Saturday, July 21, 2007

ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသူဘ၀ ( ပ )

ဒိုင္ယာရီစာမ်က္နွာ (၈) ။ ။
Scene (1)_
မနက္ ၃ နာရီ ေလာက္ သန္ ့စင္ခန္းေတြဘက္ကို ငိုက္စိုက္ငိုက္စိုက္ ေလွ်ာက္လာရင္း ယိုင္တိ္ယိုင္တိုင္ ေလွ်ာက္လာတဲ့ အရိပ္ တစ္ခုနဲ ့ ျဖတ္ခနဲ ဆံုတယ္…..။ ေမာ့ၾကည့္ျပီး ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ ျပံဳးျပလိုက္တယ္…..ထမင္း ၂ ရက္မစားရတဲ့ အသံနဲ ့ “ ပံုေတြ ျပီးျပီလား....” တဖက္က အရိပ္က ေခါင္းခါျပီး “ ျပီးေသးပါဘူးဟာ…..”
“ ဒါ၀ဋ္ေၾကြးပဲ အခ်စ္ရယ္….” သီခ်င္းသံတိုးတိုး ေျခသံ တရွပ္ရွပ္ ၾကားရတယ္…..။ အာခီ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ဆိုတာ ေသခ်ာတယ္…. “ ေဟ့..ဘယ္လို လဲ အေျခအေန ေကာင္းလား” …..။

“ ငါေတာ့ interior တစ္ပံုပဲ ဆြဲေတာ့မယ္….အားလံုးေပါင္းမွ ၈ ရြက္ပဲ ျပီးတယ္..... section လဲမျပီးေသးဘူး… .တတ္နိုင္ဘူး…ဒီေလာက္ပဲ ရမယ္ေဟ့….”
Scene (2)_
“ေၾကာင္ကေလးက နားရြက္ေထာင္ ပညာရိွေယာင္ေဆာင္….”
“ေလးမ….နင္ဘာေတြ ေအာ္ေနတာတုန္း…..နင္အရမ္းအိပ္ခ်င္ေနျပီ…..ခဏအိပ္လိုက္ ”
“ No….”

“ ဟာ…..ေလးမ…..နင္…အိပ္ငိုက္ငိုက္နဲ ့ ေလွ်ာက္ဆြဲကုန္ျပီ….ဒီနားမွာ နင္….ျပတင္းေပါက္ မေဖာက္ဘူးဆို….ဘာလို ့ ျပတင္းေပါက္ေတြ ဆြဲထားတာတုန္း….”
“ ဟာ…..ေသေရာ….လုပ္ၾကပါဦး…. ဘရိတ္ဓါး…ဘရိတ္ဓါး ….ဘယ္ေရာက္ေနပါလိမ့္….”
“ နင္ မျခစ္နဲ ့….ေပါက္ကုန္မယ္….ငါဖ်က္ထားေပးမယ္…..သယ္ရင္းေလး ခဏအိပ္လိုက္….”
“ ငါ ၁၅ မိနစ္ပဲ အိပ္မယ္……၁၅ မိနစ္ျပည့္ရင္ ငါ့ကိုနိႈိုးေနာ္…..မနိႈိုးရင္ ေသခန္းျပတ္ပဲေနာ္….ငါ ဘာမွမျပီးေသးဘူး…..ေသခ်ာနႈိးေနာ္ “မိ” .....”
ေျပာေျပာဆိုဆို Drawing Board ေနာက္က ေနရာလြတ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာ ေစာင္ေလးပိုက္ျပီး ေခြေခြေလး အိပ္လိုက္တယ္….
“ သယ္ရင္းေလး….ထေတာ့….၁၅ မိနစ္ျပည့္ျပီ…..”
“ ရွင္….ဆရာ…..သမီး ေနာက္ဆို ဒီလိုမျဖစ္ေအာင္ ဒီဇိုင္းကို ေစာေစာထုတ္ပါ့မယ္….ဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ ့ ေလွ်ာက္လည္မေနေတာ့ပါဘူး…” ငုတ္တုတ္ထထိုင္ျပီး တတြတ္တြတ္ရြတ္လိုက္တယ္….။
“ ဟဲ့….ေယာင္ေနျပန္ျပီ…..မ်က္စိဖြင့္စမ္း…” ပခံုးကေန ဆြဲလႈပ္ ခံလိုက္ရတယ္….။
“ ေတာ္ပါေသးရဲ့ “မိ” ရယ္…..နင္နိႈးလိုက္လို ့…..ငါ့ကို ဂ်ဴရီမွာ ဆရာက ကိြဳင္ေနတာဟ….”
Scene (3)_
“ ေဒါက္….ေဒါက္….ေဒါက္….အခန္းရွင္တို ့…”
“၀င္ခဲ့ပါ…..ေစ့ထားတယ္….”

“ နင္တို ့ဖို ့ စားဖိုေဆာင္ကဟင္းထုတ္လာတယ္….နင္တို ့ ထမင္္းစားကတ္ေတြ ငါတို ့ပဲ ယူထားေပးမယ္….ထမင္းကေတာ့ ၀ယ္စားမွာ မဟုတ္လား….စားျပီးရင္ ပန္းကန္ေတြ ထားထားလိုက္…..ငါတို ့ လာယူ့ျပီး ေဆးေပးမယ္…..”
“ ေက်းဇူးဘဲဟာ…..ငါတို ့ ဂ်ဴရီ ျပီးရင္ နင္တို ့ ပန္းကန္ေတြ ငါတို ့ တပတ္တိတိ ေဆးေပးမယ္ေနာ္….. ဒါနဲ ့ ညက်ရင္ ငါတို ့ကို လာကူဦးေနာ္……”
“ ေအးပါ…..ငါက ေဘာင္ခတ္ေပးမယ္….”
“ ငါက ျပတင္းေပါက္ေတြ အနက္ျခယ္ေပးမယ္…..”
“ ငါက စာေတြေရးေပးမယ္….”
“ Good….good….thanks ”
“ ေဒၚခင္စန္းေရ…..ထမင္း ၅၀ ဖိုး….” ၀ရန္တာထြက္ျပီး အေဆာင္ေရွ့က ထမင္းဆိုင္ကို အသံကုန္ျခစ္ျပီး လွမ္းေအာ္လိုက္တယ္…..။
ထမင္းရျပီ ”
၀ရန္တာမွာ က်စ္ၾကိဳးနဲ ့ ခ်ည္ထားတဲ့ ေရပံုးအေသးေလးထဲကို ပိုက္ဆံ ၅၀ ထည့္ျပီး ေအာက္ခ်ေပးလိုက္တယ္…..။ ေဒၚခင္စန္းက ပိုက္ဆံ ၅၀ ကိုယူျပီး ထမင္းထုတ္ကို ပံုးထဲျပန္ထည့္ေပးလိုက္တယ္……။ ဒီလိုနဲ ့ တနပ္စာေတာ့ အဆင္ေျပသြားျပန္ျပီ…..။ ။

ခက္ဆစ္
ဂ်ဴရီ = ဒီဇိုင္းစာေမးပြဲ ေျဖဆိုျခင္း ၊ မိမိဆြဲထားေသာ ပံုမ်ားကို Board တြင္ကပ္၍ ဆရာမ်ားနွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားအား မိမိ ဒီဇိုင္းကို ရွင္းလင္းေျပာဆ္ိုရျခင္း ၊ ဆရာမ်ား၏ ေ၀ဖန္ အၾကံေပး…ဆံုးမ မႈကို ခံယူရျခင္း ….။
ဘရိတ္ဓါး= Tracing စာရြက္ေပၚတြင္ မင္ျဖင့္ဆြဲထားသည္ကို ျဖတ္ရန္ ထုတ္လုပ္ထားေသာခဲဖ်က္မွာ ေစ်းၾကီးျခင္း ၊ ဖ်က္ရတာ ၾကာျခင္းေၾကာင့္ Eagle တံဆိပ္ ဘရိတ္ဓါးကို ေလးပိုင္းခ်ိဳး၍ မင္ဖ်က္ရန္ အသံုးျပဳရသျဖင့္ ပံုဆြဲအေထာက္အကူပစည္း…..။

(ညႊန္ၾကားခ်က္အရ ျဖည့္စြက္ျခင္း)
ထမင္း ၅၀ ဖိုး= လြန္ခဲ့ေသာ ၆ နွစ္ခန္ ့က ၅၀ က်ပ္တန္ျမန္မာေငြစကၠဴျဖင့္ ၀ယ္ယူနိုင္၍ ၉၅ေပါင္သာရိွေသာ လူနွစ္ဦး ၀လင္စြာစားသံုးနိုင္ေသာ ထမင္း.....။

5 comments:

Jerry said...

ဇာတ္လမ္းက စမယ္မွ မၾကံေသးဘူး ... scene 3 မွာပဲ တစ္ခန္းရပ္ ရႈတင္သိမ္းသြားတယ္ ... ဟင္း ...ဟင္း ...
ထမင္းစားၿပီးသြားေတာ႕လည္း ဒီလိုပဲ ... ဂ်ဴရီ မွာ ဘာျဖစ္မလဲလို႕ သိခ်င္သြားတယ္ ... ကိုရီးယားကားေတြလိုပါပဲလား ...
ဒါနဲ႕ ေဒၚခင္စန္းတစ္ေယာက္ေရာ ေနလို႕မွ ေကာင္းရဲ႕လား ? ... ခုဆိုရင္ေတာ႕ ၅၀ ဖိုးဘယ္ရေတာ႕မလဲေနာ္ ...
ေဩာ္ ... ၾကာခဲ႕ၿပီလို႕ ေျပာရေလာက္ေအာင္ ၾကာေသးတာ မဟုတ္ပါဘူး ... သို႕ေသာ္ ................... လူေတြက ေနေပမဲ႕ ကုန္ေစ်းႏႈန္းက မေနဘူးေနာ္ ...
အင္ ... ဘယ္ေတြ ေရာက္ကုန္ပါလိမ္႕ !! sorry ... :D
Drawing Board နံေဘးက အိပ္ေရးပ်က္ည ေတြကို ျမင္ေယာင္ ကိုယ္ခ်င္းစာရင္း ....... ေနာက္ လာမဲ႕ scene မ်ားကိုလည္း ေမွ်ာ္ေနပါတယ္ဗ်ား ...

Jerry said...

ေရးဖို႕ က်န္သြားလို႕ဗ် ...
ခက္ဆစ္မွာ
ထမင္း ၅၀ ဖိုး ဆိုတာထည္႕ေပးထားဦး ... ေႏွာင္းလူေတြ မသိမွာစိုးလို႕ ... ခုေခတ္ခ်ာတိတ္ေတြလည္း သိခ်င္မွ သိေတာ႕မွာ ...
ဥပမာ ..
ထမင္း ၅၀ ဖိုး = လြန္ခဲ႕ေသာ ဘယ္ႏွစ္ခုႏွစ္ခန္႕ ၊ ဘယ္မင္းႀကီး အုပ္ဆိုး ...အင္ ..ဘြာေတး ... အုပ္စိုး စဥ္အခါက ၊ သံုးစြဲခဲ႕ဖူးေသာ က်ပ္ငါးဆယ္တန္ ေငြစကၠဴကို အခေၾကးေငြေပးျခင္းျဖင္႕
လူႏွစ္ဦးခန္႕ ၀လင္စြာ စားႏိုင္ေသာထမင္း .... စသည္ျဖင္႕ေပါ႕ ဗ်ာ ...

ျပန္မတိုင္ေၾကးေနာ္ ... :P

Anonymous said...

မမေလးေလးမေရ.. ေပ်ာ္စရာၾကီးဗ်ာ.. အားက်တယ္.. လုပ္ပါဦး.. ေနာက္အခန္းေလးေတြ..

tzm

Anonymous said...

ေလးမေရ.. ခုလိုအေတြ ့အၾကံဳေလးေတြက အရမ္းဖတ္ေကာင္းတာပဲ ။ ေက်ာင္းလစ္ၾကတာ အုပ္စုလိုက္ စည္းလံုးတာေတြကေတာ့ ေက်ာင္းသားဘ၀မွာပဲ ရနိုင္တဲ့ ရေတာင့္ရခဲ အခြင့္အေရးေတြပဲ ။ သရက္ေတာထဲ ေတာခိုတာဖတ္ျပီး ျပံဳးမိတယ္ ။

ေလးမ နဲ့ မိ တို့ရဲ့ ဗိသုကာပံုေလးေတြက လွလိုက္တာ ။ တို့ကေတာ့ မိ ရဲ့ အေကြးေလးကို ပိုၾကိဳက္တယ္ ။ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္သလားလို့ ။ ေဆာရီးပဲ ေလးမရယ္ း)

ဒါနဲ့ မစႏၶာရဲ့ ဂ်ီေဟာသူ ဖတ္ဖူးလား ။ တို့အၾကိဳက္ဆံုးစာအုပ္ေပါ့ ။

လင့္ခ္လိုက္တယ္ေနာ္ ။

Layma said...

Jerry and Tzm….အခ်ိန္ဆြဲရတာ အက်င့္ပါေနလို ့ပါ….အခုေတာ့ အျမင္မွန္ရျပီး…. ဒုတိယပိုင္းကို တင္လိုက္ပါျပီ….။ ဂ်ယ္ရီ အၾကံေပးတာကိုလဲ ထပ္ျဖည့္ထားပါတယ္…
မဂ်စ္……မိိရဲ့ ဒီဇိုင္းက ပိုလွပါတယ္….ေလးမ ရဲ့ေမေမကလဲ မိဒီဇိုင္းကို ပိုၾကိဳက္တယ္….ေလးမရဲ့ စိတ္က မာေတာ့ ဒီဇိုင္းက မနူးည့ံဘူး….ဂီ်ေဟာသူကို ေလးမ လဲ ၾကိဳက္တယ္……“ဂ်ီေဟာသူကို မလိုခ်င္…၊ ဗီယက္နမ္ပင္ သြားလိုက္ခ်င္ရဲ့…” တဲ့ေလ….။ မဂ်စ္ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္….