Sunday, July 01, 2007

လြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ နွစ္က….

(ဇြန္ ၃၀ ) မေန ့က ၁၀ တန္းေတြ ေအာင္စာရင္းထြက္တယ္....။ ဂုဏ္ထူးနဲတယ္လို ့ ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ ကေျပာတယ္....။ ရန္ကုန္ကလူေတြေျပာတာေတာ့ သခ်ၤာလည္း သိပ္မထြက္ၾကဘူးတဲ့......။ ၁၀ တန္းေျဖထားတဲ့သူေတြေတာ့ ငိုၾက ေပ်ာ္ၾက ဦးေတာ့မွာဘဲ.......။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ နွစ္က ၁၀တန္း ေအာင္စာရင္းကို “ေလးမ”လည္းရင္ခုန္ခဲ့ပါတယ္......။ မနက္ ၆ နာရီမွာ နံေစာ္ညစ္ပတ္ေနတဲ့ ကိုယ္လို သူလို လူေတြၾကားမွာ
တိုးေ၀ွ့ျပီးၾကည့္ခဲ့ရတယ္.......။ ရင္ခုန္တယ္သာေျပာရတာ.....စိတ္က သိပ္မတက္ၾကြလွဘူး.......တျပည္လံုး ၁ မွ ၁၀ ၀င္တဲ့ စာရင္းက ထြက္သြားတာၾကာျပီကိုး........။ အတန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္ပါသြားတယ္.......။ ျမတ္သဇင္ေအာင္က ၁ ၊ ေမနွင္းက ၅ ၊ ေသာ္ၾကီးက ၁၀.........။ “ေလးမ”က.......ဘာမွမဟုတ္....။ ေအာင္စာရင္းၾကည့္ေတာ့ ျမန္မာစာမပါဘူး......။ ၀မ္းမနည္းပါဘူး .......စာစီစာကံုးမွ မေရးတတ္တာ......ဘယ္တုန္းကမွလဲ ဂုဏ္ထူးမရခဲ့ ဖူးပါဘူး.......။ အေမက အမ်ိဳးေတြဆီ ဖုန္းဆက္ျပီးၾကြားေနသံၾကားရေတာ့လဲ တယ္ဟုတ္တဲ့ ငါဘာလား ဆိုျပီး ေပ်ာ္သြားတယ္......။ အေရးၾကီးတာက ဘာလိုင္းေလွ်ာက္မလဲ......ဘာဆက္လုပ္မလဲ......စဥ္းစားရျပီ......။ နိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို ့ကေတာ့ အခုေလာက္လဲ ေခတ္မစား......၊ ပိုက္ဆံလည္းမတတ္နိုင္....၊ မိန္းကေလးလည္းျဖစ္ေတာ့......ပယ္ခ်လိုက္တယ္......။ ျပည္တြင္းကေက်ာင္းေတြကိုဘဲ စဥ္းစားထားလိုက္တယ္.......။ ဆရာ၀န္....အင္ဂ်င္နီယာ....လံုး၀
၀ါသနာမပါဘူး.......။ ျဖစ္ခ်င္တာက ေရွ့ေန.......။ ဆရာမ ဂ်ဴးရဲ့ “ေၾကမြ သြားေသာတိမ္တိုက္မ်ားအေၾကာင္း” ဖတ္ျပီး ေရွ့ေနရူး ရူးခဲ့တာ......။ မိဘေတြကလည္း အမွတ္စာရင္းထုတ္ျပီးမွ စဥ္းစားတဲ့......။ အမွတ္စာရင္းထုတ္ျပီးေတာ့ ေမေမက “ သမီးရယ္....ေဆးေက်ာင္းေလးတက္လိုက္ပါ” တဲ့......။ ဘယ္ရမလဲ.....“ေလးမ” ဘဲ.....အစကတည္းက အေဖနဲ ့ စာခ်ဳပ္ခ်ဴပ္ထားတာ.....။ အတတ္နိုင္ဆံုးၾကိဳးစားမယ္ ...... ေဆးေက်ာင္းမတက္ဘူး..... ေဆးေက်ာင္းတက္ခိုင္းမယ္ဆိုရင္ ေကာင္းေကာင္းမေျဖဘူး.....
လို ့ ေဆြးေႏြးထားျပီးသား......။ ဘာလို ့ဆရာ၀န္ မလုပ္ခ်င္တာလဲဆိုေတာ့ ၾကားေကာင္းေအာင္ ေျဖရရင္ ရြံလို ့.....အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရရင္ ေၾကာက္လို ့....။ လူကိုယ္ထဲက ကလီစာေတြ......ေသြးသံရဲရဲေတြကို ေၾကာက္လို ့......ေဆးရံုမွာ တာ၀န္က်ေနတုန္း ညၾကီးအခ်ိန္မေတာ္ ဓါးတန္းလန္းၾကီးနဲ ့ လူနာေရာက္လာခဲ့ရင္......ဆိုတဲ့ အေတြးၾကီးက ေတာ္ေတာ္ေျခာက္ျခားေစခဲ့တယ္.......။ ေနာက္တခ်က္က သူမ်ားကို ေဆးထိုးဖို ့....ဓါးနဲ ့ခြဲဖို ့ သတၱိမရိွဘူး....။ ကိုယ္တိုင္သာ ေဆးရံုတက္လိုက္....ဆင္းလိုက္....ခြဲစိတ္ခံလိုက္နဲ ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးခံနိုင္တာ.....သူမ်ားကိုေတာ့ မလုပ္ရဲဘူး.......။ ဘယ္ေလာက္ေၾကာက္စိတ္ရိွလဲဆိုရင္ ေဆးေက်ာင္းသူ အစ္မ ခြဲစိတ္ျဖတ္ေတာက္ထားတဲ့ “၀က္” အေသေလးကို ျမင္ျပီး “ေလးမ” ဖ်ားတယ္......။ ေျခကားယား...လက္ကားယားေလးနဲ ့ ပက္လက္ေလး မေသမရွင္အေျခအေနေလးနဲ ့ ေသြးေၾကာေတြ အရွာခံေနရတဲ့ ဖားကေလးကို ၾကည့္ျပီး အိပ္မက္ဆိုးေတြ မက္ခဲ့တယ္.........။ လူေတြကို ကယ္တင္ဖို ့ အရင္းအနီွးေတြ ဆိုတာသိေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ ရင္ဆိုင္နိုင္စြမ္းမရိွလို ့ မိဘေတြရဲ့ ဆႏၵကို ဆန္ ့က်င္ခဲ့ရတယ္.......။ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ေရွ့ေန လဲမျဖစ္ခဲ့ရပါဘူး....... ေရွ့ေနည့ံလို ့ အမွားအယြင္းတစ္ခုခု ျဖစ္သြားခဲ့ရင္ “ငါ့ေၾကာင့္ ” ဆိုတဲ့ အေတြးၾကီးနဲ ့ တသက္လံုးမြန္းၾကပ္ ေနမွာေၾကာက္သြားလို ့ပါ.......။ “ေလးမ” ကေတာ္ေတာ္ အေတြးေခါင္တယ္ေနာ္......။ ဟုတ္ပါတယ္......“ေလးမ” ငယ္ငယ္က “ေၾကာင္” မွာဘာလို ့ နႈတ္ခမ္းေမႊး ပါတာလဲလို ့ ခဏခဏေမးတတ္တယ္တဲ့......( ေမေမ ေျပာတာ) ။ ေနာက္ေတာ့ ဘာမွ စဥ္းစားခ်ိန္မရလိုက္ဘဲ အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းသူ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္.......။ အခုေတာ့ ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္.....ေယာင္ခ်ာခ်ာ အာခီတက္.......။ ေမေမကေတာ့ “နင္ဥာဏ္မ်ားလို ့ ၾကံဖ်ား စုပ္ရတာတဲ့.....” ။ ။
( သိတယ္မဟုတ္လား......ၾကံေတြက အဖ်ားမွာ မခ်ိဳဘူးေလ......)

7 comments:

ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ said...

မေလးက အမွတ္ေကာင္းရဲ့သားနဲ ့ေဆးေက်ာင္းတတ္ခဲ့ဖူးေပါ့
ဟုတ္ေတာ့လဲဟုတ္တာပဲ ၀ါသနာမပါပဲနဲ ့ မတတ္တာပဲေကာင္းတယ္
မေလးစိတ္ဓါတ္ကိုေတာ့ခ်ီးက်ဳးပါတယ္ တကယ္

JB said...

အင္း... ျဖစ္ရမယ္ .. ခုေရာ ဒီ ဗိသုကာဘ၀ကို မေပ်ာ္ဘူးလားဗ် ... မေပ်ာ္ရင္ေတာ႕ မျဖစ္သင္႕ဘူးဗ်ေနာ္ ... က်ေနာ္ေတာ႕ တကယ္အားက်တယ္ဗ်... က်ေနာ္တို႕ ႏိုင္ငံမွာက ဆရာ၀န္ေတြမ်ားပါတယ္ ... ဗိသုကာကေတာ႕ ရွားတယ္ေလ ... ေနရာတကာေပါ႕ ...ဒါေပမဲ႕ ဒီေခတ္မွာ ဗိသုကာေတြက ေနရာ သိပ္မရေသးဘူးေလ ... လြတ္လပ္ေရးဗိသုကာတို႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဗိသုကာေတြက အစေပါ႕ ... ကိုယ္ေလွ်ာက္မဲ႕လမ္းကို ကိုယ္တိုင္ေရြးခဲ႕တာေတာ႕ ေလးစားတယ္ဗ်ာ ...ဆရာ၀န္ မလုပ္ခ်င္ခဲ႕တဲ႕သူဆိုေတာ႕ ဆရာ၀န္ေတြ လုပ္သမွ်ခံရတဲ႕သူမ်ိဳး မျဖစ္ေစနဲ႕ေတာ႕ေနာ္ .. က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ဗ် ... အေသးအမႊားက အစေပါ႕ .. ႀကံဳလို႕ ခ်ရာဂ်ီးလုပ္တာ ... I PAY MY RESPECT TO THE MARTYRS. ဆိုတာေတာ႕ ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်သြားတယ္ ... တတ္ႏိုင္သမွ် အလိမၼာသံုးၿပီးပါ၀င္လို႕လည္း ခ်ီးက်ဴးမိတယ္ ... ေက်းဇူးဗ်ာ ...
cbox မွာ ကိုခရီေရတာ ေရးသြားတာ ဟုတ္တယ္ဗ် တီေလး ဘာသာျပန္ကို အႀကိဳက္ဆံုးပဲ ... ေဇာက္ထိုးျပန္သြားတာကိုက မိုက္တာ ... တကယ္ဗ် ...
ဥာဏ္မ်ားလို႕ ၾကံဖ်ားစုပ္ရတယ္ရယ္လဲ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ ... ဥာဏ္ရွင္းလို႕ ၾကံရင္းစုပ္ရမဲ႕ တစ္ခ်ိန္လည္း လာဦးမွာပါ ... အဲဒီအခါမွသာ တီေလး ေမေမ ကိုႄကြားလိုက္ဗ်ာ ...

Layma said...

ေပါက္ေပါက္ဆုပ္….Type နဲ ့ မခ်ီးက်ဴးနဲ့ ၊ စားဖို ့ ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ ပို ့လိုက္…( လိပ္စားတဲ့ဟာမဟုတ္ဘူး..လူစားတဲ့ဟာေနာ္….)

Layma said...

JB,,,,,,ဗိသုကာျဖစ္ခြင့္ရတာ ေပ်ာ္ပါတယ္…လက္ရိွ ဘ၀ကိုလည္း ေက်နပ္ပါတယ္ အစ္ကိုၾကီးရယ္…( မေပ်ာ္ဘူးေျပာမိရင္ အဆူခံရကိန္းျမင္တယ္)…။ က်န္းမာေရးကို လဲ ဂရုစိုက္လို ့ အေအးမိႏွာေစး အေသးစားေလးေတြ မျဖစ္ပါဘူးရွင္….။

ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ said...

အၿမန္ဆံုးနီးနဲ ့ ပုဂံလံုးစီးပီးပို ့လိုက္မယ္
ေမွ်ာ္ေနေနာ္ :P

Zin Ko Latt said...

ကၽြန္ေတာ့္အေမကလည္း ဗိသုကာပဲဗ်။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဗိသုကာအရမ္းျဖစ္ခ်င္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဟင္း . . . ။

Layma said...

ကိုဇင္…ကိုလတ္....
ဟုတ္လား…..နာမည္ေျပာျပလို ့ရမလား……တိုက္ဆိုင္လိုက္ပံုမ်ားေနာ္…..