ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ဦးေပၚဦးအစစ္ ဆိုတာ လက္ခံလိုက္ျပီ.......။ ဟား....ဟား......အမတ္ၾကီးကလည္း....ဘိုးေတာ္ဦး၀ိုင္းကို သိပ္ေၾကာက္တာဘဲေနာ္......”
ဘဘၾကီးမ်က္နွာမွာ ခ်ိဳရာမွတည္.....တည္ရာမွျပံဳး.....ျပံဳးတံုုးတံုးနဲ ့ တခုခုကို ဖြင့္ဟခ်င္တဲ့ အရိပ္အေယာင္ေတြ ျမင္ေနရသည္.......။ “ေလးမ” ကလည္း အကင္းပါး ပါသည္......။
ေလး-“ ဘယ္လိုတုန္း ဘဘရဲ့.....ေၾကာက္ရင္လဲ ေၾကာက္တယ္ေပါ့.....
၀န္ခံလိုက္စမ္းပါ.......” (အဲသလို ဆြေပးလိုက္သည္.....)
ေပၚ-“ ခုမွေတာ့ ဦး၀ိုင္းလဲ ေသသြားပါျပီ....တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေျပာျပရေသးတာေပါ့ကြယ္.....က်ဳပ္က...
ဦး၀ိုင္းကို ေၾကာက္လို ့မဟုတ္ဘူး......သူငယ္မရဲ့......”
“ေလးမ” မ်က္လံုးျပဴးသြားျပီး အေယာင္ေယာင္အမွားမွားနွင့္ ေဘးဘီ၀ဲယာကို ၾကည့္မိသြား၏.......။
ေပၚ- “က်ဳပ္က......တကယ္ေတာ့........ျခေသၤ့ၾကီးေတြကို ေၾကာက္လို ့......”
ေလး- “ ဘဘကလဲ.....အရုပ္ၾကီးေတြကို......ဘာေၾကာက္စရာရိွလဲ........”
ေပၚ- “ ဟဲ့.......သူတို ့က အရုပ္ဆိုေပမယ့္ ဘုရားနားကျခေသၤ့ေလ.......”
ေလး- “ ဘာမွလဲ....မဆိုင္ဘူး.....”
ေပၚ- “ ပိန္းလွခ်ည္လား......သူငယ္မရယ္.......ဘုရားနားေနေတာ့ တန္ခိုးရိွသေပါ့.....ကြဲ ့.......”
ေလး- “ ေအာ္......အဲသလို.......လား......”
“ေလးမ” မ်က္စိထဲတြင္ ျခေသၤ့ၾကီးက တန္ခိုုးျဖင့္ “အားခ်ေလာင္း” ဟု မန္းမႈတ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ လက္က ေျခေထာက္ေနရာ ေရာက္သြား၍ ေျခေထာက္က လက္ေနရာ ေရာက္သြားေသာ အမတ္ၾကီးဦးေပၚဦးကို ျမင္ေယာင္ၾကည့္ျပီး ရယ္ခ်င္လွေသာေၾကာင့္ ပါးစပ္ကို အုပ္ထားရသည္......။
..........
က်င့္သားရေနေသာ မ်က္လံုးတစ္စံုက အလိုလို ပြင့္လာေသာေၾကာင့္ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့.....မနက္္ ၆နာရီ......။ နာရီေဘးမွာက ညက ဖတ္လက္စ “ ထူးေတာ္ျမဴးသည့္ ဦးေပၚဦး ေလွ်ာက္ထံုးပံုုျပင္မ်ား” စာအုပ္ကေလး........။ စာအုပ္အဖံုးေပၚက ဦးေပၚဦး က “ေလးမ” ကို ျပံဳးတံုးတံုး ၾကည့္ေနသည္......။ “ေလးမ” ကလည္း.......သိေနတယ္ေနာ္.....ဆိုတဲ့ ပံုစံနဲ ့ အမတ္ၾကီးကို ျပံဳးျပလိုက္ပါသည္.....။ ။

2 comments:

Tuesday, July 03, 2007

ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ားေန ့ကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္….

ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ားေန ့….ဇူလိုင္လ (၃) ရက္…..ဟူေသာ အျပာေရာင္ ဆိုင္းဘုတ္ အၾကီးၾကီးကို ရန္ကုန္ျမိဳ ့ရဲ့ အခ်ိဳ ့ေသာေနရာမ်ားမွာ ေတြ ့ေနရတာ တပတ္ေလာက္ ရိွသြားပါျပီ ။ ဒီေန ့ေတာ့ အဲဒီေန ့ကို တကယ္ေရာက္လာခဲ့ပါျပီ…….။ International Women’s Day ကေတာ့ မတ္လ ၈ ရက္ …….။ ျမန္မာကေတာ့ ဇူလိုင္ ၃ ရက္တဲ့……။ ဘယ္ေန ့ျဖစ္ျဖစ္ပါ….. ခုလို သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ရိွလာတယ္ဆိုတာကိုက အမိ်ဳးသမီးေတြ ေနရာရ….. အေရးပါလာတဲ့ သေဘာရိွပါတယ္……..။ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြက အခုမွ အေရးပါ အရာေရာက္ လာတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး……။ ေနရာတကာ အေရးပါ အရာေရာက္ခဲ့တာ ၾကာ….လွပါျပီ…….။ ဦးပုညက ဆဒၵန္ဆင္မင္း ဇာတ္ထဲမွာ “ သူ ့မယားငိုခဲ့လွ်င္….. ဟိုလူၾကီးက ပ်ာယီးပ်ာယာ…..ဘဇာအေရး မေတြးမေၿမာ္ ….” လို ့ သေရာ္ခဲ့တာကိုၾကည့္ရင္ မိန္းမေတြ ဘယ္ေလာက္အေရးပါလဲ သေဘာေပါက္……။ သီေပါမင္းရဲ့ အိမ္သူသက္ထား စုဖုရားရဲ့ အေရးပါ အရာေရာက္လိုက္ပံုမ်ားကေတာ့ ရာဇ၀င္မွာ စာတြင္ရစ္ပါေပတယ္…….။ အမ်ိဳးသမီး စြမ္းေဆာင္ရွင္ စုဖုရားရဲ့ ၾကီးမားလွတဲ့ ေက်းဇူး က …….ေမာင္ေပ်ာ္ျမဴးတဲ့ ေဆာင္ေတာ္ကူးတဲ့…..အေလ့အထကို ပယ္ဖ်က္နိုင္ခဲ့တာပါဘဲ…….( နန္းမေတာ္မယ္နု…၊ ဆင္ျဖဴမရွင္….စတဲ့ ၾသဇာ ၾကီးမား မိန္းမသားေတြလည္း ရိွခဲ့…..ရိွဆဲ…..ရိွလတၱံ ့ ပါဘဲ )။ အခုေခတ္မွာလည္း မိခင္နွင့္ကေလး ၊ အမ်ိဳးသမီးေရးရာ ၊ အမ်ိဳးသမီး စြမ္းေဆာင္ရွင္မ်ား စတဲ့အသင္းၾကီးေတြက အမ်ိဳးသမီးေေတြရဲ့ အေရး...ျပႆနာ... အ၀၀ကို တာ၀န္ယူေျဖရွင္း ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတယ္လို ့ ေျပာပါတယ္…….။ ၀မ္းေျမာက္စရာ ေကာင္းပါတယ္……။ ၾကံဳတုန္းေက်ာင္းတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုကို မွ်ေ၀ခ်င္ပါသည္……။ “ေလးမ” တို ့ ဗိသုကာေက်ာင္းသား ေတြက ေနာက္ဆံုးနွစ္မွာ
ဘြဲ ့ယူစစ္တမ္းလို ့ေခၚတဲ့ Thesis လုပ္ရပါတယ္…….(တျခားေမဂ်ာေတြက မာစတာတန္းေရာက္မွ Thesis လုပ္ရတာ)……။ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ အေဆာက္အဦ အမ်ိဳးအစားကို ေရြးခ်ယ္ျပီး ဒီဇိုင္း လုပ္ျပရတာ……ေက်ာင္း ၊ ေဆးရံု ၊ ျပတိုက္ ၊ ကဇာတ္ရံု …..စတဲ့ ၾကိဳက္တဲ့ အေဆာက္အဦ ….ေခတ္နဲ ့ ေလ်ာ္ညီတဲ့ အေဆာက္အဦ….. ကိုေလ့လာသံုးသပ္ျပီး ပံုစံထုတ္ေပးရတယ္…….။ တစ္နွစ္ မွာေတာ့ ေခတ္ကို မ်က္ေျခမျပတ္တဲ့ ေက်ာင္းသူတစ္ဦးက “ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ရံုးခ်ဳပ္ ” ကို ဘြဲ ့ယူစစ္တမ္းအျဖစ္ တင္သြင္းမည့္ အေၾကာင္း ဆရာနဲ ့ ေဆြးေႏြးပါတယ္…..။ ဆရာက
“ မင္း......ရံုးခ်ဳပ္က ဘာေတြလုပ္မွာလဲ……” လို ့ေမးပါတယ္……။ ေက်ာင္းသူက ေတာ္ေတာ္နွင့္ မေျဖ…….။ စိတ္မရွည္ေတာ့တဲ့ ဆရာက အခုလိုေျပာခဲ့ပါတယ္…….
အမိ်ဳးသမီးမ်ားရံုးခ်ဳပ္မွာ……..ေယာက်္ားေတြေခၚျပီး……ပါးရိုက္မွာလား…….ကြ…….” ( အေဆာက္အဦမွာ ျပဳလုပ္မယ့္ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားကို သိမွ ဘာအခန္း ေတြထည့္မယ္…… .အက်ယ္အ၀န္းဘယ္ေလာက္ထားမယ္……ဆိုျပီး အာခီတက္ က ဒီဇိုင္းထုတ္နိုင္မွာမို ့လို ့ ဆရာၾကီးက အခုလို ေျပာခဲ့တယ္လို ့ ယူဆပါတယ္…….) ။
ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး “ေလးမ” မွ အေရးပါ အရာေရာက္လွေသာ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ားကို ဤ Post ျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳ လိုက္ပါသည္…….။ ။

2 comments:

Sunday, July 01, 2007

လြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ နွစ္က….

(ဇြန္ ၃၀ ) မေန ့က ၁၀ တန္းေတြ ေအာင္စာရင္းထြက္တယ္....။ ဂုဏ္ထူးနဲတယ္လို ့ ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ ကေျပာတယ္....။ ရန္ကုန္ကလူေတြေျပာတာေတာ့ သခ်ၤာလည္း သိပ္မထြက္ၾကဘူးတဲ့......။ ၁၀ တန္းေျဖထားတဲ့သူေတြေတာ့ ငိုၾက ေပ်ာ္ၾက ဦးေတာ့မွာဘဲ.......။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ နွစ္က ၁၀တန္း ေအာင္စာရင္းကို “ေလးမ”လည္းရင္ခုန္ခဲ့ပါတယ္......။ မနက္ ၆ နာရီမွာ နံေစာ္ညစ္ပတ္ေနတဲ့ ကိုယ္လို သူလို လူေတြၾကားမွာ
တိုးေ၀ွ့ျပီးၾကည့္ခဲ့ရတယ္.......။ ရင္ခုန္တယ္သာေျပာရတာ.....စိတ္က သိပ္မတက္ၾကြလွဘူး.......တျပည္လံုး ၁ မွ ၁၀ ၀င္တဲ့ စာရင္းက ထြက္သြားတာၾကာျပီကိုး........။ အတန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္ပါသြားတယ္.......။ ျမတ္သဇင္ေအာင္က ၁ ၊ ေမနွင္းက ၅ ၊ ေသာ္ၾကီးက ၁၀.........။ “ေလးမ”က.......ဘာမွမဟုတ္....။ ေအာင္စာရင္းၾကည့္ေတာ့ ျမန္မာစာမပါဘူး......။ ၀မ္းမနည္းပါဘူး .......စာစီစာကံုးမွ မေရးတတ္တာ......ဘယ္တုန္းကမွလဲ ဂုဏ္ထူးမရခဲ့ ဖူးပါဘူး.......။ အေမက အမ်ိဳးေတြဆီ ဖုန္းဆက္ျပီးၾကြားေနသံၾကားရေတာ့လဲ တယ္ဟုတ္တဲ့ ငါဘာလား ဆိုျပီး ေပ်ာ္သြားတယ္......။ အေရးၾကီးတာက ဘာလိုင္းေလွ်ာက္မလဲ......ဘာဆက္လုပ္မလဲ......စဥ္းစားရျပီ......။ နိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို ့ကေတာ့ အခုေလာက္လဲ ေခတ္မစား......၊ ပိုက္ဆံလည္းမတတ္နိုင္....၊ မိန္းကေလးလည္းျဖစ္ေတာ့......ပယ္ခ်လိုက္တယ္......။ ျပည္တြင္းကေက်ာင္းေတြကိုဘဲ စဥ္းစားထားလိုက္တယ္.......။ ဆရာ၀န္....အင္ဂ်င္နီယာ....လံုး၀
၀ါသနာမပါဘူး.......။ ျဖစ္ခ်င္တာက ေရွ့ေန.......။ ဆရာမ ဂ်ဴးရဲ့ “ေၾကမြ သြားေသာတိမ္တိုက္မ်ားအေၾကာင္း” ဖတ္ျပီး ေရွ့ေနရူး ရူးခဲ့တာ......။ မိဘေတြကလည္း အမွတ္စာရင္းထုတ္ျပီးမွ စဥ္းစားတဲ့......။ အမွတ္စာရင္းထုတ္ျပီးေတာ့ ေမေမက “ သမီးရယ္....ေဆးေက်ာင္းေလးတက္လိုက္ပါ” တဲ့......။ ဘယ္ရမလဲ.....“ေလးမ” ဘဲ.....အစကတည္းက အေဖနဲ ့ စာခ်ဳပ္ခ်ဴပ္ထားတာ.....။ အတတ္နိုင္ဆံုးၾကိဳးစားမယ္ ...... ေဆးေက်ာင္းမတက္ဘူး..... ေဆးေက်ာင္းတက္ခိုင္းမယ္ဆိုရင္ ေကာင္းေကာင္းမေျဖဘူး.....
လို ့ ေဆြးေႏြးထားျပီးသား......။ ဘာလို ့ဆရာ၀န္ မလုပ္ခ်င္တာလဲဆိုေတာ့ ၾကားေကာင္းေအာင္ ေျဖရရင္ ရြံလို ့.....အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရရင္ ေၾကာက္လို ့....။ လူကိုယ္ထဲက ကလီစာေတြ......ေသြးသံရဲရဲေတြကို ေၾကာက္လို ့......ေဆးရံုမွာ တာ၀န္က်ေနတုန္း ညၾကီးအခ်ိန္မေတာ္ ဓါးတန္းလန္းၾကီးနဲ ့ လူနာေရာက္လာခဲ့ရင္......ဆိုတဲ့ အေတြးၾကီးက ေတာ္ေတာ္ေျခာက္ျခားေစခဲ့တယ္.......။ ေနာက္တခ်က္က သူမ်ားကို ေဆးထိုးဖို ့....ဓါးနဲ ့ခြဲဖို ့ သတၱိမရိွဘူး....။ ကိုယ္တိုင္သာ ေဆးရံုတက္လိုက္....ဆင္းလိုက္....ခြဲစိတ္ခံလိုက္နဲ ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးခံနိုင္တာ.....သူမ်ားကိုေတာ့ မလုပ္ရဲဘူး.......။ ဘယ္ေလာက္ေၾကာက္စိတ္ရိွလဲဆိုရင္ ေဆးေက်ာင္းသူ အစ္မ ခြဲစိတ္ျဖတ္ေတာက္ထားတဲ့ “၀က္” အေသေလးကို ျမင္ျပီး “ေလးမ” ဖ်ားတယ္......။ ေျခကားယား...လက္ကားယားေလးနဲ ့ ပက္လက္ေလး မေသမရွင္အေျခအေနေလးနဲ ့ ေသြးေၾကာေတြ အရွာခံေနရတဲ့ ဖားကေလးကို ၾကည့္ျပီး အိပ္မက္ဆိုးေတြ မက္ခဲ့တယ္.........။ လူေတြကို ကယ္တင္ဖို ့ အရင္းအနီွးေတြ ဆိုတာသိေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ ရင္ဆိုင္နိုင္စြမ္းမရိွလို ့ မိဘေတြရဲ့ ဆႏၵကို ဆန္ ့က်င္ခဲ့ရတယ္.......။ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ေရွ့ေန လဲမျဖစ္ခဲ့ရပါဘူး....... ေရွ့ေနည့ံလို ့ အမွားအယြင္းတစ္ခုခု ျဖစ္သြားခဲ့ရင္ “ငါ့ေၾကာင့္ ” ဆိုတဲ့ အေတြးၾကီးနဲ ့ တသက္လံုးမြန္းၾကပ္ ေနမွာေၾကာက္သြားလို ့ပါ.......။ “ေလးမ” ကေတာ္ေတာ္ အေတြးေခါင္တယ္ေနာ္......။ ဟုတ္ပါတယ္......“ေလးမ” ငယ္ငယ္က “ေၾကာင္” မွာဘာလို ့ နႈတ္ခမ္းေမႊး ပါတာလဲလို ့ ခဏခဏေမးတတ္တယ္တဲ့......( ေမေမ ေျပာတာ) ။ ေနာက္ေတာ့ ဘာမွ စဥ္းစားခ်ိန္မရလိုက္ဘဲ အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းသူ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္.......။ အခုေတာ့ ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္.....ေယာင္ခ်ာခ်ာ အာခီတက္.......။ ေမေမကေတာ့ “နင္ဥာဏ္မ်ားလို ့ ၾကံဖ်ား စုပ္ရတာတဲ့.....” ။ ။
( သိတယ္မဟုတ္လား......ၾကံေတြက အဖ်ားမွာ မခ်ိဳဘူးေလ......)

7 comments: