Tuesday, October 28, 2008

အစား.. အေသာက္...

ဒိုင္ယာရီ စာမ်က္နွာ ( ၁၃ ) ။ ။ အစားအေသာက္ …


မုန့္တီသည္ရဲ့ မုန္ ့တီသုတ္


သူမ နာမည္ကို ေလးမ မသိပါ …။ သူ ့ကို မုန့္တီသည္ လို ့ပဲ ေခၚၾကပါသည္ …။ သူ …. မုန္ ့တီကို ဘယ္လိုေရာင္းသလဲ ေလးမ မမွတ္မိေတာ့ပါ ( ေဟာဒီက မုန့္တီလို ့ပဲ ေရာင္းသလား… မုန့္တီ ရမယ္လို ့ ေအာ္သလား… ဘာမွမေအာ္တာလား… မမွတ္မိေတာ့ ) …။ မနက္ ၅ နာရီခြဲ ၆ နာရီေလာက္ဆိုရင္ သနပ္ခါး အေဖြးသားလိမ္းၿပီး အေဆာင္ေရွ ့မွာ သူေရာက္ေနတတ္ၿပီး အေဆာင္သူေတြ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနတတ္ပါတယ္… ။


“ မုန္ ့တီသည္ … မုန့္တီ စပ္စပ္ေလးတစ္ပြဲ ”


“ကၽြန္ေတာ့္ကို ငရုတ္သီး လံုး၀ မထည့္နဲ ့…”


“ မုန့္တီသည္ … ခင္ဗ်ား မုန္ ့တီႀကီးက ဘာလိုေနမွန္းမသိဘူး… စားမေကာင္းဘူးဗ်ာ… ျပင္ေပး…”


“ ဟုတ္လား… လာခဲ့ … အခ်ိဳမုန္ ့ တစ္ေပါက္ နွစ္ေပါက္ … ေပါက္လိုက္မယ္…”


အဟုတ္ပဲ … ပုလင္းထဲက အခ်ိဳမႈန္ ့ အေတာင့္လိုက္ႀကီးေတြ က်လာၿပီးရင္ မုန္ ့တီက ေကာင္းသြားျပန္ေရာ…။


လူရွင္းတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာေတာ့….


“ ဒီမွာ မုန္ ့တီသည္ … ကၽြန္ေတာ္တို ့ ေက်ာင္းသူေတြဟာ အနာဂတ္ရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေလာင္းေတြ… ကၽြန္ေတာ္တို ့ က်န္းမာေရးဟာ မုန္ ့တီသည္ အေပၚ အမ်ားႀကီး မူတည္ေနတယ္…”


“အဲဒီေတာ့ …”


“ ခင္ဗ်ား မုန္ ့တီထဲ အခ်ိဳ မႈန္ ့ မထည့္နဲ ့ ဗ်ာ…”


“ ဘာျဖစ္လို ့တုန္း ကုိယ့္လူ ရဲ့…”


“ အခ်ိဳမႈန္ ့က ကင္ဆာျဖစ္ေစတယ္ဗ်… ကင္ဆာဆိုတာ ျမန္ျမန္ ေသတဲ့ ေရာဂါ ဆိုးဗ်”


“ အခ်ိဳမႈန္ ့ မသံုးရင္ ဘာသံုးရမတုန္း…”


“ဒါေတာ့ ခင္ဗ်ား စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့ဗ်ာ … ကၽြန္ေတာ္မွ ဟင္းမခ်က္တတ္ဘဲ… ဘယ္သိမတုန္း”


သို ့ေပမယ့္လဲ…. ေက်ာင္းၿပီးတဲ့အထိေတာ့ အခ်ိဳမႈန္ ့ နဲ ့ နယ္ထားတဲ့ မုန္ ့တီသုတ္ကို တစ္ရိႈက္မက္မက္ ၀ါးမ်ိဳခဲ့ပါတယ္ …။


“ မုန္ ့တီသည္… အေႂကြးမွတ္ထားလိုက္ေနာ္… ေနာက္မွေပးမယ္… ။ ခင္ဗ်ား … အတင္းေတာ့ မအုပ္နဲ ့ေနာ္…”


“ အမယ္ေလး… ကိုယ့္လူရယ္… က်ဳပ္က အတင္းမအုပ္တတ္ပါဘူး… ဟိုေကာင္မေလးဆို… က်ဳပ္ကို မုန့္တီေႂကြး ေပးရမွာ ၃၀၀၀ ေတာင္ရိွၿပီ… က်ဳပ္က မေျပာပါဘူး… ။”


စာေမးပြဲ နီးတဲ့အခါ…..


“ မုန္ ့တီသည္ .. ကၽြန္ေတာ္တို ့ စာေမးပြဲတြင္း စားဖို ့ ဟင္းေၾကာ္ လုပ္ေပးဦး… အစပ္ေလွ်ာ့ေနာ္…”


“ ေအး.. နက္ျဖန္ညေနလာပို ့ လွည့္မယ္…”


“ ခင္ဗ်ားသား… ေနေအာင္ကို ပို ့ခိုင္းလိုက္ေလ…”


“အဟဲ… အဟုတ္ေျပာတာဗ်… မုန့္တီသည္… ခင္ဗ်ားသားက ေခ်ာတယ္… ခင္ဗ်ားကို ေယာကၡမေတာ္မယ္ဗ်ာ …”


အဲသလို စခဲ့ရတဲ့ မုန္ ့တီသည္ သားေလးေတာင္ မိန္းမ ခိုးေျပးသြားရွာၿပီတဲ့…။ ေရႊမိေရ… နင့္ကို မေစာင့္နိုင္ဘူးတဲ့…။


မက္မန္း၀ိုင္


“ ေဟ့.. မိ နဲ ့ ေလးမ .. ေမၿမိဳ ့တက္တဲ့ ေကာင္ေတြဆီက ၀ိုင္တစ္ပုလင္း ဓါးျမတိုက္လာတယ္… ။ ေသာက္မလား…။”


“ ေသာက္ေတာ့ မေသာက္ဖူးဘူး… ဒါေပမယ့္ ေသာက္ၾကည့္မယ္..”


“ အမယ္ေလး .. မိဘေတြ သိရင္ေတာ့ ရင္က်ိဳးမယ္… ပညာတတ္ႀကီး ျဖစ္ေစခ်င္လြန္းလို ့ ေက်ာင္းတက္ဖို ့ လႊတ္လိုက္တာ…”


“ ဒါလည္း သင္ယူရမယ့္ ပညာပဲေလ… ပညာစံုေအာင္သင္မွ ေက်းဇူးဆပ္ရာေရာက္တာေပါ့ …”


“ ေရာ့.. ဒီမွာ အာလူးေၾကာ္… ဒီမွာ ခြက္… စမယ္…”


“ ေနဦး… အေလာင္းအစားနဲ ့ ေသာက္မယ္… ဒီမွာ အေႂကြေစ့… ေခါင္းပန္းလွန္မယ္… တစ္ႀကိမ္မွန္ရင္ တစ္ခြက္ေသာက္…”


တစ္ခြက္


နွစ္ခြက္


သံုးခြက္


“အရက္မူးတယ္ဆိုတာ ဘယ္လို ဟာမ်ိဳးလဲ မသိဘူးေနာ္…။ အိပ္ခ်င္လာတာလား…။ မိ… ငါ … အိပ္ခ်င္လာၿပီ…။ ငါ.. မူးၿပီထင္တယ္ေနာ္…။ ငါ… အိပ္ေတာ့မယ္… မေသာက္နိူင္ေတာ့ဘူး…။”


“နင္ကလည္း အဲဒါမူးတာ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး…။ ေနပါဦး…။”


“မရဘူး… အိပ္မယ္.. အရက္မူးရင္ ကၽြဲခိုးေပၚတယ္ တဲ့…။ မူးရင္ စကားေတြ ေလွ်ာက္ေျပာတယ္ဆို …။ မ်ိဳထားတဲ့ စကားေတြ ထြက္ကုန္လိမ့္မယ္…။ ေတာ္ၿပီ.. အိပ္မယ္…။”


အဲဒီတုန္းကေတာ့ ၀ိုင္ကို ေသာက္ဖူးတယ္ရိွေအာင္ ေသာက္ၾကည့္ခဲ့ပါတယ္…။ အခုေတာ့ နုပ်ိဳတယ္… ေသြးလွည့္ပတ္မႈေကာင္းတယ္ ဆိုလို ့ တခါတရံ ေသာက္ပါတယ္…။ အဲဒီတုန္းကလိုပဲ မမူးခင္ ျမန္ျမန္ရပ္ၿပီး အိပ္ပစ္လိုက္ပါတယ္…။ သူ ့ကို ရစ္မိမွာ စိုးလို့ပါ… ။


ယမ္ယမ္ပုစြန္ခ်ဥ္စပ္ ၾကက္ဥေရာ


“ ဟူး. ဗိုက္ဆာလိုက္တာ…”


“ ရသာမွန္ ယမ္ယမ္…”


“ ျပဳတ္လိုက္ေလ … ၾကာသလားလို ့… ၾကက္ဥ တစ္လံုးက်န္ေသးတယ္… ထည့္ျပဳတ္လိုက္…”


“… ေဒါက္.. ေဒါက္..”


“ ေ၀…”


“ ဟဲ့.. အေဆာင္မွဴး အခန္းေတြ လိုက္စစ္ေနတယ္… ေအာက္ထပ္မွာ ေတြ ့ခဲ့တယ္…”


“ေအး… ေအး.. မိ… နင့္ ေခါက္ဆြဲ လက္စေဖ်ာက္… ”


“ ဟဲ့.. နင့္ကက္ဆက္ကို ပိတ္ေလ…”


….


“ေဒါက္… ေဒါက္… ၇၉ တံခါးဖြင့္…”


“ ဟုတ္ကဲ့ မမ..”


“ေအး.. ဘာလုပ္ေနၾကတုန္း..”


“ ပံုဆြဲေနတာ … မမ..။ project ရိွလို ့…”


“ေအး… မိုးခ်ဳပ္ထိမဆြဲၾကနဲ ့… အိပ္ေရးပ်က္ၿပီး အတန္းမတက္နိုင္ဘဲေနမယ္…”


“ ဟုတ္… ေစာေစာ အိပ္မွာ..မမ…”


“ နင္တို ့ အခန္းထဲက ေခါက္ဆြဲျပဳတ္နံ ့ ရသလိုပဲ…”


( အေဆာင္မွဴးကလည္း အနံ့ခံေတာ္လိုက္တာ)


“မမ စိတ္ထင္လို ့ပါ… မရိွပါဘူး…”


“ ငါ… အခန္းထဲ ရွာ ဦးမွပဲ”


“ ဟုတ္… ရွာပါမမ.. အားနာလိုက္တာ… စာရြက္ေတြပြေနလို ့…”


ဟိုရွာ ဒီရွာ ဟိုၾကည့္.. ဒီၾကည့္… ဘာမွမရိွပါ..။


“ေအး.. ေအး.. အခန္းထဲမွာ မီးမသံုးနဲ ့ေနာ္… ေရေႏြးလိုရင္ စားဖိုေဆာင္မွာ ညေနကတည္းက ဓါတ္ဘူးနဲ ့ သယ္ထား.. ၾကားလား…။ ဘယ္အခန္းက ျပဳတ္ေနလဲ မသိဘူး…။ အနံ ့ရတယ္… တစ္ခန္းခန္းေတာ့ မိမွာပဲ… သြားဦးမယ္


“ဟုတ္.. မမ”


“ေလးမ… တံခါးဂ်က္ ေသခ်ာထိုးၿပီးၿပီလား…”


“ေအး..ၿပီးပါၿပီ.. ျမန္ျမန္ ထုတ္ပါ.. စားခ်င္လွၿပီ…”


ေရႊမိက ကုတင္ေအာက္က ... စကၠဴဗူးထဲက .... ထမင္းေပါင္းအိုးအလြတ္ထဲက .... ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ပန္းကန္ေလးကို ထုတ္လိုက္ပါတယ္…။


၃ မိနစ္ပဲ.. ေစာင့္…


တစ္ေယာက္တစ္ဇြန္း ျမန္ျမန္ေလး ၿဖိဳလိုက္တာ ၃ မိနစ္အတြင္းၿပိဳသြားပါတယ္….။        


ခိုးစားရတဲ့ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္.. လုစားရတဲ့ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္… ငတ္ေနတုန္း စားရတဲ့ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္မို ့… အရသာရိွလွသည္…။


ေလးမသည္ တစ္ခါတစ္ရံ၌ ဘဲဥေတြ… ငါးဖယ္ေတြနဲ့ နယ္ထားတဲ့ နန္းႀကီးသုတ္ကို စားရင္း ေဂၚဖီနဲ ့ ပဲမႈန္ ့ပဲပါတဲ့ အျဖဴေရာင္ မုန္ ့တီ သုတ္ကို သတိရေနတတ္သလို …


၀ိုင္ဖန္္ခြက္လွလွေလးထဲက အနီေရာင္ အရည္ေတြဟာ ပလတ္စတစ္ခြက္အေဟာင္းေလးထဲက အနီေရာင္ အရည္ေတြနဲ ့  အာနိသင္ခ်င္း တူမတူ ေတြးေတာေနတတ္ၿပီး ….


လုစားမယ့္သူမရိွတဲ့ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ ပန္းကန္ႀကီးေရွ ့ခ်ၿပီး ငူငူႀကီး ထိုင္ေနတတ္ပါသည္ …။ ။

11 comments:

Monday, October 27, 2008

ေတြ ့ဆံု အေႂကြးေပးခန္း

အိမ္ေရွ့မွာ Notice စာေရာက္ေနတယ္…။ တက္စ္ထားတယ္ လမကုန္ခင္ေရးေပးပါ ေနာ့္ :P …. တဲ့ …။ ေျပာင္ျပသြားလိုက္ေသး… မခန့္တာေျပာပါတယ္…။ ဘာအေၾကာင္းေရးရမွာလဲ… သြားၾကည့္ေတာ့ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္နဲ ဘာ Tag လည္းေတာ့ မသိပါ .... တဲ့ …။ လူႀကီးကို ေနာက္ျပန္ၿပီ …။ သူေရးထားတာ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ၾကယ္ပြင့္မ်ားႏွင့္ေတြ ့ဆံုျခင္းလိုလို ဆိုပါလား…။ အဟိ… ဂလို ဆိုေတာ့လည္း ေရးရေပမေပါ့ ….။ ေအာက္ဆံုးမွာေတာ့ “ အပ်င္းထူေနတဲ့ အစ္မေလးမ ဆိုပါလား……။ ဘယ္လိုလုပ္သိသြားပါလိမ့္ေနာ္ …။ လမကုန္ခင္ ျမန္ျမန္ ေရးေပးမွ ျဖစ္မယ္…။ ေတာ္ၾကာ နာမ၀ိေသသန ဆိုးဆိုးေတြ အတပ္ခံေနရဦးမယ္…။



ေငြၾကယ္ပြင့္ ေလးမ နွင့္ ဂ်ာနယ္အလစ္သမား ေမာင္မ်ိဳး ေတြ ့ဆံု အေႂကြးေပးခန္း


(၁)
ေမး ..........ေလးမ (တဂ္ခံရတဲ့သူ ) နဲ႔ ေမာင္မ်ိဳး (တဂ္တဲ့သူတို႔) ဘယ္လိုမ်ား ဆက္ဆံပတ္သက္လည္း မသိဘူးေနာ္
ေျဖ...........
အင္တာနက္ ရင္ျပင္ေပၚမွာ ေျပးေျပးလႊားလႊား သြားသြားလာလာလုပ္ရင္း ခင္မင္ခဲ့တဲ့ မိတ္ေဆြေတြပါ ။

(၂)
ေမး..........သူ႕အေပၚ ေလးမရဲ႕ထင္ျမင္ခ်က္ ၅ ခ်က္ေလာက္ေျပာျပပါလား ?
ေျဖ.........

1 ရုပ္ရည္ကေတာ့…… ခပ္ပိန္ပိန္ … ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ပါ… နႈတ္ခမ္းေမႊးပါပါတယ္… မယံုရင္ သူ ့ဘေလာ့ဂ္မွာ ၾကည့္ပါ… ဓါတ္ပံုတင္ထားပါတယ္ …။

2 ေရးတဲ့စာက …… ေအးၾကည္မ ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးကို ဘေလာ့ဂ္မွာ ဖန္တီးၿပီး အင္မတန္ အနိုင္ယူတတ္ပါတယ္ …။ သူ ့အေၾကာင္း ကို ရိုးသား ပြင့္လင္းစြာ ေရးျပတတ္ပါတယ္…။
3 ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္က …... သူ ့ရဲ့ အလြဲေတြ ျဖစ္ပါတယ္….။
4 မေကာင္းတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ တခါတရံ ဘေလာ့ဂ္ဂါ မိတ္ေဆြ တခ်ိဳ ့နဲ ့ စိတ္ေကာက္တတ္ပါတယ္….။
5 ေနာက္ဆံုးထင္ျမင္ခ်က္ကေတာ့ …. လူခ်စ္လူခင္ အရမ္းမ်ားတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ျဖစ္ပါတယ္…။

(၃)
ေမး....အမွတ္တရ အျဖစ္ဆံုး ေလးမ အတြက္ လုပ္ေပးခဲ့ဖူးတဲ့ အရာေလးမ်ားရွိလား ?
ေျဖ.....
မနွစ္က ဇန္န၀ါရီလမွာ ေမးလ္နဲ ့ လက္ေဆာင္ ပို ့လိုက္တာပါ…။


(၄)
ေမး……အမွတ္တရအျဖစ္ဆံုး သူေျပာခဲ့တဲ့ စကား ?
ေျဖ….
တီၾကြက္ေရ့ …. ….

(၅)
ေမး………သူသာ ခ်စ္သူျဖစ္ခဲ့ရင္ ဘာလုပ္မလဲ ?
ေျဖ….
ဒီေမးခြန္း … ဆင္ဆာျဖတ္ပါတယ္…။ ဘေလာ့စေပါ့ ဘန္းခံရတာကိုသာ ေက်ာ္၀င္လို ့ရမယ္…။ ဒီေမးခြန္းေၾကာင့္ ေကာင္းကင္ႀကီး ေလးမကို အင္တာနက္ သံုးခြင့္ဘန္းလိုက္ရင္ ေက်ာ္၀င္လည္းမရေတာ့ပါ…။

(၆)
ေမး..... ခ်စ္သူသာ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူ႕ဘက္က ဘာေတြ ျပဳျပင္ဖို႔လိုမယ္ထင္လဲ ?
ေျဖ....-



(၇)
ေမး.........သူက ေလးမ ရန္သူျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ေရာ ?
ေျဖ.........
သူ ့ဘေလာ့ဂ္ မလည္ဘူးေပါ့…။( ဘေလာ့ဂ္ မလည္တိုင္းေတာ့ ရန္သူ မဟုတ္ဘူးေနာ္. အေတြး မမွားနဲ ့ ေနာ္)

(၈)

ေမး....ရန္သူျဖစ္လာႏိုင္စရာအေၾကာင္းအရင္းကေရာ ?
ေျဖ....
ရန္စလာရင္ ရန္သူျဖစ္သြားမယ္ …။

(၉)
ေမး.... သူ႕အတြက္ ေလးမ ဆႏၵအရွိဆံုး လုပ္ေပးခ်င္တာေလးမ်ားရွိလား ?
ေျဖ....
ေလာေလာဆယ္ သူေရးခိုင္းတာ ေရးေပးတယ္…။


(၁၀)
ေမး….. သူ႕အေပၚျခံဳငံုျပီး သံုးသပ္ၾကည့္ရင္ ဘယ္လိုျမင္လဲ ?
ေျဖ….
လူရ္ိုးေလးပါ… ။ ဟီး…( ထင္ရတာပဲ.. သမင္သားမစားဘူးလို ့…. ေျပာတာပဲ) ။ ညီမေလးေတြ စိတ္ကူးမလြဲၾကနဲ ့ ေနာ္….။

(၁၁)
ေမး..... ( တကယ္ကို ကမာၻေက်ာ္ပုဂၢိဳလ္ဆိုေတာ့ ) ေလးမအေပၚ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ထင္ျမင္ခ်က္ေတြကိုေရာ ဘယ္လိုျမင္လဲ ?
ေျဖ....
အေကာင္းေျပာရင္ ေက်နပ္စရာလို ့ ျမင္ၿပီး … မေကာင္းေျပာရင္ ရယ္စရာလို ့ ျမင္ပါတယ္…။


(၁၂)
ေမး… ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်နပ္မိတဲ့ ေလးမ ရဲ႕ characteristic ေလးေျပာျပပါလား ?
ေျဖ…
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေတြး တဲ့ အက်င့္ …။

(၁၃)
ေမး.... ဒါဆို ကိုယ့္ကုိယ္ကို အမုန္းဆံုး characteristic ေလးကေရာ ?
ေျဖ.....
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ မေရးရဲတဲ့ အက်င့္ ….။

(၁၄)
ေမး....ကိုယ္အျဖစ္ခ်င္ဆံုး လူစားမ်ိဳးက ဘယ္လိုလဲ?
ေျဖ....
စိတ္ေရာ လူေရာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရိွတဲ့ လူစားမ်ိဳး ။

(၁၅)
ေမးးး ... ခ်စ္ခင္ဂရုစိုက္တဲ့လူေတြကို ဘာမ်ားေျပာခ်င္ပါလဲ ?
ေျဖ...
နွလံုးသားအာဟာရ ဒါနျပဳၾကတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္…။ က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ပါ...။

ေမာင္မ်ိဳးေရ… သတိတရ ေရးခိုင္းတာေလးကို ေက်းဇူးတင္စြာ ေရးၿပီးၿပီမို ့ ဆက္ပ်င္း.. ဆက္ေပ်ာက္ … လိုက္ဦးမယ္ေနာ္…။



P.S. ေနာက္.. ေဂ်ာက္ခ်ရမယ့္သူ စဥ္းစားဆဲ…ေနာ္…. အာရံုရရင္ ေဂ်ာက္ခ်မယ္…။ ေဟာ စဥ္းစားမိပါၿပီ.. မီ... ပါ.. ရႊန္းမီ... ပါ... စံုစီနဖာ စာမ်က္နွာက ရႊန္းမီ ကို ေဂ်ာက္ခ်ပါတယ္...။





11 comments:

Monday, October 13, 2008

အခ်စ္ ဆိုသည္မွာ …

ကိုဟန္သစ္ၿငိမ္ က သံုးကိုယ္ခြဲၿပီး အခ်စ္အေၾကာင္း အျပင္းအထန္ ေဆြးေႏြးၿပီး သကာလ … က်န္တဲ့ သူေတြကိုလည္း သူခိုးေသေဖာ္ၫိွ .. အဲ.. ဟုတ္ေပါင္… က်န္တဲ့သူေတြလည္း အခ်စ္အေၾကာင္း ေဆြးေႏြး ရင္ဖြင့္နိုင္ၾကပါေစေတာ့ရယ္လို ့ ေစတနာ ေရွ့ထားၿပီး တစ္အုပ္တစ္မႀကီး ဆက္ေရးခိုင္းပါတယ္ …။


ေလးမ ေရးပါၿပီ…။


အခ်စ္ရိွတဲ့သူဆိုေတာ့ အခ်စ္အေၾကာင္း ပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္ႀကီး မသိေပမယ့္ ေကာင္းေကာင္း ေဆြးေႏြးနိုင္ပါတယ္ … ။ ခ်စ္တတ္တဲ့ … အခ်စ္ငတ္တဲ့…. ကမာၻေက်ာ္ပုဂိၢဳလ္ႀကီးေတြက အခ်စ္ကို သူတို ့အျမင္နဲ ့ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖြဲ ့ဆိုခဲ့ၾကတယ္…။ အဲဒီအျမင္ေတြကို မကိုးကား ေတာ့ဘူး… ရိုးသားစြာနဲ ့ပဲ အခ်စ္ကို ဘာသာျပန္ၾကည့္ပါမယ္ …။ နိဒါန္းပ်ိဳးေနတာနဲ ့ အေတာ္ၾကာေနၿပီ…။ (ဘယ္ကစရမွန္းမသိလို ့ အခ်ိန္ဆြဲေနတာပါ )။


၁။ မိဘခ်စ္… သားသမီးခ်စ္


၂။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုခ်စ္


၃။ ေမာင္နွမခ်စ္


၄။ သူငယ္ခ်င္းခ်စ္


၅။ တစိမ္းခ်စ္ ( သို့) ခ်စ္သူခ်စ္


၆။ လင္မယားခ်စ္ ( သို ့) အိမ္ေထာင္သည္အခ်စ္


ေသခ်ာ ေရတြက္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေျမာက္မ်ားစြာေသာအခ်စ္ေတြနဲ ့ လူေတြ “ကန္း” ေနၾကပါတယ္…။ “ ကန္း” တယ္ဆိုတာ ဘာသာေရးရႈေထာင့္က ၾကည့္ၿပီး “ ကန္း” … တယ္.. “လုပ္ရမယ့္အလုပ္ေတြကို မလုပ္ဘဲ… ခ်စ္ေနၾကတယ္”… လို ့ေျပာတာပါ…။ ဒီစကား ဒီေနရာမွာရပ္မွ…။ ေတာ္ၾကာ ေဘာ္ဒါေတြ ရိပ္သာေျပးကုန္လို ့ ေလးမတစ္ေယာက္ထဲ ဘေလာ့ဂ္ မ်က္မဲႀကီးထဲမွာ က်န္ေနခဲ့ဦးမယ္…။


အခ်စ္ဟာ မဖိတ္ေခၚဘဲ ေရာက္လာတတ္သလို … မသင္ယူဘဲ တတ္ေျမာက္ခဲ့ၾကတဲ့ အရာပါပဲ…။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္တတ္ေအာင္ေတာ့ သင္ယူခဲ့ၾကရပါတယ္…။ မသိမသာတစ္မ်ိဳး… သိသိသာသာ တစ္မ်ိဳးနဲ ့ ခ်စ္တတ္ေအာင္ သင္ယူခဲ့ၾကပါတယ္ …။ အခ်စ္ခံရျခင္း အားျဖင့္လည္း သင္ယူခဲ့ၾကသလို .... အခ်စ္ေပးျခင္း အားျဖင့္လည္း သင္ယူခဲ့ၾကရပါတယ္…။ ခ်စ္တတ္ေအာင္ မသင္ယူခဲ့ဘဲ အခ်စ္ကို လက္တည့္ စမ္းရင္ေတာ့ အမုန္းနဲ ့ မ်က္ရည္ေတြသာ မ်ားမ်ားရပါလိမ့္မည္…။


အခ်စ္ ၁ ကေန ၄ အထိက မိရိုးဖလာ အခ်စ္ ပံုစံ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အျငင္းပြားစရာ ဘာမွ မရိွပါဘူး…။ နံပါတ္ ( ၅ ) အခ်စ္ ကေတာ့ အင္မတန္ ထူးဆန္းတဲ့ အတြက္ … ျငင္းခံုေဆြးေႏြးစရာ ျဖစ္လို ့ ေနပါတယ္…။ ကိုဟန္သစ္ေတာင္ “အခ်စ္မွာ မ်က္စိရိွမရိွ” ကို မ်က္မွန္ႀကီးတပ္ၿပီး ေဆြးေႏြးတာ အေျဖမထြက္ပါဘူး…။


ေလးမရဲ့ အျမင္ကို ေရးရရင္ေတာ့ နံပါတ္ ( ၅ ) အခ်စ္ဟာ …. “တိမ္” နဲ ့တူပါတယ္…။


လက္ထပ္ျခင္းဆိုတာနဲ ့ နိဂံုးမခ်ဳပ္မျခင္း အဲဒီတိမ္က လြင့္ေမ်ာ ေနနိုင္ပါတယ္…။ အခ်ိန္မေရြးေနရာ ေရႊ ့ နိုင္သလို အခ်ိန္မေရြး ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္လို ့ရပါတယ္…။ ကန္ ့ကြက္ၾကသလား…။ ဟုတ္ပါတယ္… ကန္ ့ကြက္ခ်င္စရာပါပဲ… ေနာက္တစ္ေယာက္ ေျပာင္းခ်စ္တာ သစၥာမဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္ လို ့ ေလးမ တို့ သတ္မွတ္ထားၾကတာကိုး….။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္နဲ ့ အဆင္ မေျပနိုင္လို ့ … ကိုယ္မခ်စ္နိုင္ေတာ့လို ့… ေနာက္တစ္ေယာက္ေျပာင္းလိုက္တာဟာ…. လက္ထပ္ၿပီးမွ အဆင္မေျပလို ့ ကြဲၾကရတာနဲ ့ စာရင္ အမ်ားႀကီး သိကၡာရိွပါတယ္….။


အခ်စ္ဟာ တိမ္ ေတြလိုပဲ အသြင္ သ႑ာန္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့ ရပ္တည္ေနနိူင္ပါတယ္…။ ေပးဆပ္တဲ့အခ်စ္… ရယူတဲ့အခ်စ္… ၾကမ္းတမ္းတဲ့ အခ်စ္… သိမ္ေမြ ့တဲ့အခ်စ္… အလိုလိုက္တဲ့ အခ်စ္… ဗုိလ္က်တဲ့ အခ်စ္ … ထိန္းခ်ဳပ္တဲ့ အခ်စ္… အဲသလို ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့ ရိွေနမွာပါ…။


ရာသီဥတု အေျခအေနကို လိုက္ၿပီး တိမ္ေတြ အေရာင္ေျပာင္းသလို တစ္ဖက္လူရဲ့ တံု ့ျပန္မႈနဲ ့ အေျခအေနကို လိုက္ၿပီး အခ်စ္ဟာ အေရာင္ေျပာင္းနိုင္ပါတယ္…။


တစ္ခါတစ္ေလမွာ တိမ္ေတြဟာ မိုးစက္ေတြ အျဖစ္အသြင္ေျပာင္းၿပီး တိမ္ ဘ၀ အဆံုးသတ္သြားသလို…. အခ်စ္ေတြ မ်က္ရည္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲဲၿပီး အဆံုးသတ္သြားတတ္ပါတယ္…။


မိုးစက္ေတြ ေငြ ့ရည္ဖြဲ ့ၿပီး တိမ္ အျဖစ္ကို ျပန္ေရာက္နိုင္သလို…. ကာလတစ္ခုၾကာၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ အခ်စ္ဟာ အသစ္တဖန္ ေမြးဖြား လာနိုင္ပါေသးတယ္…။


တိမ္ေတြကို ျမင္ေနရေပမယ့္ ေပြ ့ဖက္ဖမ္းဆုပ္ထားလို ့ မရ သလို အခ်စ္ဟာလည္း ဖမ္းဆုပ္ခ်ဳပ္ကိုင္္ထားဖို ့ သိပ္ခက္ပါတယ္…။


ဘယ္ေလာက္ ဆန္းၾကယ္တဲ့ အခ်စ္လဲေနာ္…။ အဲဒီ ဆန္းၾကယ္တဲ့ အခ်စ္ကို တခ်ိဳ ့ေတြက ေငြအတြက္.. ဂုဏ္အတြက္.. ဆႏၵအတြက္ … မိသားစုအတြက္… ခုတံုးလုပ္လာၾကတဲ့အခါ အခ်စ္ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရဟာ ပ်က္ရယ္ျပဳခ်င္စရာႀကီး ျဖစ္လာခဲ့တယ္ …။ အခ်စ္ရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာဟာ ေမတၱာတရားရဲ့ ဂုဏ္ကို မယွဥ္နို္င္ဘူးျဖစ္လာျပန္တယ္…။


ဒါေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္ရွင္အမ်ားစုဟာ… အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀မွာ “ တိမ္” နဲ ့တူတဲ့ အခ်စ္ကို ဂူ သြင္းလိုက္ၾကၿပီး… ေမတၱာ… ေစတနာ… သံေယာဇဥ္… နားလည္မႈေတြနဲ ့ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ေကာင္းကင္” နဲ ့ တူတဲ့အခ်စ္ကို တည္ေဆာက္ၾကပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ ဂူသြင္းထားတဲ့ အခ်စ္ ကိုလည္း… အမွတ္ရစရာအျဖစ္ မၾကာခဏ ငဲ့ၾကည့္ေပးရပါတယ္…။


ေန ့ဘက္မွာ ရိွသလို ညဘက္မွာလည္း ရိွေနတဲ့ … ရာသီတိုင္းမွာ အၿမဲရိွေနတဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီး ၾက့ံခိုင္ သလို အိမ္ေထာင္သည္အခ်စ္ဟာ ၾကံ့ခိုင္ရပါမယ္…။ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ကြယ္မသြားရပါဘူး…။ ေကာင္းကင္ႀကီးဟာ သူ ့ရဲ့ အရိပ္ေအာက္မွာ သက္ရိွသက္မဲ့ အားလံုးကို အုပ္မိုးထားနိုင္သလို … ေအးအတူ ပူအမွ် … အေျခအေနတိုင္းမွာ မေပ်ာက္မပ်ယ္တဲ့ အခ်စ္ေတြ တည္ေဆာက္ရင္း အိမ္ေထာင္သည္ အခ်စ္ေတြနဲ ့ ျပသာနာတိုင္းကို ခ်ဳပ္ကိုင္အုပ္မိုး နိူင္ရပါမယ္..။


အခ်စ္ဆုိေသာ အရာကို (အခုခ်ိန္အထိ) ေလးမ… အဲသလို နားလည္ထားပါတယ္…။ ။


ကိုသႀကၤန္ ၊ ကို ညိဳထက္ညိဳ ၊ ရာဟုမေလးရဲ့ကိုကို ( ဘိုတင့္ ) တို့ကေရာ “ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ…” ဘာလို ့ ေရးၾကမလဲ သိခြင့္ရိွရင္… သိခ်င္ပါတယ္…။

21 comments:

Friday, October 10, 2008

စလံုးေရစ … စြပ္ျပဳတ္

စလံုးက စာကေလးက


စြပ္ျပဳတ္ေသာက္ခ်င္တယ္လို ့


စီေဘာက္စ္မွာ ခဏခဏပူဆာလို ့


စိတ္အာဟာရ ျဖစ္စရာ


စြပ္ျပဳတ္တစ္ခြက္ကို


စာကေလးနဲ ့တကြ


စိတ္၀င္စားတဲ့သူေသာက္သံုးဖို ့


စိတ္ပါလက္ပါ ကူးေပးလိုက္တယ္


စိတ္ခ်လက္ခ် သံုးေဆာင္ပါ


အဆိပ္မပါ


ဆရာေဖျမင့္ ဘာသာျပန္ထားတာ…။


နွလံုးသားအတြက္ တစ္သက္တာ အာဟာရ 


အတန္းထဲက


အမွတ္မထင္ေလ့က်င့္ခန္းကေလးသည္


တစ္သက္တာမေမ့နိုင္စရာ


သင္ခန္းစာတစ္ခု ျဖစ္သြားခဲ့သည္။


ရက္သတၱပတ္တစ္ခုလံုး သခ်ၤာသစ္သင္ခန္းစာတစ္ခုကို အတန္းသားမ်ား အႀကိတ္အနယ္ ႀကိဳးပမ္းတြက္ခ်က္ခဲ့ၾကရသည္။ သင္ခန္းစာက ခက္ေတာ့ ကေလးေတြ စိတ္ပင္ပန္းကာ တစ္ဦးေပၚတစ္ဦးလည္း ခါတိုင္းလို သည္းမခံနိုင္ဘဲ အလြယ္တကူ စိတ္တိုေနၾကသည္ ။သို ့နွင့္ အေျခအေနေတြ ဒီထက္ ဆိုးရြားမသြားခင္ ထိန္းသိမ္းရန္ အစီအစဥ္တစ္ခု ကၽြန္မ ျပဳလုပ္သည္ ။


ကၽြန္မ အစီအစဥ္က အတန္းသား တစ္ဥၤီးခ်င္းအား မိမိ အတန္းေဖာ္မ်ား၏ အမည္ကို တစ္ခုနွင့္တစ္ခု နည္းနည္းစီခ်ဲ၍ တန္းစီလ်က္ ဗလာစာရြက္တြင္ ေရးခ်ေစသည္။ ထို ့ေနာက္ အမည္တစ္ခုစီ၏ အနီးတြင္ ခ်န္ထားသည့္ ကြက္လပ္အသီးသီး တြင္ အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းနွင့္ပတ္သက္၍ မိမိျမင္သည့္ အေကာင္းဆံုးအခ်က္တစ္ခုစီကို စဥ္းစားေရးသားၾကေစသည္ ။ ထိုေန ့က က်န္ရိွသည့္ စာသင္ခ်ိန္ကေလးမွာ ထင္ျမင္ခ်က္မ်ားေရးသားၾကရင္းပင္ ကုန္ဆုံးသြားသည္။ အတန္းၿပီးသည့္အခါ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားအားလံုး သူတို ့ စာရြက္ကေလးေတြ ကိုယ္စီ ကၽြန္မဆီ အပ္ၿပီးျပန္ၾကသည္ ။


အဲသည္ စေနေန ့မွာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ တစ္ဦးစီ၏ အမည္ကို စာရြက္လြတ္တစ္ရြက္စီ ထိပ္တြင္ကၽြန္မေရးထိုးၿပီးေနာက္ တစ္ဦးစီနွင့္ ပတ္သက္သည့္ အတန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းအသီးသီးတို ့၏ မွတ္ခ်က္မ်ားကို စီတန္းေရးခ်သည္။တခ်ိဳ ့ အတြက္ တစ္ရြက္ေရးရသည္။ တခ်ိဳ ့အတြက္ ၂ ရြက္ ။


တနလာၤေန ့ေရာက္ေသာအခါ အဲသည္ စာရြက္မ်ားကို သက္ဆိုင္သူ အသီးသီးသို ့ ကၽြန္မ ျဖန္ ့ေ၀ ေပးလိုက္သည္။သည္စာရြက္ေတြ ဖတ္ကာ မၾကာမီ တစ္တန္းလံုးျပံဳးလာၾကသည္ကို ေတြ ့ရသည္ ။


“ ဟယ္ … တကယ္လား…၊ ငါက သူမ်ားေတြ ဒီကိစၥ သတိထားမိမယ္ေတာင္ မထင္ဘူး…”


“ ငါ့ကို သူမ်ားေတြ ဒီေလာက္ သေဘာက်လိမ့္မယ္လို ့လံုး၀ ထင္မထားဘူး”  စသည့္တီးတိုးမွတ္ခ်က္ခ်သံမ်ား ကၽြန္မၾကားရသည္။


သို ့ေသာ္ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သည္စာရြက္မ်ားနွင့္ပတ္သက္၍ မည္သူ ့ထံကမွ် စကားတစ္ခြန္း တစ္ပါဒ မၾကားရေတာ့ပါ။ စာသင္ခ်ိန္အၿပီးမွာ သူတို ့ အခ်င္းခ်င္း ေဆြးေႏြးေျပာဆိုၾကတာ၊ အိမ္မွာ မိဘေတြကို ေျပာၾကတာရိွမလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။


အဲသည္ ေ၀ဖန္ေဆြးေႏြးမႈေတြ ရိွမရိွက အေရးမႀကီးပါ ။ အေရးႀကီးသည္က သည္စာရြက္ေတြ ေပးလိုက္ၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း သူတို ့တစ္ေတြ ေျပာင္းလဲသြားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အတန္းသူအတန္းသားေတြ အားလံုး ရႊင္ရႊင္ပ်ပ် ျဖစ္လာၿပီး တစ္ဦးကိုတစ္ဦးလည္း ယခင္ကနည္းတူ ခင္ခင္မင္မင္ ျပန္လည္ဆက္ဆံလာၾကပါသည္။


သည္လိုနွင့္ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း မာ့ခ္တို ့ အုပ္စု ကၽြန္မလက္ကထြက္ကာ အတန္းသစ္အဆင့္ဆင့္ေတြ တက္သြားၾကပါသည္ ။


ၾကားမွာ နွစ္ေပါင္း အေတာ္ၾကာခဲ့သည္။တစ္ေန ့ ကၽြန္မ အပန္းေျဖ ခရီးက ျပန္လာေတာ့ မိဘမ်ားက ကၽြန္မကို ေလဆိပ္မွာ လာႀကိဳပါသည္ ။


………………….


အေဖက ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ဟန္ ့ကာ စကားစသည္။


……………….


“ မာ့ခ္ ဗီယက္နမ္မွာ က်သြားတယ္…၊ နက္ျဖန္ သၿဂိဳဟ္မွာ ၊ သူတို ့မိသားစုက သမီးကို အသုဘ လိုက္ပို ့ေစခ်င္ၾကတယ္”


………………..


……………….


အားလံုးေနာက္တြင္မွ ကၽြန္မ မာ့ခ္ ရုပ္ကလာပ္ကို ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာေပးသည္။ ေခါင္းတလားအနီး ကၽြန္မရပ္ေနဆဲ ေစာေစာက ေခါင္းတလား ထမ္းရာတြင္ ပါ၀င္သည့္ စစ္သားေလးတစ္ေယာက္ အနားေရာက္လာကာ “ မာ့ခ္ရဲ့ သခ်ၤာဆရာမ လားခင္ဗ်ာ” ဟုေမးသည္။ ကၽြန္မက ေခါင္းညိတ္ျပကာ ေခါင္းတလားကို မမွိတ္မသုန္ၾကည့္ေနမိသည္။ “ ဆရာမ အေၾကာင္းသူအၿမဲေျပာတယ္ ” သူက ဆက္ေျပာတယ္။…..


……………..


“ဆရာမကို ျပစရာ တစ္ခုရိွတယ္” မာ့ခ္၏အေဖက ဆိုကာ သူ ့ပိုက္ဆံအိတ္ကို ထုတ္သည္။


“မာ့ခ္ကြယ္လြန္တဲ့ အခ်ိန္သူ ့ကိုယ္ေပၚမွာ ေဟာဒီဟာေလး ေတြ ့ရတယ္လို ့ ဆိုတယ္၊ ဆရာမ မွတ္မိလိမ့္မယ္လို ့ ထင္ပါတယ္”


သူက ပိုက္ဆံအိတ္ကို ဖြင့္ကာ ႏြမ္းေၾကစုတ္ျပတ္ေနၿပီျဖစ္ေသာ ဗာလာစာရြက္စ နွစ္ခုကို ဂရုတစိုက္ ထုတ္ယူသည္။ စကၠဴစမ်ားက ျဖန္ ့လိုက္ေခါက္လိုက္ လုပ္ပါမ်ားသျဖင့္ ေခါက္ရိုးေနရာမွ ျပတ္ေတာက္ကာ တိပ္စမ်ားနွင့္ပင္ အႀကိမ္ႀကိ္မ္ ျပန္ကပ္ထားခဲ့ရပံုေပၚေနသည္။ ကၽြန္မေသေသခ်ာခ်ာပင္ ၾကည့္စရာမလိုပါ။ အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေရးသည့္ မာ့ခ္အေၾကာင္း အေကာင္းဆံုးမွတ္ခ်က္ေတြကို စုစည္းေပးထားသည့္ မွတ္တမ္းစာရြက္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္မသိပါသည္။


“ ဒီအတြက္ဆရာမကို အမ်ားႀကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ၊ ဆရာမျမင္တဲ့အတိုင္း သူက ဒီဟာေလးကို သိပ္တန္ဖိုးထားတာ” မာ့ခ္ ၏ မိခင္ကဆိုရွာပါသည္။


မာ့ခ္၏ အတန္းေဖာ္ေတြ ကၽြန္မအနီးသို ့ ခ်ဥ္းကပ္လာၾကသည္ ။ ခ်ပ္က ရွက္ျပံဳးကေလးၿပံဳးကာ “ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ စာရြက္ကေလးကို သိမ္းထားပါတယ္ ၊ အိမ္က ကၽြန္ေတာ္စားပြဲ အေပၚဆံုးအံဆြဲထဲမွာ အၿမဲရိွတယ္။”


“ခ်ာလီကလည္းသူ ့စာရြက္ကေလးကို ကၽြန္မတို ့ လက္ထပ္ပြဲ အယ္လ္ဘမ္ထဲမွာ ထည့္ထားခိုင္းတာ” ခ်ာလီ၏ ဇနီးက ၀င္ေျပာသည္။


“ ကၽြန္မမွာလဲ ရိွတယ္ ၊ဒိုင္.ယာရီထဲ ညွပ္သိမ္းထားတယ္” ဟု မာရီလင္က ဆိုသည္။


ေနာက္ထပ္ အတန္းေဖာ္တစ္ဦး ျဖစ္သူ ဗစ္ကီက လက္ေပြ ့အိတ္ထဲမွ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ႏႈိက္ဖြင့္ၿပီး သူ ့စာရြက္ ေၾကေၾကမြမြေလးကို ထုတ္ျပသည္။ “ ကၽြန္မကေတာ့ ဒါေလးကို အၿမဲ ကိုယ္နဲ ့မကြာ ေဆာင္ထားတယ္ ၊ က်န္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးလဲ သူတို ့စာရြက္ေတြ ရိုရိုေသေသ သိမ္းထားၾကမွာပါ” ဟု သူကဆိုသည္။


သည္ဟာေတြ ၾကားၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ေတာ့ ကၽြန္မ လံုး၀ ထိန္းထားနိုင္စြမ္းမရိွေတာ့ပါ။ အဲသည္ေနရာမွာပင္ ထိုင္ကာ ကၽြန္မ ငိုခ်လိုက္မိပါသည္။ မာ့ခ္အတြက္ေရာ မာ့ခ္ကို ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေသာအခါမွ် ေတြ ့နိုင္ၾကမွာ မဟုတ္ေတာ့သည့္ သူ ့သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ပါ ကၽြန္မ ငိုလိုက္မိျခင္းျဖစ္ပါသည္။


၀န္ခံခ်က္။ ။Helen P. Mrosla ၏ All The Good Things ကို ဆရာေဖျမင့္ ဘာသာျပန္ထားတာပါ…။ စာအုပ္ၾကည့္လိုက္.. ေမာ္နီတာ ၾကည့္လိုက္… ကီးဘုတ္ၾကည့္လိုက္နဲ ့ ရိုက္ရတဲ့ ေလးမကို သနားရင္ တစ္ပုဒ္လံုး အျပည့္အစံုမကူးဘဲ လို ခ်င္တဲ့ စာသားေတြပဲ ေရြးကူးေပးထားတာကို ခြင့္လြတ္ေပးၾကပါ …။


ေလးမတို ့ ငယ္ငယ္က ေအာ္တိုစာအုပ္ေလးေတြမွာ အမွတ္တရေရးခိုင္းတဲ့ အေတြ ့အႀကံဳေလးေတြ ရိွခဲ့ပါတယ္…။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ “ေရးေပးပါ” စာအုပ္ေလးေပၚလာၿပီး ေရးျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္….။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုေလးနက္တဲ့ ခံယူခ်က္မ်ိဳးမရိွခဲ့ဘဲ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ေပၚပင္ သေဘာမ်ိဳးပဲ ေရးခဲ့… ေရးခိုင္းခဲ့မိပါတယ္…။ ဒါေၾကာင့္ အထက္တန္းတုန္းက ေအာ္တိုစာအုပ္... ေလးမမွာ မရိွေတာ့ပါဘူး…။ တကၠသိုလ္တုန္းက စာအုပ္ေလးေတြေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ က်န္ေနေသးလို ့scan ဖတ္ၿပီး  A Story in MTU  မွာ တင္ထားပါတယ္.. ( ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ပံုေတြ ေပ်ာက္ေနတယ္.. ဟီး..ဟီး.. အခ်ိန္မ်ားမ်ားရတဲ့တစ္ေန ့မွ ဘေလာ့ဂ္က ပံုေတြကို ျပန္တင္ရဦးမယ္) ။


အခုလည္း ေလးမ အြန္လိုင္းမွာ ေရးတယ္… ဖတ္တယ္… လည္တယ္… ေရးတယ္….။ ကြန္မန္ ့ေတြ ရတယ္… ကြန္မန္ ့ေတြ ေရးတယ္….။ အရင္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာၾက… ခံယူထားၾကသလိုပဲ …. “ကြန္မန္ ့ေတြဟာ ေရးသူအတြက္ အားေဆး… စာမူခ… ” အဲလို ခံယူခဲ့ပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ အင္တာနက္ကို ကာလအၾကာႀကီး ဘယ္မွာမွ သံုးလို ့မရေတာ့တဲ့ အေျခအေနကို ရင္ဆိုင္လိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ရခဲ့ဖူးတဲ့ ကြန္မန္ ့ေတြဟာ အရင္က ထင္ခဲ့… ခံယူခဲ့တာထက္ အမ်ားႀကီး ေပးဆပ္နိုင္ခဲ့ပါတယ္….။ မာ့ခ္တို ့ေလာက္ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ စြမ္းေဆာင္ခ်က္မဟုတ္ေပမယ့္ ေလးမ အတြက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ အျပဳသေဘာ … ေ၀ဖန္စေနာက္… ေကာင္းခ်ီးေပးသြားတာေလးေတြ ျပန္ဖတ္ရတာ အင္မတန္ ၾကည္ႏူးမိတယ္….။ ေသခ်ာ ဖိုင္နဲ ့ သိမ္းထားမိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လည္း ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္…။


ဒီိလိုေရးလို ့ ေလးမ ကြန္မန္ ့ေတြ ေရးခိုင္းေနတာလားလို ့ ေမးရင္ ဟုုတ္ပါတယ္ … လို ့ပဲ ေျဖရပါမယ္…။ ေလးမ ကြန္မန္ ့ေတြကို ခ်စ္ပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ အရာရာတိုင္းမွာ ေဘးထြက္ ဆိုးက်ိဳးဆိုတာ ရိွပါတယ္…။ ၀တ္ေက် တန္းေက် ( ကိုပီေက ေရးသလို ... အထာနဲ့ ေပါ့ ) ကြန္မန္ ့ေတြကေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ေရးသူကို စိတ္ကသိကေအာက္ ျဖစ္ေစပါတယ္…. ။ ကံေကာင္းတာကေတာ့ အဲလို ကြန္မန္ ့မ်ိဳး ေလးမ မရေသးဘူး… မေရးေသးဘူး …. ထင္ပါတယ္ ( ရိွေတာ့ ရိွမယ္… နည္းနည္းေလးပါပဲ) …။


မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရင္ဘတ္နဲ ့ ေရးထားတဲ့ ပို ့စ္တစ္ပုဒ္အတြက္ … ကိုယ့္အႀကိဳက္နဲ ့ ကိုက္ညီၿပီး ... နွစ္သက္လို ့ …. ကြန္မန္ ့ ေရးဖို ့လည္း လြယ္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးမွာ …. အပန္းလည္းမႀကီးဘူးဆုိရင္ …… ကိုယ့္ရင္ဘတ္ထဲက စကားေတြ ခ်ေရးေပးခဲ့တာ  ဘေလာ့ဂ္ပိုင္ရွင္အတြက္ေတာ့ နွလံုးသား အာဟာရတစ္ခုပါပဲ ….။ ။


 

18 comments:

Saturday, October 04, 2008

လြတ္လပ္ျခင္း

ကၽြန္မ လြတ္လပ္သြားၿပီ …


ကၽြန္မ လြတ္ေျမာက္ခြင့္ရခဲ့ၿပီ …


သူ.. ကၽြန္မကို စြန္ ့လႊတ္လိုက္ၿပီ…


မဟုတ္ဘူး… ကၽြန္မက သူ ့ကို စြန့္ခြာခဲ့တာ …


ဒီလိုေန ့မ်ိဳးကို ကၽြန္မ ေစာင့္ေနခဲ့တာ သိပ္ၾကာၿပီ … ကၽြန္မကို သိပ္ထိန္းခ်ဳပ္လြန္းတဲ့ သူ ့ဆီမွာ ကၽြန္မ မြန္းၾကပ္ေနခဲ့တာ ၾကာခဲ့ၿပီ… ။ သူ ့စိတ္နဲ ့ ကၽြန္မကိုယ္ျဖစ္ခဲ့ရတာ ၾကာခဲ့ၿပီ …။ လက္တြဲစကေတာ့ ဒီလိုညေနခင္းေတြမွာ သူနဲ ့အတူ ရိွေနရတာ… သူ ေပ်ာ္ေအာင္ …သူခိုင္းသမွ်.. လုပ္ေပးေနရတာ ကၽြန္မ သိပ္ေက်နပ္ခဲ့ပါတယ္ …။


ဒါေပမယ့္တျဖည္းျဖည္းနဲ ့ ကၽြန္မ ကိုယ္ကၽြန္မ ေပ်ာက္ဆံုးလာခဲ့တယ္…။ ကၽြန္မ ကိုယ္ ကၽြန္မ ( ကၽြန္မစိတ္.. ခံစားခ်က္… ဆႏၵ … ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ) ရွာမေတြ ့ေတာ့မွာ ကၽြန္မ သိပ္ေၾကာက္လာတယ္ … ။ ကၽြန္မ အရင္က သိပ္ထက္ျမက္တယ္ေလ… ကၽြန္မ က လွတယ္ … ေတာ္တယ္… လြတ္လပ္စြာ သြားလာေနထိုင္တတ္တယ္… အခု .. သူ ့လက္ထဲေရာက္မွ … သူ ့ဆႏၵနဲ ့ ရွင္သန္ေနရတယ္…။ သူမသြားနဲ ့ဆိုရင္ ကၽြန္မ မသြားရဘူး… ျပန္ခဲ့ေတာ့ဆိုရင္ ကၽြန္မ ျပန္ရတယ္ … အခုသြားဆိုရင္လည္းသြားရတယ္… သြားရင္းလာရင္း မိတ္ေဆြေတြနဲ ့ ဆံုမိ… စကားလက္ဆံုက်မိရင္လည္း … သူက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ဆြဲေခၚျပန္တယ္ …။


ဒီေန ့ေတာ့ ကၽြန္မရဲ့ ထိန္းခ်ဳပ္ခံရမႈေတြ အားလံုး အဆံုးသတ္သြားပါၿပီ …။ လမ္းသရဲပံုစံ … ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္က သူနဲ ့ကၽြန္မၾကားက သံေယာဇဥ္ႀကိဳးကို တိခနဲ ျပတ္သြားေအာင္ ဆြဲျဖတ္လိုက္တယ္…။


ကၽြန္မ ေပ်ာ္လိုက္တာ …။ သူ ့ရဲ့ နွေျမာတသစြာ ကၽြန္မကို ေငးၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြေအာက္မွာ ကၽြန္မစိတ္ေတြ ယိုင္လဲမသြားခင္ ကၽြန္မ အျမန္ဆံုးေျပးထြက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္…။


အခုေတာ့လြတ္လပ္ေပါ့ပါးလိုက္တာေလ … သူခြင့္မျပဳခဲ့တဲ့ ေနရာေတြ ကို ကၽြန္မသြားတယ္ …။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေတြ ့သမွ် အရာ အားလံုးနဲ ့ကၽြန္မ မိတ္ေဆြဖြဲ ့တယ္…။ စကားေျပာတယ္…။ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ျပန္ရွာေတြ ့လိုက္ရတယ္…။ ကၽြန္မ သိပ္ေပ်ာ္တယ္…။ ကၽြန္မသြားခ်င္ရာ သြားတယ္… ေျပာခ်င္ရာေျပာတယ္ … ေပ်ာ္ခ်င္သလိုေပ်ာ္တယ္….။ ငါ့ကိုယ္ငါ ပိုင္ဆိုင္ၿပီေဟ့ လို ့ အသံတိတ္ ဟစ္ေၾကြးေနမိတယ္ … ။


ေမွာင္ရီပ်ိဴးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ့အေပ်ာ္ေတြဟာ အလင္းနဲ ့အတူ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္စျပဳလာတယ္…။ အေမွာင္၀င္လာရင္… ကၽြန္မ ဘယ္ကို ျပန္ရမွာပါလိမ့္ … အရင္ကေတာ့ ဒီအခိ်န္ဆို သူ ့ရင္ခြင္မွာ မွီၿပီး ကၽြန္မ အိမ္ျပန္ေနက်..။ အခုေတာ့ ကၽြန္မမွာ နားခိုရာ မရိွေတာ့ဘူး…။ ေအးစက္စက္ အေမွာင္ထုေအာက္မွာ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ထဲ ေယာင္ခ်ာခ်ာ ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ …။


မနက္ျဖန္ေရာ … ကၽြန္မ ဘယ္ေတြသြားၿပီး… ဘာေတြလုပ္ရမွာပါလိမ့္ … သူ ့ရဲ့လမ္းညႊန္မႈနဲ ့ က်င့္သားရေနခဲ့တဲ့ကၽြန္မအတြက္ ကိုယ္ပိုင္ဆႏၵနဲ ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဆိုတာ အေတာ္ခက္ခဲတဲ့ အရာပါလား…။ ကၽြန္မ မ်က္ရည္က်လာခဲ့တယ္… တကယ္ဆို ကၽြန္မ ေပ်ာ္ေနရမွာမဟုတ္လား … ။ ခိုကိုးရာမဲ့ေနတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြနဲ ့ ကၽြန္မ အသက္ရွဴၾကပ္လာတယ္…။ ကၽြန္မဟာ တစ္ေယာက္ထဲ မေနတတ္ေတာ့ပါလား…။ သူမပါဘဲ ခရီးမဆက္နိုင္ေတာ့ပါလား…။


ကၽြန္မ ဘ၀ဟာ အခုမွ တကယ္ကို ေသဆံုးသြားပါၿပီ …။ မနက္ျဖန္ကို ကၽြန္မ ဘယ္လိုရင္ဆိုင္ရမလဲ…။


ကၽြန္မတို ့အတူရိွခဲ့ဖူးတဲ့ ဒီ ျမက္ခင္းေပၚမွာ ကၽြန္မ ၿငိမ္သက္စြာ လဲေလ်ာင္းရင္း အသစ္တစ္ေယာက္နဲ ့ ေပ်ာ္ေနမယ့္သူ ့ကို ေငးေမာ ၾကည့္ေနရမလား…. ေကာင္းကင္မွာ ပ်ံ၀ဲေနတဲ့ ေရာင္စံုစြန္ေလးေတြ နဲ ့ သက္ဆိုင္သူကိုယ္စီကို ၾကည့္ရင္း မနာလို ျဖစ္ေနရမလား…။ သူနဲ ့အတူ ရိွေနတုန္းက ေကာင္းကင္မွာ လွလွပပေလး ေမာ္ၾကြားနိုင္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္မက အခုေတာ့ အသံုးမ၀င္ေတာ့တဲ့ စကၠဴစုတ္ တစ္ရြက္ ျဖစ္သြားခဲ့ၿပီလား…။


တစ္ေယာက္ေယာက္က ေကာက္ယူသြားရင္ေတာ့ ငါ ေကာင္းကင္ေပၚ ပ်ံ၀ဲနိုင္မွာပါလို ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးမိျပန္တယ္…။ ေကာက္ယူတဲ့ သူဟာ သူသာျဖစ္ခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့ အေတြးေလးနဲ ့ မနက္ျဖန္အတြက္ ကၽြန္မ အသက္ရွဴဖို ့ ႀကိဳးစားေနပါတယ္ ….။ ။


မွတ္ခ်က္။ ။ စြန္ ရာသီေရာက္ၿပီျဖစ္လို ့ ေကာင္းကင္မွာ စြန္ေတြ ပ်ံ၀ဲေနၾကတယ္…။ ႀကိဳးျဖတ္ခံလိုက္ရတဲ့ စြန္ေလး တစ္ခုေနရာက စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ထားပါတယ္…။ တဆက္တည္းမွာပဲ ေယာက္်ားေတြဟာ မိန္းမေတြကို စြန္ႀကိဳးကစားသလို အေလွ်ာ့အတင္းနဲ ့ ထိန္းခ်ဳပ္ရတယ္ဆိုတဲ့ ဘယ္ေနရာမွာ ဖတ္ဖူးမွန္းမသိတာေလး သတိရလို ့ စြန္ေလးကို မိန္းမတစ္ေယာက္ပံုစံေရးမိပါတယ္ … ။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္းေျပာခ်င္တာကေတာ့ စိတ္ဆိုတာ လြတ္လပ္တိုင္းမေကာင္းပါ… အသိတရားဆိုတဲ့ ခ်ဳပ္ကိုင္မႈေလးနဲ ့ ဒြန္တြဲေနသင့္ပါတယ္ … ဆိုတဲ့ အေတြးေလးပါ…။ ေလးမအတြက္ေတာ့ အေတာ္ေလး ခက္ခဲေနေသးတဲ့ အရာပါပဲ …။ ထိန္းခ်ဳပ္ဖို ့ေနေနသာသာ ျမန္လြန္းတဲ့ စိတ္ေနာက္ကို အသိ..နဲ ့ သတိက လိုက္လို ့ မမီနိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္…။

23 comments:

Thursday, October 02, 2008

ျပန္လာပါၿပီ

 


“ ကိုယ္ျပန္လာၿပီ…


သူငယ္ခ်င္းေတြ စိုးစီစိုးစီ..


စီေဘာက္မွာ ျမည္


က်န္းမာပါရဲ့လားလို့  …”


သီခ်င္းဆိုၿပီး ျပန္လာပံုကိုၾကည့္ပါ…။ ေနေကာင္းက်န္းမာသြားပါၿပီ… ရွင္…။ အဖြဲ ့သားမ်ားအားလံုး မုန့္လာေကၽြးခ်င္ရင္ ေကၽြးလို့ရပါၿပီ…။


ဟို.. ညစ္ေနတဲ့ မဲေဆာက္ၾကြက္… စိတ္ညစ္ရင္.. ၀မ္းနည္းရင္ သီခ်င္းဆိုၿပီး ကျပပါ…။


ဘိုနွစ္ဘို.. ဘိုညိမ္း နဲ ့ဘိုတင့္… ျပဳစုမယ့္သူရွိေတာ့ ဒဏ္ရာကိုမေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္ေနတာလားအစ္မ ၊ အိမ္အလုပ္ေတြ မလုပ္ရေတာ့ဘူး..တို့.. ဟြန္း… အထင္နဲ့ မွန္းအုပ္ေနတယ္…။ ဟင္းေလးဘာေလး ခ်က္ပို့ဖို့ေတာ့မစဥ္းစားၾကဘူး..။ ေက နဲ့ ရာဟုကို ခ်က္ေကၽြးဖို့ ဟင္းခ်က္က်င့္ေနတာ မသိဘူးမွတ္ေနလား.. ဖြလိုက္ရမလား…။


 မီ.. မြန္.. စိုးမိုးေလး.. ေၾကးအိုးေလး… မမကို သတိရတယ္ဆိုၿပီး ဇီးထုပ္ေတြ လိွမ့္စားေနၾကသလား…။         


ေမွာ္ဆရာ.. အညာသား.. က်န္စစ္… လြမ္းလုင္ … သီဟညိမ္း… ေမာင္မင္းတို ့ စာေမးပြဲ ခ်ိၾကဘူးလား..။ နက္ေကာင္းေနၾကတယ္ေပါ့… ။ ဟိ… ခင္လို ့.. စတာ…။


ဟန္လင္း.. မီးေလး.. ေခါင္ေခါင္..ထိုက္မင္း… လာလည္သြားၾကတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္..။


မလင္းလက္.. ကိုသင့္… မဂၤလာပါရွင္..။


87 … ကိုယ့္ဆရာတဲ့.. ေခၚပံုကိုက …. ဆိုက္ကားဆရာကို စကားေျပာတဲ့ ေလသံနဲ ့တူလိုက္တာ…။


….ဒြတ္ခပါပဲ.. လက္ခိုက္မိတာ.. ေခါင္းေၾကာင္သြားၿပီထင္တယ္… စီေဘာက္နဲ ့ ပို့စ္ေရးရမယ့္ေနရာ မွားေရးမိသြားၿပီ…။ SORRY !

11 comments: